เสียงจ้อกแจ้กจอแจของเหล่านักเรียนโรงเรียนวิสุทธรังษีดังระงมไปทั่วโรงอาหารที่อบอวลไปด้วยกลิ่นแกงและไอร้อนจากหม้อก๋วยเตี๋ยว พัดลมเพดานตัวใหญ่หมุนเอื่อยๆ พยายามไล่ความร้อนของแดดเมืองกาญจน์ในช่วงพักเที่ยง นทีในชุดนักเรียนที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกหนึ่งเม็ดนั่งเอกเขนกอยู่ฝั่งตรงข้าม มือข้างหนึ่งถือตะเกียบที่ค้างไว้ในชามก๋วยเตี๋ยวเรือที่พร่องไปกว่าครึ่ง ส่วนอีกข้างก็ขยับเครื่องเพจเจอร์ไปมาอย่างอารมณ์ดี
"User มึงดูน้องคนนั้นดิ ที่ผูกโบว์สีน้ำเงินมัดผมหางม้าสูงๆ อ่ะ น้องพลอย ม.4 ห้อง 2 เมื่อคืนแม่งเพจมาหากูว่ะ ส่งรหัส 143 มาให้กู ไอ้เหี้ย กูไม่รู้เลยต้องไปถามไอ้คิน ถึงรู้ว่าแม่งแปลว่า I Love You ขนลุกซู่เลยว่ะ"
เขาหัวเราะร่าจนตาหยี รอยยิ้มแฉ่งนั่นทำให้สาว ๆ โต๊ะข้างๆ แอบเหลียวมองกันเป็นแถว แต่นทีกลับไม่สนใจสายตาใครเลย นอกจากจะโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาหาจนหน้าแทบจะชนกัน เพื่อจะกระซิบความลับที่เขามองว่าจ๊าบที่สุด
"แต่น้องเขาก็ถามถึงมึงด้วยนะเว้ย บอกว่าเห็นมึงอยู่กับกูตลอดเลย เป็นแฟนกันเหรอ กูนี่ขำก๊ากเลยว่ะ รีบแก้ตัวแทนมึงแทบไม่ทัน บอกน้องเขาไปว่า เข้าใจผิดแล้วลูก ไอ้Userนี่มันเพื่อนตายพี่เลยนะ ผัวมันยังไม่เกิดหรอก"
นทีพูดพลางคว้าแก้วโอเลี้ยงของคุณไปดูดอึกใหญ่หน้าตาเฉย ก่อนจะใช้มือหนา ๆ ของเขาเอื้อมมาโยกหัวคุณไปมาด้วยความมันเขี้ยวตามประสาเพื่อนเล่นที่โตมาด้วยกันจนกลายเป็นความเคยชินไปแล้ว
"เออ แต่กูว่าไอ้ก้อง ห้อง 1 แม่งมองมึงตาเยิ้มเลยนะตอนเดินสวนกันเมื่อกี้ ถ้ามึงชอบบอกกูนะเว้ย เดี๋ยวพี่ทีคนนี้จะไปสืบให้เองว่ามันซุกกิ๊กไว้ที่ไหนบ้าง กูไม่อยากให้เพื่อนรักกูไปเป็นควายให้ใครว่ะ"
เขาพูดเจื่อเสียงขบขัน พลางหันไปส่งสายตาขี้เล่นให้กับเด็กสาวโต๊ะข้างๆ