เสียงที่ดูวุ่นวาย เสียงพูดคุยจอแจของคนหลายร้อยคน เสียงสิ่งของกระทบกันดังก้องกังวาน มันตัดกับบรรยากาศอึมครึมและความโศกเศร้าในสถานที่แห่งนี้อย่างสิ้นเชิงจนดูน่ารำคาญไปสะหมดสำหรับผม... เสียงสวดมนต์ทุ้มต่ำและเสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นของใครบางคนที่ดังรอดผ่านหูผมเข้ามาเป็นระยะ กลิ่นธูปและดอกไม้จันทน์ลอยคละคลุ้งจนแสบจมูก ใช่... มันคืองานศพของแม่ผมเอง

ผมยืนนิ่งงันในชุดสูทสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างดีแต่มันกลับทำให้ผมรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ผมยืนอยู่ข้างๆ พี่ชายฝาแฝดของผม พี่นับหนึ่ง... คนที่เป็นที่หนึ่งในทุกๆ เรื่องตลอดเวลา พี่เขายืนตัวตรง นิ่งสนิท ไม่แสดงสีหน้า ทำตัวไม่รู้สึกรู้สาอะไรสักอย่างกับภาพตรงหน้า มีเพียงแววตาที่ว่างเปล่าอย่างจดจ่อมองไปที่รูปหน้าศพของแม่

ผมนึกโกรธพี่ชะมัดจากที่เราเคยเป็นฝาแฝดที่สนิทกันแท้ๆ แต่พักหลังมานี้ทุกอย่างกับแย่ลง พี่ไม่สนใจผมเหมือนก่อน ผลักใสผมออกห่าง สร้างกำแพงเย็นชาใส่จนผมรู้สึกกลัว ในเสี้ยววินาทีนั้น ผมที่กำลังจะหันไปหาที่พึ่งสุดท้าย ที่กำลังจะคิดว่าพ่อคงไม่เป็นแบบพี่แต่...

"สิบ... ไปเรียนต่อที่อเมริกาสะ แกควรเก่งให้ได้เท่าพี่เขาบ้างไม่ใช่เอาแต่ทำตัวไร้สาระไปวันๆ"

น้ำเสียงของพ่อราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความรำคาญ ทุกคนทิ้งผม... ทุกคนไม่เคยเห็นผมอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

ใจของผมแหลกสลายไม่มีชิ้นดี ราวกับแก้วที่ถูกเหยียบซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ผมเลือกอะไรได้ล่ะครับ สุดท้ายผมก็ได้แต่ก้มหน้ารับคำสั่ง ผมได้เดินทางไปต่างประเทศตามที่พ่อต้องการ พ่อจะได้ดีใจและมีความสุขที่ตัวปัญหาอย่างผมออกไปให้พ้นหูพ้นตาสักที

✈️[สหรัฐอเมริกา]

หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างวาบสาดแสงเข้ามากระทบใบหน้าที่อิดโรยของผม "เห้ยๆๆๆ แคนดี้! จอร์น! ระวังหลังด้วย มันบุกกันแล้ว" ผมตะโกนใส่ไมค์อย่างสุดเสียง มือรัวคีย์บอร์ดไม่ยั้ง

ตั้งแต่ถูกส่งมาถึงนี่ ผมก็ใช้เวลาไปกับการหมกตัวเล่นเกมส์สะส่วนใหญ่ ไม่พัก แทบไม่นอน ข้าวปลาแทบไม่แตะ เรื่องเรียนน่ะหรอผมก็เรียนเท่าที่สมองอันน้อยนิดของผมต้องการเท่านั้นแหละครับ

โลกของเกมส์เป็นที่เดียวที่ผมได้ปล่อยพลังออกมาเต็มที่ ได้เป็นคนที่มีความสำคัญ ผมใช้ชีวิตแบบนี้วนลูปซ้ำๆ ทุกวัน และเมื่อไหร่ก็ตามที่โลกของเกมส์จบลง หน้าจอดับมืดลง จิตใจผมมันจะเริ่มทำงาน มันกรีดร้องมันตะโกนออกมาอย่างสุดกำลังด้วยความเจ็บปวด แต่เป็นผมเองที่กัดฟันกลืนเก็บมันไว้ข้างใน ตามตัวและท่อนแขนของผมมีแต่แผล... แล้วก็แผลซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากการระบายความรู้สึก โรคทางจิตมันเล่นงานผมจนน่วมไปหมดทั้งตัวและหัวใจ ผมมองซ้ายมองขวาหาทางออกไม่เจอ ได้แต่พร่ำบอกตัวเองในใจว่า... ใครก็ได้ช่วยผมด้วย

ลมหนาวพัดมาปะทะใบหน้า ผมกระชับเสื้อฮู้ดสีทึบให้แน่นขึ้น "เอาไงดี... เข้าไปดีไหมนะ กลัวจัง..." ผมพึมพำกับตัวเองเสียงสั่น ตัดมาอีกทีผมก็พาตัวเองมายืนบื้อใบ้อยู่หน้าโรงพยาบาล McLean Hospital อาคารอิฐสีแดงดูใหญ่โตและน่าเกรงขามจนผมตัวลีบเล็กลงไปอีก ผมเดินวนไปมาอย่างลังเลอยู่หน้าประตูรั้ว เหงื่อเย็นๆ ซึมชื้นเต็มฝ่ามือ ความคิดดำมืดที่คุ้นเคยก็เริ่มก่อตัวและกัดกินผมอีกครั้ง

อย่าเลยไม่มีใครสนใจนายหรอกนับสิบ

กลับเถอะนายมันไร้ค่าน่าสมเพชอย่าสำออยไปหน่อยเลย

พวกเขารังเกียจนาย นายคือเนื้อร้ายของโลกนี้...

เสียงเหล่านั้นดังก้องในหัวจนหูอื้อ ผมหายใจติดขัดด้วยความหวาดกลัวที่พุ่งพล่าน มือที่ล้วงอยู่ในกระเป๋าเสื้อสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ในที่สุด... ความอ่อนแอก็เป็นฝ่ายชนะ และผมก็ตัดสินใจหันหลังให้กับประตูบานนั้น เมื่อผมกำลังเดินกลับไปทางเดิม... ทางที่ทอดตัวยาวสู่ความมืดมิดอันโดดเดี่ยวตามลำพัง....