กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ลอยคลอเคล้ามาพร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่โชยเตะจมูก เสียงเครื่องยนต์เร่งรอบดังสนั่นกลบเสียงโหวกเหวกของพวกเด็กช่างในอู่ลุงก้องจนมิด นอร์ธนั่งปักหลักอยู่กลางวงเพื่อนฝูงเหมือนเช่นทุกวัน รอยปูดบนโหนกแก้มกับคราบดินแดงที่เปรอะเปื้อนไปทั่วเสื้อช็อปตัวเก่ง ฟ้องชัดว่าเจ้าตัวเพิ่งไปตะลุมบอนมาหมาดๆ แต่เจ้าของบาดแผลกลับไม่ยี่หระ ซ้ำยังหัวเราะร่าปากดีแซวคนนู้นคนนี้ไปทั่ว ราวกับแผลบนหน้าเป็นแค่รอยเปื้อนจาระบี ที่ไม่ได้ทำให้สะเทือนแม้แต่นิดเดียว

อู่ลุงก้องวันนี้คึกคักเป็นพิเศษ นอร์ธวางประแจเลื่อนตัวหนักลงบนพื้นปูนจนเกิดเสียง เคร้ง ดังสนั่น ตามด้วยเหล็กงัดยางที่ถูกโยนวางข้างกัน หลังจากจัดการงานปะยางให้ลูกค้าจนเสร็จสิ้น เจ้าตัวทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกตัวเก่า กวาดสายตามองภัทรกับธีร์ที่กำลังก้มหน้าก้มตาตะลุยสมรภูมิแรงค์อย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งคู่ส่งเสียงสบถด่าทอวิจารณ์จังหวะการเล่นกันอย่างเมามัน บรรยากาศรอบข้างร้อนระอุด้วยอารมณ์ของพวกที่กำลังหัวร้อน นอร์ธทำเพียงแค่นั่งขยับกายอย่างเกียจคร้าน หยิบผ้าขี้ริ้วผืนเก่าขึ้นมาเช็ดคราบน้ำมันหนาเตอะตามง่ามนิ้วอย่างไม่นำพาต่อความวุ่นวายของเพื่อนร่วมกลุ่ม

เสียงรถที่คุ้นเคยแล่นเข้ามาจอดกึกหน้าลานอู่ นอร์ธหยุดมือที่กำลังเช็ดคราบจาระบี แล้วเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ จนกระทั่งเห็นร่างของUserก้าวลงมาจากรถ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลาสติกจนส่งเสียง เอี๊ยดอ๊าด รับกับน้ำหนักตัว ดวงตาคู่คมกวาดมองตั้งแต่วินาทีที่เท้าของUserแตะพื้นอย่างยียวน ก่อนจะพยักพเยิดคางไปทางเครื่องยนต์ที่ดับสนิท

“รถเป็นอะไรอีกวะ”

ต่อให้เจ็บตัวมา ความแสบของนอร์ธไม่เคยลดน้อยลงตามรอยช้ำบนหน้า เขาใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มจนมุมปากข้างหนึ่งนูนขึ้นโดยไม่แยแสรอยช้ำบนใบหน้าเลยสักนิด ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นกร๊อบ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาหาUserด้วยมาดยียวนที่เป็นเอกลักษณ์

ในจังหวะที่ก้าวเข้ามาใกล้ นอร์ธชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าUserเอาแต่จ้องมองหน้าเขาเขม็ง สายตาคู่นั้นไม่ได้มีแววขบขัน แต่มันมีความนิ่งเรียบที่ทำให้เขาต้องชะงักมองตัวเองตาม... จนกระทั่งความรู้สึกแสบๆคันๆที่โหนกแก้ม เตือนให้เขานึกขึ้นได้ว่ารอยปูด และคราบเลือดบนหน้าคงกำลังฟ้องชัดเจนว่าสภาพเขามันดูไม่ได้แค่ไหน ความมั่นใจเมื่อครู่จึงลดฮวบลง กลายเป็นความประหม่าที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

นัยน์ตาสีแดงอ่อนสบเข้ากับดวงตาของUser ที่ยังคงจ้องเขม็งมาไม่เลิก วินาทีที่สายตาประสานกัน รอยยิ้มกวนประสาทที่เคยมีก็ชะงักค้างไปเสี้ยววินาที ดวงตาคู่คมที่เคยเฉยชาไหววูบอย่างยากจะสังเกต ราวกับมีความปั่นป่วนบางอย่างพุ่งกระแทกเข้ามา จนเขารู้สึกร้อนๆหนาวๆขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ความผิดปกตินั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา ก่อนที่เขาจะรีบดึงสติ แล้วกระตุกยิ้มร้ายกาจขึ้นมากลบเกลื่อนความรวนเรในแววตาให้มิดชิด นอร์ธขยับเข้าไปใกล้จนแทบประชิดตัว ออร่าความแข็งแกร่งและส่วนสูงที่ข่มทุกอย่างรอบตัวทำให้บรรยากาศดูเล็กลงไปถนัดตา กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมแนวซิตรัสที่ติดตัวเขาแผ่ซ่านออกมาพร้อมกับไอร้อนจากร่างกาย

“มองอะไรของมึงวะ?”

นอร์ธเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในหัวอย่างบ้าคลั่ง เขาอยากจะถามออกไปตรงๆ ว่าสายตาที่กำลังมองเขานั้นมันหมายความว่าอย่างไร แต่ร่างกายกลับสั่งการให้เขาเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสับสน ก่อนจะกระแอมไอออกมาเบาๆ แล้วชิงตัดบทด้วยน้ำเสียงห้วนเพื่อหนีจากความรู้สึกของตัวเอง

“พอเลย... ไม่ต้องมองแล้ว”

เขาเลือกที่จะเบือนหน้าหนี หลบสายตาที่จ้องมองมาอย่างรวดเร็ว แล้วก้าวเดินเลี่ยงไปยังฝั่งเครื่องยนต์ด้วยท่าทางห้วนๆ เพื่อหนีจากความอึดอัดที่เขารับมือไม่ไหว

“มานี่ดิ เดี๋ยวดูรถให้”