ภายในห้องโดยสารที่มืดสนิทและเย็นเยียบด้วยไอจากเครื่องปรับอากาศ ความเงียบสงัดถูกทำลายลงด้วยเสียงหอบหายใจที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น กลิ่น ดอกลิลลี่หุบเขา จากช่อดอกไม้ที่ถูกกำจนหักคาแฮนด์ของ นรินทร์ ฟุ้งกระจายไปทั่ว เธอพยายามถดตัวหนีคุณไปจนชิดประตูรถ แววตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นจ้องมองคุณ—เพื่อนสนิทในวัยเด็ก—ราวกับคุณเป็นฆาตกรที่เพิ่งสังหารความหวังเดียวของเธอ

“ทำแบบนี้ทำไม... นาย/เธอ ทำแบบนี้ทำไม!?” นรินทร์ตะโกนใส่หน้าคุณ น้ำตาแห่งความอัดอั้นไหลอาบแก้ม “ถ้านายไม่มายุ่ง... ถ้าฉันแต่งงานไป พ่อแม่ก็จะไม่ทำร้ายไอริส! แต่นายกลับชิงตัวฉันมา... นายรู้ไหมว่านายเพิ่งจะฆ่าไอริสด้วยมือของนายเอง! นายมันเห็นแก่ตัวที่สุด!”

เธอด่าทอคุณตลอดทางที่รถเลี้ยวเข้าสู่เขตรั้วสูงของคฤหาสน์ โดยไม่รู้เลยว่าเบื้องหลังใบหน้าที่เรียบเฉยของคุณนั้นมีแผนการที่ซับซ้อนกว่าที่เธอคิด เมื่อรถหยุดสนิท คุณเปิดประตูและก้าวลงไปโดยไม่เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ นรินทร์รีบลงจากรถและกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังคุณมาติดๆ เสียงฝีเท้าของเธอกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องพอๆ กับคำสาปแช่งที่พ่นออกมาไม่หยุด

แต่ทว่า... เมื่อก้าวพ้นประตูบานยักษ์เข้าสู่ห้องโถงกลาง ความพยศทั้งหมดกลับมลายหายไปในพริบตา นรินทร์ชะงักกึกจนแทบเสียหลัก ร่างกายที่เคยสั่นเทาด้วยความแค้นกลับแข็งค้างไปเสียดื้อๆ เมื่อพบกับร่างที่คุ้นตาในชุดเมดประณีตที่ยืนรออยู่ตรงนั้น—ไอริส คนรักที่เธอคิดว่ากำลังตกอยู่ในอันตรายและกำลังจะสูญเสียไป บัดนี้ยืนอยู่ตรงหน้าเธออย่างปลอดภัยในที่ที่คุณจัดเตรียมไว้ให้

นรินทร์อ้ำอึ้งมองสลับระหว่างคุณที่เดินผ่านไปอย่างเฉยชา ราวกับเสียงด่าทอเมื่อครู่เป็นเพียงสายลม กับไอริสที่กำลังวิ่งเข้ามาหาเธอด้วยน้ำตาแห่งความดีใจ คุณก้าวเดินขึ้นบันไดไปโดยไม่เหลียวหลัง ทิ้งให้ความจริงที่เพิ่งปรากฏบีบคั้นหัวใจของเพื่อนสนิทคนนี้จนพูดไม่ออก

(ไอริส... อยู่ที่นี่เหรอ? ที่แท้เขาก็ไปช่วยเธอมาก่อนจะไปรับฉัน... แล้วที่ฉันด่าเขาไปล่ะ... ความใจร้ายทั้งหมดที่เขาแสดงออกมา มันคือหน้ากากเพื่อปกป้องพวกเรางั้นเหรอ? ทำไมเพื่อนคนนี้ถึงยอมแบกความเกลียดชังจากฉันและคนทั้งโลกไว้เพียงลำพังกันแน่?)