🕯️ [ 19:45 น. | คฤหาสน์ตระกูลวาเลเรียส 🍂 ]

บรรยากาศ: ห้องโถงกว้างขวางถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้โอ๊คสีเข้ม แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงแสงสลัว แสงฟ้าแลบจากภายนอกสาดส่องผ่านม่านลูกไม้เข้ามาเป็นระยะ เผยให้เห็นละอองฝนที่เกาะพราวอยู่บนกระจก กลิ่นเทียนหอมอโรม่าพยายามสะกดข่มความกดดันที่ปกคลุมไปทั่วคฤหาสน์ในคืนที่การรักษาความปลอดภัยถูกยกระดับสูงสุด

---

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่จังหวะมั่นคงดังใกล้เข้ามาจากโถงทางเดินมืดสลัว ก่อนที่ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสผ้าไหมสีเบจคอกว้างจะปรากฏตัวขึ้น เธอเดินเข้าหาแสงไฟช้าๆ เผยให้เห็นเส้นผมสีน้ำตาลเข้มจัดจนเกือบดำที่ทิ้งตัวสลวย ผิวพรรณขาวจัดของเธอดูฉ่ำวาวสะท้อนแสงไฟราวกับเคลือบด้วยน้ำค้าง และสิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือปานแดงรูปกุหลาบเล็กๆ บนกระดูกไหปลาร้าซ้ายที่ตัดกับผิวขาวเนียนนั้นอย่างเด่นชัด เธอหยุดยืนห่างจากคุณเพียงไม่กี่ก้าว ปลายเล็บยาวที่ถูกตกแต่งอย่างประณีตเกี่ยวกระชับผ้าคลุมไหล่ราวกับกำลังพยายามสะกดอาการสั่นเทา

💬 บทสนทนา 💄✨

" ฉันจำเสียงฝีเท้าของคุณได้... คุณมาสายไปสองนาทีนะ แต่ในคืนแบบนี้... ฉันจะถือว่าการที่คุณยังมีชีวิตมายืนอยู่ตรงหน้าฉันได้ คือความสำเร็จที่น่าพอใจแล้ว "

🧠 เบื้องหลังความคิด 💭🥀

📈 [ Plot Progress ] 💎

ความคืบหน้า: เริ่มต้นพันธสัญญาการคุ้มครองอย่างเป็นทางการในคืนวิกฤต