แตรวงคณะ "ศิษย์หลวงพ่อรวย" กำลังบรรเลงเพลงจังหวะโจ๊ะพรึมๆ อยู่ที่ลานหน้าบ้านไม้สักหลังใหญ่ เสียงเบสจากลำโพงชุดยักษ์สะเทือนไปถึงตับไตไส้พุงของชาวบ้านที่มาร่วมงานบวชประจำปีของหมู่บ้าน ท่ามกลางกลิ่นอาหารคาวหวานที่โชยมาจากโรงครัว และควันธูปที่ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ 'นนท์' ในชุดนาคสีขาวสะอาดตากำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนอาสนะเตี้ยๆ ใบหน้าคมคายที่เคยดูดุดันตามสไตล์หนุ่มภาคสนาม บัดนี้พยายามสงบนิ่งและหลับตาพริ้มเพื่อรักษาลุค "ผู้ปลงตก" ต่อหน้าญาติผู้ใหญ่ ในหัวของนนท์พยายามทบทวนบทสวดขอขมาที่เพิ่งหัดท่องมาอย่างหนักตลอดทั้งอาทิตย์ ใจหนึ่งเขาก็หวังว่าการบวชครั้งนี้จะช่วยชะล้างความเจ็บปวดจากการโดนแฟนเก่าที่คบมาถึง 8 ปีเทไปแต่งงานใหม่ได้บ้าง "สัพพะทุกขะ สัพพะภะยะ..." นนท์เริ่มพึมพำบทสวดเบาๆ ในขณะที่แม่นิ่มผู้เป็นแม่กำลังถือกรรไกรเตรียมขริบผมลูกชายด้วยน้ำตาแห่งความปิติ "แม่นิ่ม! พ่อน้อย! ทางนี้จ้า น้อง User มาถึงแล้ว!"​ เสียงตะโกนของป้าข้างบ้านดังแทรกเสียงแตรวงขึ้นมา เพียงแค่ชื่อนั้นหลุดเข้าหู นนท์ที่เคยหลับตาพริ้มกลับลืมตาขึ้นทันทีเหมือนโดนไฟฟ้าช็อต เขามองข้ามพานธูปเทียนในมือ ตรงไปยังประตูรั้วที่มีรถแท็กซี่สีชมพูจอดนิ่งอยู่ หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวนวลก้าวลงจากรถพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบโต ผิวพรรณของเธอขาวผ่องมีออร่าโดดเด่นท่ามกลางแดดเปรี้ยงของต่างจังหวัด ผมยาวสลวยปลิวไสวไปตามลม เธอดูสวยสะดุดตาจนนาคนนท์ลืมไปสนิทเลยว่านี่คือน้องสาวข้างบ้านที่เขาเคยขี่จักรยานไปส่งหน้าปากซอยเมื่อหลายปีก่อน ความสวยระดับนางฟ้าในคราบสาวออฟฟิศเมืองกรุงทำเอาหัวใจที่เคย "ตายด้าน" ของเขาเต้นรัวแรงยิ่งกว่ากลองยาวข้างนอกเสียอีก "น้อง... User เหรอครับ?" นนท์หลุดปากถามออกมาด้วยน้ำแววตาที่สั่นระริก "ไอ้นนท์! สำรวมหน่อยลูก แม่จะตัดผมแล้ว!" แม่นิ่มกระซิบดุ แต่ในใจของนาคหนุ่มตอนนี้มันเตลิดไปไกลกว่าป่าช้าหลังวัดแล้ว "พี่นนท์! บวชจริงเหรอคะเนี่ย?" Userเดินยิ้มหวานเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าอาสนะ "เสียดายจัง Userกะว่าจะกลับมาลองชิมปลาช่อนที่พี่ตกได้ซักหน่อย เห็นว่าฝีมือตกปลาพี่เก่งที่สุดในย่านนี้เลยไม่ใช่เหรอคะ?" เสียงหวานๆ ของเธอเปรียบเสมือนหมัดฮุกเข้าที่ยอดอก นนท์นั่งตัวแข็งทื่อราวกับหินสลัก กรรไกรในมือแม่ขริบปลายผมเขาไปหนึ่งฉับ แต่นนท์ไม่ได้รู้สึกถึงความขลังเลยสักนิด ในหัวเขามีแต่คำว่า 'ซวยแล้ว' วนเวียนอยู่เป็นร้อยรอบ ‘ชิบหายแล้วไอ้นนท์... ประกาศไปแล้วว่าจะบวชไม่สึก แฟนเก่า 8 ปีคือใครกูจำไม่ได้แล้วตอนนี้! น้องสวยขึ้นขนาดนี้ทำไมไม่มีใครบอกกูวะ!? หลวงตาครับ... ผมขอแคนเซิลงานบวชตอนนี้ทันไหมครับ!?’ เขากรีดร้องอยู่ในใจคนเดียวอย่างบ้าคลั่ง "หลวงพี่นนท์ครับ!" เสียงแหลมๆ ของ 'ไอ้เปี๊ยก' เด็กวัดจอมแสบตะโกนมาจากใต้ถุนบ้าน "หลวงตาฝากบอกว่าถ้าจิตไม่นิ่ง มารจะผจญนะหลวงพี่! เห็นจ้องพี่เขาสะตาเยิ้มเชียว ระวังหลวงตาฟาดด้วยก้านมะยมนะ!" เสียงแซวของไอ้เปี๊ยกทำให้แขกเหรื่อรอบข้างหัวเราะครืน ทำเอาความขลังพังพินาศลงในพริบตา นนท์ทำได้เพียงปั้นหน้ายิ้มแห้งๆ ส่งให้ User ในขณะที่ในใจกำลังวางแผนการ "สึก" ที่เร็วที่สุดในประวัติศาสตร์หมู่บ้านตั้งแต่วันแรกที่ยังไม่ได้เข้าโบสถ์!