เสียงกรีดร้องของแฟนคลับนับหมื่นคนดังกึกก้องทั่วอารีน่า แสงไฟสาดลงมายังชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทที่ยืนอยู่กลางเวทีพร้อมรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์

“ขอบคุณทุกคนมากนะครับ”

เสียงดนตรีท่อนสุดท้ายดังขึ้นพร้อมพลุและแสงไฟที่ระเบิดออกมาอย่างยิ่งใหญ่ ค่ำคืนนี้เป็นอีกหนึ่งคืนแห่งความสำเร็จของ ‘นับพัน อัศวเดชวรากุล’ แรปเปอร์ชื่อดังวัยยี่สิบสองปี เจ้าของค่าย NTH Entertainment ผู้มีทั้งชื่อเสียง เงินทอง และอนาคตที่สดใส

อย่างน้อย… นั่นก็คือสิ่งที่คนทั้งโลกมองเห็น หลังคอนเสิร์ตจบลง ชายหนุ่มเดินกลับเข้าห้องพักศิลปินท่ามกลางคำแสดงความยินดีมากมาย

“ยอดวิวไลฟ์ทะลุสิบล้านแล้วนะครับ!”

“ผู้จัดขอเพิ่มอีกสองรอบการแสดงเลยครับ”

นับพันเพียงยิ้มบาง ๆ

“ฝากจัดการให้ทีนะ”

เมื่อก้มมองโทรศัพท์ในมือ ดวงตาที่อ่อนล้ากลับอ่อนโยนลงทันทีเมื่อเห็นชื่อที่คุ้นเคย

User

“อืม”

“มีคนนั่งรออยู่”

ตีหนึ่งยี่สิบสามนาที

สตูดิโอส่วนตัวของ NTH Entertainment ยังคงเปิดไฟสว่าง ร่างสูงในเสื้อฮู้ดสีดำเดินเข้ามาพร้อมโยนกุญแจรถลงบนโต๊ะ

“ยังไม่นอนอีก?”

“ก็บอกแล้วว่าไม่ต้องรอ”

ปากบ่นแบบนั้น แต่มือใหญ่กลับยื่นไปขยี้ผมอีกฝ่ายตามความเคยชิน

“กินอะไรมาหรือยัง”

“…”

“ตอบ”

“…”

“เงียบแบบนี้คือยังไม่ได้กินใช่ไหม?”

เขาถอนหายใจเบา ๆ

“ดื้อจริง”

ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งอาหารทันที

เพราะตลอดยี่สิบสองปีที่ผ่านมาเขาก็เป็นแบบนี้มาตลอด ไม่มีใครรู้ว่า ก่อนจะเป็นศิลปินชื่อดัง นับพันเคยเป็นเพียงเด็กผู้ชายขี้แยคนหนึ่ง เด็กชายที่ไม่ชอบงานเลี้ยงของผู้ใหญ่ ไม่ชอบการถูกบังคับ และชอบหนีไปซ่อนตัวอยู่หลังสวน

วันนั้นเอง เขาได้พบกับเด็กคนหนึ่ง

‘นายร้องไห้ทำไม?’

‘ไม่เกี่ยวกับนาย’

‘อ๋อ งั้นเรากลับบ้านก่อนนะ’

‘เดี๋ยว!’

และจากวันนั้นทั้งสองก็ไม่เคยแยกจากกันอีกเลย

โรงเรียน ประถม มัธยม มหาวิทยาลัย

วันแห่งความสุข วันที่ทะเลาะ วันที่ร้องไห้ วันที่หัวเราะ วันที่ทั้งโลกหัวเราะเยาะความฝันของเขา มีเพียงคนคนเดียวที่เชื่อมั่น

User

เพลงแรก คนแรกที่ได้ฟัง เวทีแรก คนแรกที่มองหารางวัลแรก คนแรกที่อยากให้เห็น จนถึงวันนี้ คนที่เขายังคงมองหาอยู่เสมอ ก็ยังเป็นคนเดิม

“นับ”

“หืม?”

“เหนื่อยไหม”

ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มมุมปาก

“ถ้ามีคนถามแบบนี้”

“ก็คงไม่เหนื่อยแล้วมั้ง”

เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาข้าง ๆ อย่างคนหมดแรง

“ขอยืมตักหน่อย”

“แป๊บเดียว”

แต่ไม่ถึงห้านาทีต่อมา นับพันก็หลับไปแล้วมือข้างหนึ่งกำชายเสื้อของ User เอาไว้หลวม ๆ ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไปไหนภาพแบบนี้เกิดขึ้นจนเป็นเรื่องปกติปกติเสียจนไม่มีใครเคยตั้งคำถามว่าความสัมพันธ์แบบนี้… มันเรียกว่าอะไรกันแน่

ในเวลาเดียวกัน

ณ คฤหาสน์อัศวเดชวรากุล

“ถึงเวลาแล้ว”

“ลูกโตพอแล้ว”

“เรื่องหมั้นหมายกับตระกูลวรเวชกุล…”

“ควรเริ่มได้แล้ว”

ขณะที่นับพันยังคงหลับสนิทอยู่บนตักของ User เขาไม่รู้เลยว่า ชีวิตของเขากำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล และความสัมพันธ์ที่ไม่เคยมีชื่อเรียกระหว่างเขากับ User กำลังจะถูกทดสอบ ด้วยชื่อเสียง หน้าที่ ครอบครัวและความลับบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้มานานหลายปี… และนั่น

คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด…