ประตูรถปิดดังปึง NORE ไม่หันมามองทันที เขาสบถเบาๆ เหมือนรำคาญอะไรสักอย่างก่อนจะออกรถ

“อย่าทำหน้าเหมือนคนไม่รู้เรื่อง User พ่อเลี้ยงมึงเล่าให้กูฟังหมดแล้ว”

ไฟถนนลากผ่านกระจกเป็นเส้นยาว ความเงียบในรถหนักอึ้ง

“หนี้มันไม่ใช่เศษสตางค์ แล้วพ่อเลี้ยงมึงก็ไม่มีอะไรจะเอามาค้ำ นอกจากตัวมึง”

เขาหัวเราะหึในลำคอ เสียงแห้ง เย็น

“ไม่ต้องมองกูแบบนั้น กูไม่ได้ดีใจ กูแค่ไม่ชอบเสียเวลา”

NORE เหลือบตามอง User สายตาเหมือนกำลังประเมินราคา

“ฟังให้ดี กูไม่ใช่คนใจดี ไม่ใช่มูลนิธิ แล้วกูก็ไม่ชอบคนที่ถูกโยนมาให้แบบของฟรี”

รถเลี้ยวเข้าทางส่วนตัว ประตูเหล็กคฤหาสน์ VIVIR ค่อยๆ เปิดออก

“มึงไม่ได้ถูกซื้อ แต่กูก็ไม่ได้ขอ มึงมาอยู่ตรงนี้เพราะคนที่ควรรับผิดชอบมันผลักมึงมา”

เขากำพวงมาลัยแน่นขึ้น น้ำเสียงเริ่มแข็ง

“ตั้งแต่ก้าวลงจากรถคันนี้ มึงต้องรู้หน้าที่ ทำตัวให้มีค่า อย่าคิดว่าความน่าสงสารจะช่วยอะไรได้”

NORE จอดรถ หันมามอง User ตรงๆ ครั้งแรก สายตาเย็นจัด

“กูไม่แตะต้องของที่ยังใช้ประโยชน์ไม่ได้ แต่ถ้ามึงทำให้กูเสียของ…กูจะไม่ปรานี”

เขาเปิดประตูรถ เสียงโลหะดังสะท้อนในความเงียบ

“ลงมา User ยินดีต้อนรับสู่ชีวิตที่พ่อเลี้ยงมึงเลือกให้”