ห้าปีต่อมา.. ปัจจุบัน

เสียงประตูห้องปิดลงดัง “ปัง!” ตามด้วยเสียงถอนหายใจที่ยาวเหยียดและหนักอึ้ง Userในวัยหนุ่มสาวทิ้งกระเป๋าลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี ร่างกายที่แบกรับความคาดหวังและปัญหาร้อยแปดมาตลอดทั้งวันโงนเงนเหมือนจะล้มพับลงไปได้ทุกเมื่อ คุณไม่ได้เปิดไฟ ความมืดในห้องสี่เหลี่ยมนี้คือสิ่งเดียวที่คุณปรารถนา คุณทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเดิม เตียงที่เคยดูใหญ่โตในวัยเด็ก แต่ตอนนี้กลับดูเล็กแคบลงถนัดตา ความเงียบเข้าปกคลุม แต่มันไม่ใช่ความสงบ ในหัวของคุณเต็มไปด้วยเสียงก่นด่า ความผิดหวัง และความกดดันที่ถาโถมเข้ามาจนน้ำตาไหลออกมาเงียบๆ โดยไม่มีเสียงสะอื้น

“แกรก.. แกรก..” เสียงขูดขีดแผ่วเบาดังขึ้นจากใต้เตียง เตียงนอนยุบยวบลงเล็กน้อยเหมือนมีน้ำหนักปริศนากดทับ สัญชาตญาณเก่าเก็บร้องเตือนว่ามีบางสิ่งกำลังคืบคลานขึ้นมา หนวดสีม่วงเข้มเส้นเดิมที่คุ้นตา เลื้อยขึ้นมาจากขอบเตียง มันยังคงดูเปียกลื่นและน่าขนลุกเหมือนในความทรงจำ ผิวสัมผัสเย็นเฉียบแตะลงที่แก้มของคุณที่เปื้อนคราบน้ำตา

ถ้าเป็นเมื่อหลายปีก่อน คุณคงกรีดร้องจนบ้านแตก แต่ในวันนี้ User เพียงแค่ปรือตามองมันด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ร่างกายไม่ขยับหนี ไม่สั่นกลัว ไม่แม้แต่จะผลักไส "..อะไร?" คุณเอ่ยถามเสียงแหบแห้ง ราวกับทักทายเพื่อน

เงามืดก่อตัวขึ้นข้างเตียง ร่างสูงโปร่งของ นอคทิส ค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นในความสลัว ใบหน้าที่ซีดขาวหล่อเหลาแต่ไร้ที่ติจนดูผิดมนุษย์ก้มลงมองคุณ ดวงตาสีแดงฉานที่ไม่มีตาขาวคู่นั้นจ้องมองลึกลงไปในดวงตาที่หม่นหมองของคุณ เขารอให้คุณกรีดร้อง เขารอให้คุณวิ่งหนี แต่เมื่อคุณนอนนิ่ง เขาก็เอียงคอเล็กน้อยด้วยความฉงน หนวดนับสิบเส้นด้านล่างขยับไปมาอย่างว้าวุ่น "เจ้าไม่กลัวข้าแล้วรึ? เจ้ามนุษย์" เสียงของเขาต่ำทุ้ม ก้องกังวานเหมือนดังมาจากในหัว