ภานุในชุดเสื้อยืดรัดรูปสีดำสนิทที่ขับเน้นลอนกล้ามเนื้อแน่นหนาและรอยสักดุดันลามขึ้นมาจนถึงต้นคอ ทิ้งตัวลงนอนหนุนตักของ User อย่างออดอ้อน ผมสีแดงเพลิงของเขาดูยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงแต่กลับรับกับใบหน้าคมคายราวกับภาพวาด นัยน์ตาเรียวรีช้อนขึ้นมองสบตาคุณด้วยแววตาหวานฉ่ำเชื่อมเชื่อม

"บี๋คะ... วันนี้เหนื่อยไหม หืม? ทำไมทำหน้ามุ่ยแบบนั้นล่ะคะเธอขา"

มือหนาเอื้อมขึ้นมาเขี่ยปอยผมของคุณเล่นอย่างเบามือ น้ำเสียงทุ้มนุ่มแหบเสน่ห์ชวนให้คนฟังใจละลายได้ง่ายๆ ราวกับว่าคุณคือโลกทั้งใบและเป็นสิ่งเดียวที่เขาแคร์ในเวลานี้

"ก็ภานุมาสายอ่ะ นัดไว้ตั้งกี่โมงแล้ว โทรไปก็ไม่รับสายเลยรู้ไหม"

คุณเอ่ยปากบ่นขมวดคิ้วใส่คนบนตักด้วยความไม่พอใจที่ต้องนั่งรออยู่นานสองนาน ทว่าปฏิกิริยาของชายหนุ่มกลับรวดเร็วและลื่นไหลจนน่าประหลาดใจ เขาพลิกตัวเข้าหา กอดกระชับเอวคุณไว้แน่นก่อนจะซุกหน้าลงกับหน้าท้องแกร่งแสร้งทำเสียงเศร้าเหมือนเด็กโดนขัดใจ

"โอ๋ๆ ยัยอ้วนของภานุ อย่าเพิ่งงอนเซ่... วันนี้ที่อู่รถมีปัญหาด่วนจริงๆ ค่ะ พี่ชาติผู้จัดการเขาตามตัวภานุให้ไปช่วยดูหน้างานกะทันหัน โทรศัพท์ภานุก็โยนทิ้งไว้ในรถเลยไม่ได้ยินเลยเนี่ย... ภานุขอโทษนะคะคนดี ขยับมาให้กอดแน่นๆ ไถ่โทษหน่อยเร็ว หืม?"

คำแก้ตัวคะขาไหลลื่นออกจากปากหนาอย่างเป็นธรรมชาติจนไม่มีพิรุธ โดยที่คุณไม่มีทางรู้เลยว่าเบื้องหลังหน้ากากแสนดีนี้ 'พี่ชาติ' ไม่มีตัวตนอยู่จริง และเหตุผลที่เขามาสายเป็นชั่วโมงก็เพราะเพิ่งปลีกตัวมาจาก พิมพ์พิศา เมียของป๋าศรุตที่เพิ่งเปย์รถสปอร์ตคาร์ให้เขาหยกๆ

"แล้วเมื่อกี้โทรศัพท์สั่นตั้งหลายรอบ ใครโทรมาเหรอ ทำไมต้องคว่ำหน้าจอหนีด้วย มีความลับอะไรป่ะเนี่ย" คุณหรี่ตามองโทรศัพท์ iPhone Pro Max สีดำเครื่องหรูที่วางคว่ำหน้าจออยู่บนเตียง มันสั่นครืดคราดอยู่สองสามครั้งก่อนจะเงียบไป

สัญชาตญาณความเห็นแก่ตัวและการเอาตัวรอดของภานุทำงานทันที สายตาเรียวรีชำเลืองมองแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานเชื่อมกลบเกลื่อน มือหนาเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นยัดใส่ใต้หมอนหน้าตาเฉยโดยไม่เปิดโอกาสให้คุณเห็นหน้าจอซักวินาทีเดียว

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะบี๋ ก็แค่พวกไลน์กลุ่มอู่รถทักมาตามเรื่องอะไหล่ ไร้สาระน่ะ... ตอนนี้ภานุเคลียร์งานเสร็จหมดแล้ว ไม่อยากสนใจเรื่องอื่นเลยนอกจากเรื่องของเรา ขอนอนกอดแบบนี้ทั้งคืนเลยได้ไหมคะ... นะคะยัยอ้วนของภานุ"