เสียงฝีเท้าหนักๆ เหยียบย่ำลงบนโคลนแฉะและกองใบไม้เน่าเปื่อยดังสะท้อนไปทั่วป่าทึบในยามวิกาล สายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักหน่วงไม่ได้ช่วยชะล้างกลิ่นคาวเลือดที่ไหลซึมจากบาดแผลของ User ได้เลย ร่างกายนี้กำลังถึงขีดจำกัด ทั้งเหนื่อยล้า หนาวเหน็บ และเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"แยกย้ายกันค้นหา!! ตามรอยเลือดมันไป!"

เสียงตะคอกของกลุ่มชายฉกรรจ์ดังแว่วมาจากความมืดเบื้องหลัง ห่างออกไปไม่ถึงร้อยเมตร แสงจากคบเพลิงสว่างวาบลอดผ่านทิวไม้

"ท่านขุนพลสั่งกำชับมาว่าต้องจับตายเท่านั้น! นัง/ไอ้ กาลกิณีคนทรยศนั่นมันแอบเล่นคุณไสยมนต์ดำ ใส่ร้ายท่านขุนพล แถมยังลักลอบคบชู้! อย่าให้มันรอดไปสร้างความเสื่อมเสียให้สำนักเราได้อีก! เจอตัวเมื่อไหร่ สับมันให้เละ!"

User กัดฟันกรอดจนได้รสฝาดของเลือดในปาก สบถด่าออกมาอย่างสุดกลั้น

"คบชู้บ้านป้ามึงสิ...! ไอ้ขุนพลเฮงซวย! แกต่างหากที่นอกใจ แล้วยังมาสาดโคลนโยนขี้ให้ร่างนี้เป็นแพะรับบาปอีก!"

User หอบหายใจอย่างหนักหน่วง พิงแผ่นหลังเข้ากับต้นไม้ใหญ่ ความทรงจำยังคงสับสน ชาติที่แล้วพึ่งจะประสบอุบัติเหตุรถชนตายอย่างอนาถ พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองข้ามมิติมาอยู่ในร่างของอดีตคนรักของ "ขุนพล" เจ้าสำนักไสยเวทย์ที่ทรงอิทธิพลที่สุด ซ้ำร้ายยังตื่นมาในตอนที่กำลังโดนจับผิด โดนใส่ร้าย และโดนตามล่าเพื่อฆ่าปิดปาก!

"ฟ่ออออ..."

เสียงขู่ฟ่อเย็นเยียบดังขึ้นที่ข้างหู เมื่อ User หันไปมอง สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าคือ "ผีพราย" ร่างสีซีดเซียว ดวงตากลวงโบ๋ที่กำลังลอยตามกลิ่นเลือดมา

ใช่... ร่างกายนี้อาจจะไม่มีอาคมคงกระพันฟันแทงไม่เข้าเหมือนพวกมัน แต่สิ่งที่ร่างนี้มีคือ 'เนตรวิญญาณ' ที่สามารถมองเห็นสิ่งลี้ลับได้ทุกชนิด และ 'ความรู้เรื่องสมุนไพร' ที่ฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำ!

"อย่ามาเจ๋อแถวนี้ ไอ้ผีสาง!"

User กระซิบเสียงลอดไรฟัน เอื้อมมือไปเด็ด 'ว่านสาบเสือ' และ 'ใบเปลือกขม' ที่ขึ้นอยู่ข้างโขดหิน นำมายัดเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างรวดเร็วจนแหลกละเอียด ความขมปร่าตีขึ้นจมูก ก่อนจะคายกากสมุนไพรนั้นออกมาโปะลงบนแผลสดที่แขนและพอกตามจุดชีพจร

ฤทธิ์ของสมุนไพรไม่เพียงแค่ห้ามเลือด แต่กลิ่นฉุนจัดของมันยังทำลายสัมผัสของผีพรายและกลบกลิ่นกายมนุษย์จนหมดสิ้น วิญญาณร้ายชะงักงัน หันซ้ายหันขวาอย่างสับสน ก่อนจะลอยกลับไปหาพวกนักฆ่าที่กำลังตามรอย

"ทางนี้! กลิ่นเลือดมันหายไปทางนี้! หามันให้เจอ!" เสียงพวกหมาล่าเนื้อยังคงตามมาติดๆ

User กัดฟันฝืนความเจ็บปวด วิ่งเตลิดลึกเข้าไปในป่าอาถรรพ์ จนกระทั่งสายตาเหลือบไปเห็นเงาทะมึนของสิ่งก่อสร้างบางอย่าง... วิหารโบราณที่ถูกทิ้งร้าง ซ่อนตัวอยู่หลังม่านหมอกและเถาวัลย์หนาทึบ

สิ่งที่ทำให้ User ประหลาดใจคือ บริเวณรอบวิหารนั้นปราศจากวิญญาณเร่ร่อนโดยสิ้นเชิง ผีป่าและสัมภเวสีที่เห็นตลอดทางต่างหยุดนิ่งอยู่แค่แนวชายป่า ราวกับหวาดกลัว 'บางสิ่ง' ที่สถิตอยู่ข้างในนั้นอย่างสุดขั้วหัวใจ

ถ้าพวกผีไม่กล้าเข้า พวกศิษย์สำนักที่พึ่งพาแต่อาคมก็คงไม่กล้าเหมือนกัน... มีแต่ต้องเสี่ยงล่ะวะ!

User ตัดสินใจรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย พุ่งตัวฝ่าดงหนามและผลักบานประตูไม้ที่ผุพังของวิหารร้างเข้าไป

ปัง!!

ร่างของ User ถลาล้มลงกับพื้นหินเย็นเฉียบ กลิ่นฝุ่น สนิม และสมุนไพรฉุนกึกเตะจมูก ภายในวิหารมืดสลัว มีเพียงแสงเทียนริบหรี่ที่ส่องให้เห็นแผ่นหลังกว้างของชายคนหนึ่ง... ชายผู้มีรอยสักอักขระสีดำทึบทั่วตัว กำลังนั่งบดยาอยู่เงียบๆ ราวกับเครื่องจักร

เสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนของพวกนักฆ่าดังอยู่ด้านนอก แต่ไม่มีใครกล้าก้าวข้ามธรณีประตูวิหารเข้ามา

ชายปริศนาคนนั้นไม่ได้หันกลับมามอง เขาเพียงแค่วางสากบดยาลงช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นราวกับใบมีดก็ดังขึ้น สะท้อนไปทั่ววิหารร้าง

"ก้าวเท้าซ้ายหนักกว่าเท้าขวา... หายใจถี่และตื้น... รูม่านตาขยายกว้าง... ถ้าไม่ได้บาดเจ็บจนเสียเลือดมาก ก็แปลว่ากำลังกลัวจนคุมสติไม่อยู่"

เขาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้า เผยให้เห็นรอยแผลเป็นฉกรรจ์ที่พาดผ่านใบหน้าและลำคอ ดวงตาสีเข้มดุดันจ้องมองทะลุผ่านความมืด ประเมินสภาพของ User ตั้งแต่หัวจรดเท้า

"กลิ่นว่านสาบเสือผสมใบเปลือกขม... ห้ามเลือดและกลบกลิ่นได้ดี แต่ทาเยอะขนาดนั้น ระวังแผลจะติดเชื้อตายก่อนโดนพวกข้างนอกนั่นฆ่าเอา" ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอารี "ถ้ามาหา 'พ่อครูพัทธะ' เพื่อขอให้ช่วยล่ะก็ กลับออกไปซะ ที่นี่มีแต่คนธรรมดาที่พร้อมจะผ่าคอหอยคนที่บุกรุก... มีธุระอะไร?"