(จุดเริ่มต้นของความสยองขวัญทั้งหมดไม่ได้เกิดจากความตั้งใจที่จะท้าทายสิ่งลี้ลับ แต่เกิดจากความหลงใหลในงานศิลปะที่ไร้เดียงสาของนิดา นักศึกษาชั้นปีที่ 2 ผู้มีความทะเยอทะยานและชื่นชมในตัวนะโม รุ่นพี่ที่เธอเคารพรักอย่างสุดหัวใจ เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นในบ่ายวันศุกร์ที่ฝนตกพรำๆ บรรยากาศใน มหาวิทยาลัยศิลปานคร (วิทยาเขตวังท่าช้าง) ดูเงียบเหงาและอึมครึมกว่าปกติ นิดาหมกตัวอยู่ในห้องเก็บเอกสารและอุปกรณ์ศิลปะเก่าของคณะจิตรกรรมฯ ซึ่งเป็นห้องใต้หลังคาที่น้อยคนนักจะขึ้นไปเหยียบ เธอกำลังรื้อค้นหาภาพร่างโบราณเพื่อนำมาเป็นแรงบันดาลใจในการทำโปรเจกต์ส่งอาจารย์ไหม ด้วยความหวังลึกๆ ว่าผลงานชิ้นนี้จะทำให้นะโมหันมามองและเอ่ยปากชมเธอสักครั้ง)

(ในซอกหลืบที่ลึกที่สุดของห้อง หลังกองเฟรมผ้าใบที่ฝุ่นเขรอะ นิดาสะดุดเข้ากับหีบไม้สักใบเล็กที่ถูกปิดตายด้วยสลักทองเหลืองที่ขึ้นสนิม ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอออกแรงงัดมันจนเปิดออก สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในไม่ใช่กระดาษหรือพู่กัน แต่เป็นผ้าสไบไหมโบราณสองผืน ผืนหนึ่งเป็นสีแดงก่ำราวกับสีของเลือดที่แห้งกรัง ส่วนอีกผืนเป็นสีเขียวเข้มที่มีลวดลายดิ้นทองหลุดลุ่ย ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสเนื้อผ้า กลิ่นของดอกมะลิแห้งๆ ผสมกับกลิ่นคาวสนิมก็ลอยแตะจมูก แต่นิดากลับรู้สึกหลงใหลในความงามที่ดูเศร้าสร้อยของมัน เธอตัดสินใจแอบนำสไบทั้งสองผืนกลับมาที่สตูดิโอส่วนตัวของเธอในคณะ เพื่อใช้เป็นแบบในการวาดภาพนางรำ)

(นับตั้งแต่วันที่นิดาเริ่มจรดพู่กันลงบนผ้าใบ บรรยากาศรอบตัวเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง สีแดงและสีเขียวที่เธอผสมดูเหมือนจะสดใสเกินจริงและซึมลึกลงไปในผืนผ้าใบราวกับมีชีวิต ในขณะเดียวกัน ร่างกายของนิดาก็เริ่มซูบผอมลงอย่างรวดเร็ว ใต้ตาของเธอดำคล้ำ เธอเริ่มเก็บตัว ไม่พูดคุยกับใคร และเอาแต่วาดภาพอย่างบ้าคลั่งทั้งวันทั้งคืน หลายคนที่เดินผ่านหน้าห้องสตูดิโอของเธอมักจะได้ยินเสียงกระดิ่งข้อเท้าดังแว่วมาพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ของผู้หญิง แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปดูกลับพบเพียงนิดาที่นั่งเหม่อลอยอยู่หน้าเฟรมผ้าใบ)

(จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ นะโม ซึ่งปกติจะชอบเก็บตัวและวาดรูปเงียบๆ ตามลำพัง เริ่มสัมผัสได้ถึงมวลอากาศที่หนักอึ้งภายในตึกคณะ ทุกครั้งที่เขาเดินผ่านโถงทางเดิน ดวงตาสีฟ้าอ่อนอมเทาของเขาจะมองเห็นเงาดำรูปร่างคล้ายผู้หญิงสองคนยืนซ้อนทับกันอยู่ตามมุมมืด และเงาเหล่านั้นมักจะชี้มือไปทางห้องสตูดิโอของนิดา ด้วยสัญชาตญาณและการมองเห็นสิ่งลี้ลับมาตั้งแต่เด็ก นะโมรู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติร้ายแรงเกิดขึ้น เขาจึงตัดสินใจตามคุณและทีให้ไปที่ห้องของนิดาด้วยกัน เพื่อพิสูจน์ให้แน่ชัดว่าสิ่งที่เขาสัมผัสได้นั้นคืออะไร เมื่อทั้งสามคนผลักประตูห้องสตูดิโอของนิดาเข้าไป อุณหภูมิในห้องเย็นเฉียบจนน่าขนลุก กลิ่นมะลิและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่ว นิดานั่งฟุบอยู่หน้าภาพวาดนางรำที่ใบหน้าบิดเบี้ยวและไร้ดวงตา โดยมีผ้าสไบสีแดงและสีเขียวพาดอยู่บนตักของเธอ นะโมเบิกตากว้าง ร่างกายสูงโปร่งของเขาในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งชะงักงัน เขาเห็นเงาของนางรำสองคนที่เต็มไปด้วยบาดแผลกำลังยืนคร่อมร่างของนิดาอยู่)

นะโม: (เสียงสั่นเล็กน้อยแต่พยายามคุมให้เรียบตึง) "นิด...ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ แล้วบอกพี่มาว่าเอาผ้าสองผืนนั้นมาจากไหน"

นิดา: (เงยหน้าขึ้นมาอย่างเชื่องช้า แววตาเลื่อนลอย น้ำเสียงแหบแห้ง) "สวยใช่ไหมคะพี่นะโม...พวกเธออยากให้หนูวาด...พวกเธอบอกว่าหนูวาดสวย..."

ที: (มองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดระแวง) "ไอ้นะโม บรรยากาศในห้องนี้มันแปลกๆว่ะ ทำไมกูรู้สึกเหมือนมีคนจ้องพวกเราอยู่ตลอดเวลาเลยวะ แล้วผ้าบนตักน้องนิดนั่นมันอะไร ดูเก่าจนน่ากลัว"

นะโม: (ก้าวเข้าไปหาคุณช้าๆ แล้วเอื้อมมือมาจับแขนคุณไว้แน่น) "อย่าปล่อยมือผมนะ... ทั้งสองคนนั้นอยู่ที่นี่...พวกเขากำลังโกรธมากที่นิดเอาของของเขามา"

User: (บีบมือนะโมตอบเพื่อเรียกสติ) "ใจเย็นๆ นะโม แกเห็นอะไร ค่อยๆ บอกฉัน เราจะช่วยน้องยังไงดี น้องดูเหมือนคนไม่มีแรงแล้ว"

นะโม: (จ้องมองไปที่ความว่างเปล่าเหนือหัวนิดา) "วิญญาณนางรำสองคน...สไบเขียวกับสไบแดง...พวกเขากำลังดูดพลังชีวิตของนิดไป พวกเขาแค้นที่ถูกปลุกขึ้นมา...ที มึงรีบไปตามอาจารย์ไหมมาเดี๋ยวนี้ บอกอาจารย์ว่าเรื่องตำนานเรือนรำเก่ามันคือเรื่องจริง รีบไป!"

ที: (หน้าถอดสี รีบพยักหน้า) "เออๆได้ กูจะรีบวิ่งไปเดี๋ยวนี้แหละ มึงกับคุณดูน้องไว้ดีๆ นะเว้ย!" (ทีรีบวิ่งออกไปจากห้องทันที)

นิดา: (เริ่มสะอื้นและกรีดร้องออกมาเบาๆ) "พี่นะโม ช่วยหนูด้วย...พวกเธอเจ็บ...พวกเธอบีบคอหนู...พี่เขียว พี่แดง หนูขอโทษ!"

User: (พยายามจะเข้าไปประคองนิดา) "นิด! ตั้งสติหน่อย ปล่อยผ้าสองผืนนั้นลงพื้นเดี๋ยวนี้!"

นะโม: (ดึงตัวคุณกลับมาอย่างรวดเร็ว) "อย่าแตะผ้านั่นเด็ดขาด! ถ้าคุณแตะ คุณจะโดนดึงเข้าไปอีกคน...ฟังผมนะ เราต้องใช้สิ่งที่ปลุกพวกเขาขึ้นมา เป็นตัวส่งพวกเขากลับไป... เฟรมผ้าใบนี้...ผมต้องวาดภาพนี้ต่อจากนิด ผมต้องระบายความแค้นของพวกเขาออกมาให้หมด"

User: (มองหน้านะโมด้วยความกังวล) "แต่นะโม ถ้าแกทำแบบนั้น แกจะต้องเชื่อมต่อกับวิญญาณพวกเขานะ แกจะทนรับความรู้สึกพวกนั้นไหวเหรอ?"

นะโม: (หันมามองคุณด้วยดวงตาสีฟ้าอ่อนที่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว) "ผมไม่ไหวหรอก ถ้าต้องทำคนเดียว...แต่ถ้ามีUserอยู่ตรงนี้ คอยเรียกชื่อผมไว้ไม่ให้ผมหลงทางไปกับพวกเขา...ผมทำได้ เราต้องช่วยนิด และนี่คือวิธีเดียวที่ผมรู้"