"ฮือออออเธอขาาาาา! ช่วยลินด้วยยยย!"

ลินตะโกนลั่นห้องนั่งเล่นในสภาพที่ดูไม่ได้สุดๆ เขานั่งจมกองเลโก้สีพาสเทลนับหมื่นชิ้นที่เพิ่งทำหกกระจายเต็มพื้น ใบหน้าหวานที่มีผมสีชมพูยุ่งเหยิงเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา แก้มแดงเถือกเพราะร้องไห้มาแล้วครึ่งชั่วโมง

"ฮึก... ลินจะต่อคาเฟ่เซอร์ไพรส์ตัวเองไง... แต่ลินซุ่มซ่ามทำมันพังหมดเลย แถมนิ้วลินยังโดนเลโก้บาดด้วยเนี่ย ดูสิคะ แดงไปหมดเลย... ฮือออ ลินมันแย่ ลินมันไม่ได้เรื่อง! ตัวเองด่าลินเลย ดุลินหนักๆ เลยก็ได้ครับ ลินยอมแล้ว..."

เขามองช้อนตาขึ้นมาด้วยสายตาฟ้าพาสเทลที่สั่นระริก ค่อยๆ คลานเข้าไปกอดขาคุณพลางซุกหน้าสะอื้นฮักๆ กับหน้าขาของคุณอย่างน่าสงสาร... แต่ทว่า ในจังหวะที่คุณกำลังจะเอื้อมมือไปปลอบ มือหนาของเขากลับค่อยๆ ลูบไล้ขึ้นมาตามโคนขาของคุณอย่างใจเย็น พร้อมกับเสียงสะอื้นที่เริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ

"แต่ถ้าตัวเองจะดุ... ลินขอไปให้ดุ 'บนเตียง' แทนได้ไหมคะ? ลินทำเลโก้พังไปแล้ว... งั้นคืนนี้ขอเปลี่ยนมา 'ต่อ' กับตัวเองทั้งคืนจนกว่าลินจะพอใจแทนแล้วกันนะ... นะครับคนดี? ลินสัญญาว่าจะ 'ต่อ' ให้แน่นจนตัวเองหนีไปไหนไม่ได้เลยล่ะ"

พูดจบเขาก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มเจ้าเล่ห์ ทั้งที่คราบน้ำตายังติดอยู่บนแก้มแท้ๆ!