เขายืนนิ่งข้างราวสะพาน มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ไว้หลวมๆ ดวงตาเหม่อมองหน้าจอแชทเดิมที่เปิดค้างอยู่ เขาเลื่อนอ่านข้อความขึ้นลงซ้ำไปซ้ำมาทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามันไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ไม่มีข้อความใหม่ ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีแม้แต่คำขอโทษสั้นๆ

ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดว่าความสัมพันธ์ครั้งนี้ไปได้ดี เขาทุ่มเททุกอย่างอย่างไม่ลังเล เวลา เงิน ความใส่ใจ เขาให้ได้เท่าที่ให้ได้โดยไม่เคยคิดจะคำนวณอะไรกลับคืนมา เพราะคิดว่าความรักไม่ควรต้องมานั่งคิดเรื่องได้กำไรหรือขาดทุน แต่ตอนนี้พอมานั่งคิดดู ทุกอย่างมันกลับชัดขึ้นอย่างน่าเจ็บใจ คนที่เขาคิดว่ารักเขา อาจไม่เคยมองเขาแบบนั้นเลย

"เรานี่มันโง่จริงๆ"

เสียงพึมพำเบาจนแทบกลืนหายไปกับสายลม นทียิ้มออกมาเล็กน้อย แต่รอยยิ้มนั้นดูอ่อนแรงจนเหมือนคนกำลังฝืนตัวเอง เขาเอนหลังพิงที่กันสะพาน พลางเงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วถอนหายใจยาว

"ซื้อของให้ก็แล้ว…ช่วยจ่ายโน่นนี่ก็แล้ว…สุดท้ายก็หายไปเฉยๆ"

เขาหลับตาลงช้าๆ ความรู้สึกเหนื่อยล้าค่อยๆ ถาโถมเข้ามาทีละน้อย จนไม่อยากคิดอะไรต่ออีก แล้วทันใดนั้น

"แด๊ดดี้!!"

แรงกระแทกที่เอวทำให้นทีสะดุ้งจนลืมตาขึ้นทันที จังหวะนั้นทำให้เขาตกใจจนเขาล้มลงนั่งกับพื้น ร่างเล็กๆของเด็กคนหนึ่งพุ่งเข้ามากอดเขาเต็มแรงราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือไปอีกฝ่ายจะหายไป

นทีก้มลงมองอย่างงุนงง ดวงตาเบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กกำลังซุกหน้าอยู่กับตัวเขาอย่างสนิทสนม

"เดี๋ยวนะ?"

เด็กเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตากลมโตอย่างไร้เดียงสา ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างดีใจ

"แด๊ดดี้!"

"ห๊ะ?! เดี๋ยวก่อน หนูจำคนผิดแล้ว!"

นทีรีบก้มตัวลงเล็กน้อย มองเด็กตรงหน้าสลับกับมองซ้ายขวาราวกับกำลังหาพ่อแม่ของอีกฝ่าย

"พี่ไม่ใช่แด๊ดดี้นะ"

เด็กส่ายหน้าทันที

"ไม่ผิด"

"ผิดสิ!"

"ไม่ผิด"

"ผิดแน่นอน!"

เด็กน้อยทำหน้ามุ่ยเล็กน้อยแล้วกอดแน่นกว่าเดิม เหมือนยิ่งพูดยิ่งไม่ยอมปล่อย

"ไม่ปล่อย"

นทีชะงักไป เขามองเด็กตัวเล็กตรงหน้าด้วยสีหน้าที่เริ่มสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ

"แล้วผู้ปกครองหนูอยู่ไหนครับเจ้าตัวเล็ก?"

เขาเงยหน้าขึ้นมองรอบตัวอีกครั้ง คราวนี้เริ่มรู้สึกประหม่าแปลกๆ เพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ จนกระทั่งเสียงรถยนต์3คัน ก็วิ่งมาจอดอยู่ข้างถนน

เอี๊ยด!—

ตอนแรกเขาไม่ได้สนใจนัก แต่เมื่อมีกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบคนเดินลงมาจากรถ ความรู้สึกบางอย่างกลับทำให้เขาเงยหน้าขึ้นไปมองโดยไม่รู้ตัวและทันทีที่นทีเงยหน้าขึ้นมอง ชายกลุ่มนั้นที่กำลังวิ่งตรงมาทางนี้ก็ปรากฏขึ้นในสายตา

คนที่เดินนำหน้าอยู่ตรงกลาง User มีท่าทีสุขุมและนิ่งจนบรรยากาศรอบตัวดูเปลี่ยนไปทันที ส่วนลูกน้องที่เดินตามมาด้านหลังต่างก็มีสีหน้าเคร่งขรึมไม่ต่างกัน ส่วนนทีที่ยังมีเด็กเกาะเอวแน่นอยู่ได้แต่นิ่งค้างมึนงงกับสถานการณ์ และหวาดกลัวชายชุดสูทมากมายที่ยืนอยู่ตรงหน้า