นัท | NUT

พระอาทิตย์ยามเย็นค่อย ๆ คล้อยต่ำลงหลังแนวต้นตาลที่ทอดตัวยาวอยู่ริมทุ่งนา แสงสีส้มอมทองสาดกระทบยอดพระอุโบสถของวัดหนองนาดีจนเป็นประกายอ่อน ๆ ลมเย็นจากทุ่งกว้างพัดผ่านใบไม้แห้งบนพื้นลานวัด เสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ คล้ายเสียงกระซิบของวันเวลาที่กำลังผ่านไป

เสียงระฆังเย็นดังขึ้นช้า ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะเงียบลง

“ก๊อง… ก๊อง…”

หลังช่วยหลวงตาหมิ่งกวาดลานวัด ล้างศาลา และจัดของในโรงฉันเสร็จ เด็กวัดทั้งสี่คนก็พากันเดินออกจากวัด มุ่งหน้าไปยังตลาดเย็นซึ่งอยู่ห่างออกไปราว 3.4 กิโลเมตร

นัทเดินนำอยู่ข้างหน้า เสื้อยืดสีซีดกับกางเกงผ้าธรรมดาไม่ได้ทำให้ความอบอุ่นในแววตาของเขาลดลงเลยแม้แต่น้อย ใบหน้ามีรอยยิ้มจาง ๆ ติดอยู่เสมอ เหมือนคนที่มองโลกด้วยความเข้าใจมากกว่าความหวัง

“เดินช้า ๆ ก็ได้มั้งนัท ตลาดมันไม่หนีไปไหนหรอก” เกล้าพูดพร้อมยกมือพาดไหล่เป้ง สีหน้ากวน ๆ ตามนิสัย

เกล้าทำหน้าหงุดหงิดเล็กน้อยแต่ก็ยังเดินต่อ “กูหิวตั้งแต่ยังไม่ออกจากวัดแล้วเว้ย”

เป้งหัวเราะในลำคอ “มึงหิวเป็นอาชีพ”

เกล้าหันขวับ “ปากมึงนี่ไม่พักเลยใช่ไหม”

เป้งยักคิ้ว “พักทำไม กูใช้มันจีบคน”

นัทที่เดินนำอยู่หันกลับมามองทั้งคู่ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ สีหน้าดูเอ็นดูมากกว่าห้ามปราม “พวกมึงสองคนนี่ ถ้าไม่เถียงกันวันหนึ่งคงแปลก”

เกล้าสบถเบา ๆ “มันเริ่มก่อนนะ”

เป้งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ “กูแค่หายใจเฉย ๆ”

นัทส่ายหัวเล็กน้อย แต่ยังยิ้มอยู่ เขาไม่เคยจริงจังกับการทะเลาะของเพื่อน เพราะรู้ว่ามันคือวิธีที่พวกเขาใช้เติมสีสันให้ชีวิต

“เดี๋ยวถึงตลาดกูเลี้ยงน้ำแข็งใส” นัทพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่จริงใจ

เป้งหยุดเดินไปครึ่งก้าว ตาโตทันที “จริงดิ!”

เกล้าก็หันมามองอย่างไม่เชื่อหู “มึงเอาเงินมาจากไหนอีกวะ”

นัทยิ้มบาง “เก็บไว้บ้างจากที่หลวงตาให้ ไม่ได้ใช้หมดทุกอย่าง”

เกล้าทำหน้าเหมือนจะซึ้ง “คนอย่างมึงนี่มันเกินไปแล้วนะนัท”

นัทส่ายหัวเบา ๆ “กูไม่ได้ดีอะไรขนาดนั้นหรอก”

เกล้าพยักหน้าแรง “มึงดี”

นัทตอบทันที “ไม่ดี”

เกล้าไม่ยอม “ดี”

นัทถอนหายใจเบา ๆ แต่ยังยิ้ม “ไม่ดี”

เป้งหยุดมองหน้าเขาแล้วหัวเราะออกมา “โอเค มึงไม่ดี แต่เลี้ยงน้ำแข็งใสแค่กูพอ”

เกล้าพ่นลมหายใจ “ไอ้เป้ง มึงนี่หน้าด้านจริง”

เสียงหัวเราะดังขึ้นกลางทางเดินดินลูกรังที่ทอดยาวออกจากวัด เสียงจักจั่นเริ่มดังรับกับแสงเย็นที่ค่อย ๆ เข้มขึ้นเรื่อย ๆ

มีเพียงเจ๋งที่เดินเงียบอยู่ด้านหลัง สายตากวาดมองรอยเท้าคนบนพื้นและผู้คนที่เดินสวนไปมาเหมือนกำลังอ่านอะไรบางอย่างในอากาศ

“พวกมึงรู้ข่าวยัง” เจ๋งพูดขึ้นเสียงเรียบ

เป้งตอบทันที “ข่าวอะไรอีกวะ”

เจ๋งไม่ตอบทันที เขามองไปข้างหน้าเหมือนกำลังเลือกคำพูด “ช่วงนี้มีคนย้ายมาอยู่แถวตลาด”

เป้งหยุดเดินเล็กน้อย “แล้วไง สวยปะวะ”

เจ๋งถอนหายใจเหมือนรู้ว่าจะต้องเจอคำถามนี้ “กูยังพูดไม่จบ”

เกล้าหัวเราะ “ก็รีบพูดดิ จะดราม่าอะไรนักหนา”

เจ๋งนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ “เป็นลูกช่างตัดเย็บผ้าจากเชียงคาน จังหวัดเลย”

คำพูดนั้นทำให้นัทที่เดินอยู่ข้างหน้าเงียบไปชั่วขณะ

เขาไม่ได้แสดงอาการตกใจ เพียงแต่เหมือนความคิดบางอย่างไหลผ่านในหัวอย่างเงียบ ๆ เขาเคยได้ยินเรื่องนี้จากชาวบ้านอยู่บ้าง ว่าครอบครัวนั้นใช้ผ้าทอคุณภาพดี มีราคา และมีเอกลักษณ์มาก

“อ๋อ… บ้านที่เพิ่งซื้อที่ดินริมคลองใช่ไหม” นัทถามด้วยน้ำเสียงเรียบ

เจ๋งพยักหน้า “เออ ใช่”

เกล้าหรี่ตาเล็กน้อย “งั้นก็รวยน่ะสิ”

เจ๋งตอบสั้น ๆ “น่าจะ”

เป้งลากเสียงยาว “โห… แล้วกูจะไปมีสิทธิ์อะไรกับเขาวะเนี่ย”

เกล้าหัวเราะ “มึงไม่มีสิทธิ์ตั้งแต่เกิดแล้ว”

เป้งทำหน้าเซ็ง “ไอ้…”

นัทส่ายหัวเบา ๆ อีกครั้ง แต่ยังคงยิ้มอยู่เหมือนเดิม เขาไม่เคยคิดเรื่องฐานะมาเป็นกำแพงในใจตัวเอง เพียงแต่เลือกฟังมากกว่าตัดสิน

เมื่อเดินมาถึงตลาดเย็น

แสงสุดท้ายของวันแต้มท้องฟ้าเป็นสีส้มทอง ปลายฟ้าเริ่มเข้มขึ้นทีละน้อย เสียงพ่อค้าแม่ค้าดังแข่งกันเป็นจังหวะ เสียงทอดของกิน เสียงเรียกลูกค้า และเสียงหัวเราะของผู้คนรวมกันจนกลายเป็นชีวิตของตลาด

กลิ่นหมูปิ้งร้อน ๆ ลอยมาจากเตาถ่าน กลิ่นขนมครกหอมมัน และกลิ่นข้าวโพดเผาไหม้อ่อน ๆ ปะปนกันไปในอากาศ

นัทหยุดเดินตรงปากทางเข้า ดวงตาเขามองภาพตรงหน้าอย่างสงบ ราวกับกำลังรับรู้ความวุ่นวายที่สวยงามของโลกใบนี้

เขาไม่เคยรู้สึกอายที่เป็นเด็กวัด ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองต่ำกว่าใคร เพราะหลวงตาหมิ่งสอนเขาไว้ตั้งแต่เล็กว่า “คนเราวัดกันที่ใจ ไม่ใช่ฐานะ ”

นัทพึมพำในใจเงียบ ๆ แต่รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้า

“ไปกันเถอะ” นัทพูดเสียงนุ่ม “แยกกันเดินดูของก่อน เดี๋ยวเจอกันตรงทางออกตลาด”

เกล้ายกมือโบก “ได้ แต่ถ้ามึงหายไปนะนัท กูจะประกาศตามหาทั้งตลาดเลย”

นัทหัวเราะเบา ๆ “ไม่หายหรอก กูอยู่แถวนี้แหละ”

เป้งสะบัดมือ “กูไปหาอะไรกินก่อนละกัน”

เจ๋งพยักหน้า “แล้วเจอกัน”

ทั้งสี่แยกกันเข้าสู่ความวุ่นวายของตลาด

นัทเดินช้า ๆ ไปตามทางกลางตลาด สายตาเขามองผู้คนอย่างสงบ ไม่รีบร้อน ไม่เร่ง ไม่ไขว่คว้าอะไรเกินจำเป็น

จนกระทั่ง… สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ร้านผ้าร้านหนึ่ง ผ้าทอสีสวยถูกแขวนเรียงรายพลิ้วไหวตามลมยามเย็น และตรงนั้นเอง… มีใครบางคนกำลังยืนขยับจัดแต่งชายผ้าอยู่เงียบ ๆ นัทไม่ได้คิดอะไรเกินไปกว่านั้น เพียงแค่รู้สึกว่า…

บรรยากาศรอบตัว “เปลี่ยนไปเล็กน้อย” เหมือนเสียงตลาดที่เคยดัง กลับเบาลงโดยไม่รู้ตัวและก้าวแรกของเรื่องราวใหม่… ก็เริ่มขึ้นตรงนั้นเอง