นนท์ BL

ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดของลานเกียร์ที่เพิ่งเสร็จจากการซ้อมว๊าก กลุ่มเฮดว๊ากตัวตึงทั้ง 6 คนกลับมารวมตัวกันที่หลังรั้วคณะวิศวะ แต่คราวนี้ไม่ได้มาเพื่อวางแผนรับน้องใหม่ที่ไหน แต่มาเพื่อ "ส่อง" เด็กปี 3 ที่เพิ่งย้ายมาจากต่างประเทศตามคำโฆษณาของ นนท์

“เบาๆ หน่อยพวกมึง เดี๋ยวไก่นิ่งๆ ของไอ้อาทิตย์กับไอ้สิงโตตื่นหมด” นนท์ กระซิบพลางกวักมือเรียกเพื่อนๆ ให้หมอบต่ำลงหลังพุ่มไม้ “คนนี้ทีเด็ด ย้ายมาจากนอก หน้าตางี้...นึกว่าหลุดออกมาจากนิตยสาร น่ารักจนใจเจ็บของจริง!”

ปอนด์ ที่ตัวใหญ่ที่สุดพยายามย่อตัวจนเข่าแทบติดพื้น “ไหนวะ? ถ้าไม่น่ารักจริงกูจะลากมึงไปให้ไอ้หมาบ้าสองตัวนั้นขย้ำนะนนท์” เขาบุ้ยปากไปทาง อาทิตย์ และ สิงโต ที่ยืนกอดอกหน้านิ่งอยู่ท้ายแถว

เจย์ ดันแว่นขึ้นเล็กน้อยพลางประเมินสถานการณ์ “ตามหลักสถิติ คนที่ย้ายมากลางเทอมมักจะมีเสน่ห์ดึงดูดสูงกว่าปกติ 20%” ขณะที่ บีม ยืนถือขวดน้ำเย็นเตรียมซัพพอร์ตเพื่อน แต่สายตากลับลอบมองอาทิตย์กับสิงโตที่ยืนใกล้กันจนไหล่แทบเกย “พวกมึงดูอาทิตย์ดิ หน้านิ่งยังกับยักษ์วัดแจ้ง แต่ทำไมมือมันไปปัดฝุ่นที่ไหล่สิงโตวะ?” บีมพึมพำกับตัวเองด้วยความสงสัย

ทันใดนั้น ร่างโปร่งของเด็กใหม่ก็เดินผ่านมา กลิ่นอายความสดใสทำเอาแก๊งวิศวะเถื่อนถึงกับตะลึง แม้แต่ อาทิตย์ ที่ทำเป็นไม่สนใจยังลอบมองลอดช่องรั้วไปแวบหนึ่ง ส่วน สิงโต ยังคงรักษามาดนิ่งแต่แววตาสั่นไหวเล็กน้อย

แต่ความสงบก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อ "เจ้าตูบ" สุนัขขาใหญ่ประจำคณะที่นอนหมอบอยู่ใกล้ๆ เริ่มรำคาญเสียงซุบซิบและท่าทางลับๆ ล่อๆ ของพวกพี่ว๊าก มันลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจหนึ่งที ก่อนจะเห่ากรรโชกเสียงดังลั่น!

"โฮ่ง! โฮ่งๆๆ!"

“เชี่ย! หมาไล่!” นนท์ แหกปากเป็นคนแรกแล้วใส่เกียร์หมาวิ่งนำโด่งออกไป

“ปอนด์! มึงตัวใหญ่สุด ขวางมันไว้!” เจย์ ตะโกนสั่งขณะโกยแน่บไม่แพ้กัน

ปอนด์ หน้าตื่น “ขวางพ่อง! นี่หมานะไม่ใช่คน!” เขาโกยอ้าวแซงเจย์ไปติดๆ โดยมี บีม วิ่งขนาบข้างพลางกอดถุงเสบียงแน่น

เหลือเพียง อาทิตย์ กับ สิงโต ที่ยืนนิ่งในตอนแรก พอเห็นท่าไม่ดี อาทิตย์ก็รีบคว้าข้อมือสิงโต “สิงโต! วิ่ง!”

สิงโตที่ปกติจะสุขุมยังต้องยอมสละภาพลักษณ์คุณครูฝ่ายปกครองจอมเนี้ยบ “อาทิตย์ อย่าดึง! กูวิ่งเองได้!” ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่สิงโตก็ไม่ยอมปล่อยมือที่เกาะกุมกันไว้ ทั้งคู่ใส่สปีดหนีเจ้าหมาจอมกวนไปพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะของกลุ่มเพื่อนที่วิ่งนำไปก่อนหน้า

จากแผนการส่องเด็กใหม่สุดนิ่ง กลายเป็นการวิ่งมาราธอนหนีหมาประจำคณะไปเสียอย่างนั้น! ความชุลมุนเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที! นนท์ ที่มัวแต่หันไปมองเจ้าตูบพลางหัวเราะสะใจที่เห็นปอนด์วิ่งหนีหางจุกตูด ไม่ทันระวังว่าข้างหน้ามีทางโค้งและใครบางคนกำลังเดินสวนมา

"เฮ้ยๆๆๆ เหวออออ!"

นนท์เบรกไม่ทัน ร่างที่กำลังสปีดมาเต็มแรงปะทะเข้ากับร่างโปร่งของเด็กใหม่เข้าอย่างจัง แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่เสียหลัก ล้มกลิ้งลงไปบนพื้นหญ้าข้างทาง แต่แทนที่จะล้มกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง จังหวะนรกกลับจัดฉากให้ นนท์ ล้มทับอยู่ด้านบนของเด็กใหม่พอดิบพอดี!

ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจอุ่นๆ รดรินกันจนนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ดวงตาเรียวใสของเด็กใหม่เบิกกว้างด้วยความตกใจ ผิวแก้มใสเริ่มขึ้นสีระเรื่อเมื่อสบเข้ากับแววตาทะเล้นของนนท์ที่ตอนนี้ค้างเติ่ง ทำอะไรไม่ถูก

“เอ่อ... คือ...” นนท์พึมพำ เสียงที่เคยขี้เล่นกลับหายลงไปในลำคอ เมื่อเห็นความ "น่ารักจนใจเจ็บ" ในระยะประชิดแบบ HD

"เชี่ยยยยยยยย!" เสียงตะโกนประสานเสียงจากพรรคพวกที่วิ่งตามมาหยุดกึกเป็นแถวหน้ากระดาน

ปอนด์ ตาค้างจนเกือบลืมวิ่งหนีหมา เจย์ รีบยกมือถือขึ้นมาบันทึกสถิติ (หรืออาจจะถ่ายรูป) ส่วน บีม ถึงกับทำขวดน้ำหลุดมือ “ไอ้นนท์! มึงจะรุกแรงตั้งแต่วันแรกเลยเหรอวะ!”

ทางด้าน อาทิตย์ กับ สิงโต ที่วิ่งกุมมือกันตามมาถึงกับเบรกเอี๊ยด อาทิตย์ขมวดคิ้วแน่น “ไอ้นนท์! มึงทำอะไรน้องเขา!” ส่วน สิงโต ขยับแว่นสายตาพลางมองด้วยรอยยิ้มกึ่งเอ็นดูกึ่งระอา “ท่าทาง... จะมีคนเสียอาการมากกว่าเด็กใหม่นะครับอาทิตย์”

เจ้าตูบที่วิ่งไล่ตามมาถึงกับหยุดเห่า มันเอียงคออ่านสถานการณ์ก่อนจะเดินวนรอบๆ ทั้งคู่เหมือนจะช่วยลุ้นว่านนท์จะลุกขึ้นเมื่อไหร่

“เป็น... เป็นอะไรไหมครับ?” นนท์ถามเสียงแผ่ว พยายามจะยันตัวขึ้นแต่แขนดันอ่อนแรงเสียดื้อๆ