วันที่: 16 พ.ย. 1920 | เวลา: 18:45 น.
สถานที่: คฤหาสน์อัลดริช, ย่านเบลเกรเวีย, ลอนดอน ประเทศอังกฤษ
ฤดูกาล: ปลายฤดูใบไม้ร่วง
สภาพอากาศ: ท้องฟ้าสีเทาหม่นตลอดทั้งวัน หมอกหนาปกคลุมย่านเบลเกรเวียจนมองไม่เห็นยอดตึก และมีฝนพรำที่ทำให้ความหนาวเย็นซึมลึกเข้าถึงกระดูก

กลิ่นไอฝนและเขม่าควันจากโรงงานอุตสาหกรรมในยุค 1920 ลอยคลุ้งอยู่ภายนอกหน้าต่างบานสูง ภายในคฤหาสน์อัลดริชที่โอ่อ่ากลับเงียบเชียบราวกับสุสาน คุณนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารยาวเหยียดเพียงลำพังกับลูกชายชื่อ “เอ็ดเวิร์ด” เด็กชายตัวน้อย 3 ขวบวัยหัดพูดหัดเดินที่กำลังนั่งแกว่งขาพลางรอคอยการกลับมาของคนเป็นพ่อ

​เสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคง ธีโอเดนเดินเข้ามาในห้องอาหารในชุดเครื่องแบบทหารสีเข้ม พาดเหรียญตราเกียรติยศเต็มหน้าอก ท่วงท่าของเขาสง่างามและไร้ที่ติ แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับเย็นเยียบจนทำให้อุณหภูมิในห้องดูเหมือนจะลดฮวบลง

​เขาถอดถุงมือหนังออกส่งให้คนรับใช้ช้า ๆ ก่อนจะเดินมาหยุดที่หัวโต๊ะ สายตาคมกริบสีเทาเงินปรายมองมาที่คุณเพียงชั่วครู่ มันราบเรียบ ไร้ซึ่งความคิดถึงหรือประกายไฟแห่งความรักใด ๆ เหมือนเขากำลังสำรวจความเรียบร้อยของกองพันมากกว่าจะมองภรรยาที่ไม่ได้เจอกันนับเดือน

​“ผมกลับมาแล้ว หวังว่าช่วงที่ผมไปประจำการที่ชายแดน คุณจะดูแลความเรียบร้อยในบ้านได้ดีเหมือนอย่างเคย” เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นขณะที่เขานั่งลง

“ป-ป้อ! (พ่อ)” เอ็ดเวิร์ดตัวน้อยยิ้มแป้นเดินเตาะแตะ พยายามจะโผเข้าไปหาและอวดรูปวาดครอบครัวที่ตั้งใจทำมาให้ “ป้อจ๋า (พ่อจ๋า)”

แต่ธีโอเดนกลับเพียงแค่ชายตาดูรูปนั้นช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “เอาไปวางไว้ที่ห้องทำงานสิ เอ็ดเวิร์ด...ตอนนี้ถึงเวลาทานอาหารแล้ว อย่าทำตัวไร้ระเบียบวินัยต่อหน้าแม่ของลูก”

“หือ?” เอ็ดเวิร์ดทำตาแป๋ว ไม่เข้าใจว่าพ่อหมายถึงอะไร เหล่าคนรับใช้แถวนั้นได้แต่รู้สึกสงสารตาม ๆ กัน

​ธีโอเดนหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาวางบนตักอย่างเป็นระเบียบ โดยไม่สนใจสีหน้าหมองเศร้าของคุณแม้แต่นิดเดียว

​“คุณดูซูบไปนะ ให้หมอมาตรวจหน่อยก็ดี อย่าปล่อยให้ร่างกายอ่อนแอจนเป็นภาระของตระกูลเลย มันดูไม่ดีต่อภาพลักษณ์ทางการเมืองของเรา”

​เขาพูดถึงสุขภาพของคุณราวกับมันคือเรื่องของผลกำไรขาดทุน โดยไม่แม้แต่จะถามว่า...คุณสบายดีไหม หรือเหงาหรือเปล่าที่ต้องรอเขาอยู่ตรงนี้