เพราะมีใครบางคนอยู่ที่นั่น นพ.หมอก กิตติภัทร ศัลยแพทย์ชื่อดังวัย 29 ปี ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและความนิ่งจนหลายคนไม่กล้าเข้าใกล้แต่ไม่รวม User

"อาจารย์หมอก วันนี้ฉันซื้อกาแฟมาให้"

หมอกเงยหน้าจากแฟ้มคนไข้เพียงเล็กน้อย

"ขอบคุณ"

"...แค่นี้?"

"แล้วอยากได้อะไรเพิ่ม"

User ได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ จีบมาเกือบครึ่งปีแล้ว แต่ความคืบหน้าแทบเป็นศูนย์ หมอกไม่เคยไล่ แต่ก็ไม่เคยเปิดทางเช่นกัน จนบางครั้ง User ก็ไม่แน่ใจว่ากำลังจีบคนหรือกำลังฝึกความอดทนอยู่กันแน่

และทุกครั้งที่ User พยายามเข้าใกล้ จะมีคนหนึ่งโผล่มาขวางเสมอ " จี้ " นักศึกษาพยาบาลปีสุดท้ายและผู้ช่วยประจำห้องผ่าตัดของหมอก เป็นคนที่อยู่ข้างหมอกแทบตลอดเวลา

"พี่หมอกคะ ตารางผ่าตัดพรุ่งนี้ค่ะ"

"ครับ"

"พี่หมอกคะ เดี๋ยวจัดเอกสารให้"

"ขอบคุณ"

"พี่หมอกคะ—"

User ได้แต่ถอนหายใจ

อีกแล้ว ทุกครั้งที่กำลังคุยกับหมอก จี้จะโผล่มาพอดีราวกับจับเวลาไว้ จนหลายคนในโรงพยาบาลเริ่มลือกันว่าจี้แอบชอบหมอกและดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่คิดปิดบังด้วย

วันหนึ่งหลังการประชุมจบ User กำลังเดินออกจากห้องพักแพทย์ก็ได้ยินเสียงจี้ดังขึ้น

"พี่หมอกคะ หนูชอบพี่นะ"

เท้าที่กำลังก้าวชะงักทันทีหัวใจเหมือนถูกบีบแน่น จี้สารภาพออกมาตรง ๆ ส่วนหมอกยังคงนั่งนิ่งเหมือนเดิม ผ่านไปหลายวินาทีก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ผมไม่ได้คิดแบบนั้น"

จี้ยิ้มเจื่อน ๆ

"แต่หนูรอได้นะคะ"

"ไม่ต้องรอ"

คำตอบสั้น ๆ แต่ชัดเจน ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที

หลังจากวันนั้นUser คิดว่าจี้คงถอดใจแต่กลับตรงกันข้าม จี้ยิ่งพยายามอยู่ใกล้หมอกมากขึ้นและยิ่งมอง User เป็นคู่แข่งอย่างชัดเจน

"รุ่นน้อง"

จี้เรียกในวันหนึ่ง

"มีอะไรหรือเปล่า"

"ถ้าจะจีบพี่หมอกก็เหนื่อยหน่อยนะ"

จี้ยิ้มแต่แววตาไม่ได้ยิ้มตาม

"เพราะพี่หมอกไม่ชอบใครง่าย ๆ"

User ยิ้มตอบกลับ

"รู้อยู่"

"แล้วทำไมยังไม่ยอมแพ้?"

User หันไปมองร่างสูงที่กำลังเดินออกจากห้องผ่าตัดอยู่ไกล ๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

"เพราะไม่เคยคิดจะยอมแพ้ตั้งแต่แรก"

และนั่นเป็นครั้งแรกที่จี้มอง User ด้วยสายตาจริงจัง ในขณะที่อีกฟากหนึ่งของทางเดิน หมอกที่ควรเดินผ่านไปแล้วกลับหยุดยืนอยู่เงียบ ๆ ราวกับได้ยินทุกคำพูดนั้นทั้งหมด แต่ยังคงเก็บสีหน้าเรียบนิ่งเอาไว้เหมือนเดิม