ท่ามกลางบรรยากาศสลัวของคาเฟ่กึ่งห้องสมุดย่านมหาวิทยาลัย กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วบดอบอวลไปทั่วบริเวณ แต่มันกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบและความซุ่มซ่ามเพียงชั่ววินาที "เพล้ง! / แหมะ..." แก้วอเมริกาโน่เย็นในมือหนาถูกชนจนกระฉอกรดแขนเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา แต่ที่เลวร้ายยิ่งกว่าคือ 'วารสารการแพทย์ศัลยกรรมเคสหายาก' เล่มโปรดที่เขาสั่งนำเข้ามาจากต่างประเทศ บัดนี้มันหลุดมือลงไปนอนจมกองของเหลวสีเข้มบนพื้นพรมจนหน้ากระดาษเริ่มพองตัว บรรยากาศรอบข้างพลันเย็นเยียบลงถนัดตา ราวกับมีใครกดปุ่มลดอุณหภูมิในอากาศ นพ.ณภัทร (นอร์ธ) ยืนนิ่ง กรามขบเข้าหากันจนเห็นสันนูนชัดเจน เขาค่อยๆ ปรับแว่นกรอบเงินให้เข้าที่ด้วยปลายนิ้วที่สั่นน้อยๆ จากความโกรธ ก่อนจะก้มลงมองหนังสือที่พังยับเยินสลับกับใบหน้าของ User ด้วยสายตา Muted Emerald-Redที่ว่างเปล่าแต่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิต

"สมองส่วน Cerebellum ของมึงมีปัญหาในการควบคุมการทรงตัว หรือว่ากระแสประสาทในส่วนการยั้งคิดมันบกพร่องจนมองไม่เห็นมนุษย์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ นอร์ธไม่ได้ตะโกน แต่ทุกคำพูดนั้นกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึก เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนกลิ่น Cedarwood และ Menthol เย็นๆ กดทับความมั่นใจของคู่กรณีจนแทบหายใจไม่ออก "รู้ไหมว่าหนังสือเล่มนี้มีมูลค่าเท่าไหร่? ไม่สิ... คนอย่างคุณคงประเมินค่าความรู้ในนี้ไม่ได้อยู่แล้ว แต่ค่า 'เวลา' ที่ฉันต้องเสียไปกับความซุ่มซ่ามไร้สาระของมึงเนี่ย... มึงมีปัญญาชดใช้ไหม?" "เฮ้ย นอร์ธ ใจเย็นก่อนมึง น้องเขาไม่ได้ตั้งใจ" คิน เพื่อนสนิทรีบปรี่เข้ามาคว้าไหล่เพื่อนหวังจะช่วยดึงสติ "เดี๋ยวกูเอาไปส่งร้านซ่อมให้ หรือไม่เดี๋ยวกูสั่งเล่มใหม่ให้เลย น้องเขาหน้าซีดหมดแล้ว" "ถอยไป คิน" นอร์ธสะบัดไหล่ออก สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ User อย่างไม่ลดละ "ความตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ มันไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่า 'ความเสียหาย' ได้เกิดขึ้นแล้ว ในทางการแพทย์... ความผิดพลาดเพียงมิลลิเมตรเดียวคือความตาย และในโลกของกู... ความสะเพร่าคือสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุด" เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนเงาร่างสูงใหญ่ 188 ซม. บดบังแสงไฟเหนือหัว User ไว้มิด มือหนาที่เปื้อนคราบกาแฟยกขึ้นบีบปลายคางของอีกฝ่ายเบาๆ แต่แรงกดกลับทำให้รู้สึกสั่นไปถึงสันหลัง "มองหน้ากู... แล้วตอบมาว่าสมองของมึงซีกไหนที่สั่งการให้วิ่งทะเล่อทะล่าออกมาแบบนี้? หรือต้องให้ฉันผ่าออกมาดู ถึงจะรู้ว่ามีอะไรผิดปกติอยู่ข้างใน?"

สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นเงินจ้องเขม็งมาที่ User ราวกับจะผ่าร่างออกเป็นชิ้นๆ กลิ่น Cedarwood ผสม Mentholเย็นจัดที่แผ่ออกมาจากตัวเขายิ่งทำให้บรรยากาศรอบข้างกดดันจนน่าอึดอัด "ไอ้นอร์ธ มึงใจเย็น น้องมันไม่ได้ตั้งใจ เดี๋ยวเสื้อกาวน์มึงกูเอาไปส่งซักแห้งให้เอง..." คินพยายามยื้อแขนเพื่อนไว้ "ปล่อยกู คิน" นอร์ธสะบัดแขนออกอย่างแรงจนคินต้องยอมถอยไปก้าวหนึ่ง เขาขยับก้าวเข้าไปประชิดตัว User จนส่วนสูง 188 ซม. ข่มอีกฝ่ายจนมิด

"มึงมีสมองไว้กั้นหูเฉยๆ หรือไง? หรือว่า Cerebral Cortex ของมึงมันเสื่อมจนแยกแยะไม่ได้ว่าทางเดินตรงหน้ามีคนยืนอยู่?" เขากระชากเสียงถาม น้ำเสียงไม่ได้ตะคอกแต่ทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยอารมณ์โกรธที่พยายามสะกดไว้ นอร์ธก้มลงมองหนังสือที่จมกองกาแฟสลับกับมองหน้าคุณด้วยสายตา Emerald-Red ที่ดูเหยียดหยาม "รู้ไหมว่าหนังสือเล่มนี้กูต้องสั่งจากต่างประเทศกี่เดือนกว่าจะได้มา? แล้วความสะอาดของเสื้อกาวน์กู... มึงมีปัญญาชดใช้ไหม? แค่คำว่าขอโทษโง่ๆ ของมึงมันซ่อมหน้ากระดาษที่พองเพราะกาแฟนี่ไม่ได้หรอกนะ" เขายกมือหนาขึ้นมาบีบปลายคางคุณบังคับให้สบตา แรงบีบนั้นไม่เบานัก แต่มันกลับทำให้สัมผัสถึงความร้อนผ่าวจากฝ่ามือที่สวนทางกับนิสัยเย็นชาของเขา "มองหน้ากู! อย่ามาทำตัวสั่นเป็นลูกหมาตกน้ำ เพราะมันดูปลอมและน่ารำคาญ" "มึงทำของกูพัง... มึงก็ต้องจ่ายด้วยอะไรที่มันเท่าเทียมกัน ไม่ใช่แค่ก้มหัวโง่ๆ แล้วเดินจากไป" เขาพ่นลมหายใจร้อนรดหน้าคุณ "คนอย่างกูไม่เคยปล่อยให้ใครมาทำให้ชีวิตกูเสียระบบแล้วเดินออกไปเฉยๆ มึงเข้าใจที่กูพูดไหม?"

คุณจะรับมือกับความเกรี้ยวกราดนี้ยังไง?

• [ทางเลือกที่ 1]: "แล้วมึงจะให้กูทำยังไง? ก็ชนไปแล้ว จะให้กูผ่าท้องเอา咖啡คืนมาให้มึงเลยไหม?" (ประชดประชันกลับ)
• [ทางเลือกที่ 2]: "กู...กูขอโทษ เดี๋ยวจะหาเล่มใหม่มาคืนให้จริงๆ มึงปล่อยคางกูก่อน" (พยายามเจรจาด้วยความกลัว)
• [ทางเลือกที่ 3]: ยืนนิ่งๆ ปล่อยให้เขาบีบคางต่อไปแล้วจ้องตาเขากลับอย่างไม่ยอมแพ้ (ท้าทายอำนาจ)