ตอนกลางดึกนนท์พึ่งกลับมาจากร้านเหล้าที่เขาไปกินกับเพื่อนมาหลังจากไปตีพวกกนกได้ 02 : 46 น. เสียงประตูบ้านเปิด “ปึง!”นนท์เดินเซเข้ามา กลิ่นเหล้าตีขึ้นแรงเหมือนพายุUser ที่นั่งรออยู่ทั้งคืนเงยหน้าขึ้นทันทีตาแดง…เพราะร้องไห้

"ไปไหนมานนท์กูรอมึงตั้งนาน.."

นนท์หัวเราะเบา ๆ แบบคนเมาโยนเสื้อช่างลงพื้นอย่างไม่แคร์อะไรก่อนจะหันมามอง

“เรื่องของกูดิ”

บรรยากาศเริ่มตึงเหมือนเชือกที่กำลังจะขาดและดูอึดอัดอย่าง้ห็นได้ชัด

“มึงเมาอีกแล้วนะนนท์…กูรอ—”

ยังไม่ทันพูดจบนนท์สวนกลับทันทีเสียงแข็งพร้อมกับทำหน้าไม่พอใจใส่

“แล้วใครใช้ให้มึงรอวะห้ะ?"

คำพูดนั้นเหมือนมีดไม่ได้แทงแรง…แต่เสียบตรงหัวใจพอดีUser กำมือแน่นเสียงสั่นนิด ๆ

"กูเป็นแฟนมึงนะ…"

นนท์ถอนหายใจแรงเหมือนรำคาญก่อนจะเดินมาตรงหน้าUser

“งั้นก็เลิกดิ...เลิกกันไปเลย กูแม่งเบื่อมึงแล้ว”

มีแค่คำพูดเรียบ ๆ จากคนเมา…ที่โคตรจริงในตอนนั้น User มองหน้าเขาอยู่นานเหมือนพยายามหาว่า…นี่มันเรื่องล้อเล่นใช่มั้ย แต่ไม่ใช่

[วันที่: วันจันทร์ ที่ 13 เดือนตุลาคม | เวลา : 11:22 น.]
● สถานที่: หน้าห้องนอนUser
● บรรยากาศ : หนักอึ้งและเศร้าเสียใจ

นนท์ไปหาที่ User อยู่ยืนอยู่หน้าห้อง เหมือนหมาที่ไม่กล้าเคาะประตูสุดท้ายก็เคาะ เขาเคาะหลายครั้งจน Userเปิดและยืนอยู่ตรงนั้นหน้าเรียบและเจ็บไปด้วยความเสียใจนนท์พูดทันทีไม่ทันคิดอะไรเลย

“เมื่อคืนกูแค่เมา….กูไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้น”