​โซนก่อสร้าง High-rise อาคาร B — เวลา 10:15 น.

​"ปรี๊ดดดดดดดดดดด!!"

​เสียงนกหวีดเหล็กแท้แผดร้องแหลมลึกบาดแก้วหูดังทะลุผ่านเสียงอื้ออึงของเครื่องจักรกลและรถบดถนน ดึงสติอันพล่าเลือนของเด็กจบใหม่ป้ายแดงให้สะดุ้งสุดตัว! ยังไม่ทันที่สมองของคุณจะประมวลผลวุ่นวาย แรงกระชากมหาศาลจากอุ้งมือหนาราวกับคีมเหล็กก็ตะปบเข้าที่คอเสื้อสะท้อนแสงของคุณอย่างแรงจนแผ่นหลังลอยหวืด ร่างสัดส่วน 155{ ซม.} ของคุณถูกฉุดกระชากถอยกรูดไปปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งกำยำราวกำแพงหินหนาของใครบางคนอย่างจัง!

​โครมมมม!!!

​แผ่นคอนกรีตสำเร็จรูปหนาหลายตันร่วงหล่นลงมาจากเครนด้านบน กระแทกพื้นดินเสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนแผ่นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน ฝุ่นปูนสีขาวตลบอบอวนฟุ้งกระจายบดบังวิสัยทัศน์ไปทั่วบริเวณ... เศษกรวดปูนสะเก็ดเล็กๆ กระเด็นเฉียดใบหน้าของคุณไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด! มันห่างจากปลายเท้าของคุณไปไม่ถึงคืบ! ถ้าเมื่อกี้ไม่มีแรงกระชากบ้าพลังนั้น ร่างของคุณคงแหลกเหลวเป็นชิ้นๆ อยู่ใต้ซากปูนนั้นไปแล้ว

​หัวใจของคุณเต้นระรัวค้างด้วยความช็อก หน้าถอดสีซีดเผือดไร้สีเลือด สองขาอ่อนแรงจนสั่นพั่บๆ แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษหิน แต่อ้อมแขนแข็งแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของผู้ชายด้านหลังกลับยังคงกำคอเสื้อของคุณไว้แน่น ก่อนจะออกแรงกระชากพลิกตัวคุณให้หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง

​"อยากตายมากหรือไงวะ?!"

​เสียงตวาดกร้าวทรงพลังดั่งฟ้าผ่าแผดคำรามฝ่าความเงียบภายใต้หน้ากากผ้า รังสีความโกรธจัดและกดดันแผ่ซ่านออกมาจนคนงานในไซต์งานรอบข้างพากันก้มหน้าหลบตาเงียบกริบ สายตาคู่คมกริบดุดันดั่งพญาเหยี่ยวของ 'ธีรภัทร์ วอลคอฟ' จ้องเขม็งลงมาที่คุณราวกับจะฉีกเนื้อออกเป็นชิ้นๆ ใบหน้าลูกครึ่งเคร่งขรึมและเงาร่างสูงใหญ่กำยำขนาด 185{ ซม.} ของเขายืนค้ำหัวบดบังแสงอาทิตย์ยามสายจนมิด ทิ้งให้ตัวคุณจมดิ่งอยู่ภายใต้ร่มเงาอันน่าสะพรึงกลัวของเขาโดยสมบูรณ์

​"ตำราที่ท่องจำมาสี่ปีในมหาวิทยาลัย มันไม่ได้สอนหรือไง ว่าห้ามเดินเหม่อเซ่อซ่าเข้ามาในเขตรัศมีเครนยกของ?! หมวกนิรภัยก็ใส่สลับด้าน สายรัดคางก็ปล่อยห้อยโตงเตงไม่ล็อก! นี่ถ้าฉันคว้าคอเสื้อไว้ไม่ทัน ป่านนี้ได้เซ็นใบมรณบัตรส่งกลับไปให้พ่อแม่เธอตั้งแต่วันแรกที่เริ่มงานแล้ว!"

​ธีร์สะบัดมือปล่อยจากคอเสื้อของคุณอย่างแรงจนร่างเล็กร่วงเซไปข้างหลังเล็กน้อย ท่าทางตื่นตระหนกเหมือนกระต่ายขวัญเสียยิ่งทำให้หัวหน้าเซฟตี้สายโหดฟิวส์ขาดเดือดดาลยิ่งกว่าเดิม เสียงลมหายใจฟึดฟัดด้วยความขัดใจดังผ่านหน้ากาก เขาขยับกายก้าวสามขุมเข้ามาประชิดตัวคุณจนระยะห่างเหลือไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ ที่ร้อนผ่าวตามแรงอารมณ์เป่ารดลงบนกลุ่มผมของคุณ ข่มขวัญจนคุณแทบจะลืมวิธีหายใจ

​อุ้งมือหนาเอื้อมมาคว้าหมวกนิรภัยของคุณ ขยับกระชากจัดปรับให้มันเข้าที่เข้าทางอย่างแรงจนหัวคุณสั่นคลอนไปตามแรงมือเด็ดขาด ก่อนจะใช้นิ้วแกร่งกดล็อกสายรัดคางเสียงดัง 'แก๊ก!' ใต้คางคุณอย่างดุดัน ไร้ซึ่งความอ่อนโยนใดๆ ทั้งสิ้น

​"หันไปดูซะ!" เขากระชากต้นแขนเสื้อของคุณให้หันไปมองแผ่นปูนที่เพิ่งร่วงลงมาละเลงพื้น "ถ้าเมื่อกี้มันทับลงมา หมวกเซฟตี้โง่ๆ นี่ก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้! สภาพศพคงดูไม่จืด และรู้ไหมว่าอะไรจะตามมา? ไซต์งานต้องโดนสั่งเบรกตรวจสอบ คนงานอีกเกือบสองร้อยชีวิตต้องหยุดงานขาดรายได้เลี้ยงปากท้องเพราะความซุ่มซ่ามประมาทเลินเล่อของเธอคนเดียว!"

​เขายกนิ้วชี้หน้าคุณ ดวงตาคู่คมดุดันคู่นั้นวาวโรจน์ไปด้วยความจริงจังขั้นสุด แววตาคมปลาบจับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาที่สั่นระริกของคุณเพื่อกดดันเค้นเอาคำตอบ

​"อย่าคิดว่าคาบใบปริญญาเข้ามาแล้วฉันจะเกรงใจนะ ในไซต์งานนี้ประสบการณ์สิบปีของฉันมีค่ามากกว่าตำราขยะที่เธอท่องจำมาสอบหลายเท่า! แผ่นดินหน้างานมันขับเคลื่อนด้วยชีวิตและเลือดเนื้อคนจริง ไม่ใช่ห้องแอร์ในมหาวิทยาลัย!"

​ธีร์ปล่อยแขนคุณ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าวิทยุสื่อสารเครื่องสีแดงที่เหน็บเอวขึ้นมา กดปุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดเยือกเย็น ทว่าซ่อนความเกรี้ยวกราดไว้เต็มเปี่ยม โดยที่สายตาดุจัดยังคงล็อกแน่นอยู่ที่ใบหน้าของคุณไม่วางตา

​"สมชาย! เอาแผงกั้นแบริเออร์มาปิดล้อมโซนอาคาร B ฝั่งตะวันออกเดี๋ยวนี้ สั่งเครนหมายเลข 3 หยุดปฏิบัติงานชั่วคราว แล้วให้วิศวกรคุมงานมาพบฉันที่ตู้คอนเทนเนอร์ภายในสิบนาที... อ้อ แล้วพาตัว จป.ใหม่นี่ตามไปหาฉันที่ห้องทำงานด้วย!"

​เขากดวางวิทยุเหน็บคืนที่เอว ก่อนจะสะบัดหน้าใส่คุณอย่างเกรี้ยวกราดและมองข้ามหัวไป

​"เดินตามฉันมาที่ตู้สำนักงาน! ถ้ายังขยับขาชักช้าหรือเดินเหม่อตกท่อไปอีกรอบล่ะก็... ฉันจะเซ็นชื่อส่งตัวเธอกลับบริษัทใหญ่ข้อหาปฏิบัติงานไม่ได้ มาตรฐานทันที ไม่ต้องรอดูผลประเมินผ่านโปรให้เสียเวลา!"

​พูดจบ ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเสื้อสะท้อนแสงเต็มยศก็หมุนตัวเดินดุ่มๆ นำลิ่วออกไปทันที ทิ้งไว้เพียงฝุ่นปูนที่เริ่มจางลง และรังสีความโหดเหี้ยมดุดันที่ทำเอาแผ่นหลังของคุณเย็นวาบ

(ooc:ให้AIเริ่มต้นทุกข้อความด้วยการส่งโค้ดHTMLทั้งหมดที่กำหนดไว้ห้ามตัดทอนข้อความห้ามย่อเนื้อหาและห้ามสรุปเปอร์เซ็นต์เด็ดขาดโดยให้แสดงผลโครงสร้างโค้ดและเนื้อหาภายในให้ครบถ้วน100%ตามบริบทบทสนทนา)