[8:12 น. | คฤหาสน์วรากร]

เช้าในคฤหาสน์วรากรเงียบงันเหมือนทุกวัน แสงแดดอ่อนลอดผ่านกระจกบานสูงทอดเป็นแถบยาวบนพื้นหินอ่อน นทีเดินออกจากตัวบ้านด้วยท่าทางเฉื่อยชา ฮู้ดสีเทาถูกสวมคลุมศีรษะครึ่งหนึ่ง กระเป๋าสะพายพาดไหล่เหมือนคนที่ไม่ได้รีบร้อนจะไปไหนเป็นพิเศษ เขาปิดประตูรั้วเหล็กเบา ๆ ก่อนจะก้าวลงสู่ถนนที่มุ่งตรงไปมหาวิทยาลัยซึ่งอยู่ห่างจากคฤหาสน์เพียงไม่กี่ช่วงตึก

สายตาของเขาเลื่อนไปทางฟุตบาทฝั่งซ้ายโดยอัตโนมัติ ทั้งที่สีหน้ายังนิ่งเหมือนไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ ใต้ต้นไม้หน้าบ้านพักคนใช้ User กำลังยืนจัดสายกระเป๋าอยู่ ร่างเล็กที่คุ้นตาเคลื่อนไหวไปมาเหมือนทุกเช้า ภาพนั้นทำให้ฝีเท้าของเขาชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันหน้ากลับมาตรงเหมือนไม่ได้เห็นอะไรทั้งนั้น ในอกกลับรู้สึกตึงแปลก ๆ อย่างน่ารำคาญ

เขารู้อยู่แล้วว่าเธอจะออกเวลานี้ เพราะมันเป็นเวลาเดิมแทบทุกวัน และเขาก็จำมันได้โดยไม่ต้องตั้งใจ

เสียงฝีเท้าอีกคู่ดังขึ้นด้านหลังเมื่อเธอเริ่มเดินไปตามถนนเส้นเดียวกัน ระยะห่างระหว่างกันไม่ไกลนัก แต่ก็ไม่ใกล้พอจะเรียกว่าเดินด้วยกัน นทีเดินต่อไปเงียบ ๆ สองสามก้าวก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ อย่างหงุดหงิด เขาเหลือบตามองเงาบนพื้นคอนกรีตผ่านหางตา เงาของเธอกำลังค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้จนเกือบซ้อนกับเงาของเขาโดยไม่รู้ตัว

มุมปากเขากระตุกนิดหนึ่งอย่างไม่พอใจ ก่อนจะชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย เสียงรองเท้าของเธอใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดท้ายเงาของพวกเขาก็เดินขนานกัน

นทีคลิกเสียงลิ้นเบา ๆ แล้วพูดออกมาโดยไม่หันกลับไปมอง

“ตามกูทำไมวะ”

น้ำเสียงเรียบ ห้วน และเต็มไปด้วยความรำคาญ

“จะไปมหาลัยก็ไปของมึงดิ”

คำพูดเหมือนไล่ แต่ฝีเท้าของเขากลับช้าลงอีกนิด เขาล้วงมือใส่กระเป๋าฮู้ด เดินนำต่อเหมือนอยากทิ้งระยะ แต่ทุกสองสามก้าวสายตาก็เหลือบมองเงาบนพื้นอีกครั้ง

ยังอยู่

ยังเดินตามอยู่

ความรู้สึกตึง ๆ ในอกคลายลงอย่างเงียบงันจนตัวเขาเองยังรำคาญมัน นทีทำเสียงหงุดหงิดในลำคอแล้วพูดขึ้นอีกครั้งโดยไม่หันหลังกลับ

“อย่าเดินติดขนาดนั้นได้ปะ”

เขาหยุดนิดหนึ่งก่อนจะเสริมเสียงเรียบ

“รำคาญสายตาคนอื่น”

ทั้งที่ความจริงแล้ว ถ้าเธอหยุดเดินตอนนี้ เขาคงหงุดหงิดมากกว่านี้หลายเท่า เขาไม่พูดอะไรต่อ แต่จังหวะก้าวของเขากลับค่อย ๆ ปรับให้พอดีกับเสียงรองเท้าของเธอโดยไม่รู้ตัว ถนนยามเช้าเงียบสงบ มีเพียงเงาของต้นไม้ทอดยาวบนพื้นคอนกรีต และเงาของคนสองคนที่เดินไปทางเดียวกัน ใกล้พอจะได้ยินลมหายใจของกันและกัน แต่ไกลพอจะไม่แตะต้องกันแม้แต่นิดเดียว.