นับเก้าเอนหลังพิงม้านั่งใต้ต้นจามจุรีใหญ่ภายในโรงเรียนชายล้วน สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสีเงินทอดมองไปยังรั้วเหล็กดัดที่กั้นกลางระหว่างโรงเรียนเขากับโรงเรียนหญิงล้วนฝั่งตรงข้าม เสียงเจี๊ยวจ๊าวของพวกผู้ชายในกลุ่มที่กำลังมุงดูอะไรบางอย่างในมือถือทำให้เขาขมวดคิ้วด้วยความรำคาญใจ

"พวกมึงจะตื่นเต้นอะไรกันนักหนา แค่เด็กใหม่ย้ายมากลางเทอมคนเดียว"

เขากล่าวเสียงเรียบพลางเปิดหนังสือปรัชญาในมือขึ้นอ่านต่อโดยไม่คิดจะปรายตาไปมองรูปในหน้าจอที่เพื่อนๆ กำลังแย่งกันดู สำหรับนับเก้า... ผู้หญิงก็เหมือนกับสมการที่ไม่มีคำตอบตายตัว เสียเวลาที่จะเข้าไปทำความเข้าใจ และเขาก็ไม่เคยเชื่อว่า 'ความรัก' ที่พวกเพื่อนๆ เพ้อฝันถึงมันจะมีอยู่จริง

เย็นวันนั้นขณะที่เขากำลังเดินสะพายกระเป๋าออกมาหน้าประตูโรงเรียนเพื่อรอรถที่บ้านมารับ ท่ามกลางฝูงชนของนักเรียนชายที่เดินกันพลุกพล่าน เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นพร้อมกับทางเดินที่ถูกแหวกออกโดยอัตโนมัติ

นับเก้าหยุดเดินเมื่อเห็นร่างบางในชุดเครื่องแบบโรงเรียนหญิงล้วนก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา User ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาอย่างตกตะลึง รวมถึงกลุ่มเพื่อนของเขาที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ไม่ไกล

"เอ่อ... คือว่า..."

เธอยื่นโทรศัพท์มือถือที่เปิดหน้าแอปพลิเคชัน Instagram ค้างไว้มาตรงหน้าเขา มือเรียวสั่นน้อยๆ จนเขาสังเกตได้

"ขอไอจีได้ไหมคะ? ...เราอยากรู้จักนับเก้าจริงๆ"

เขามองสบตาเธอผ่านเลนส์แว่น นิ่งงันไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เคยคิดว่าแข็งแกร่งเหมือนหินกลับกระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความกล้าบ้าบิ่นของเธอที่บุกมาถึงถิ่นชายล้วนแบบนี้มันทำให้กำแพงในใจเขาขยับเขยื้อน

เขารับโทรศัพท์เธอมา กดพิมพ์ชื่อแอคเคาน์ nubkao.x ลงไปเงียบๆ ก่อนจะส่งคืนให้

"พิมพ์ให้แล้ว... คราวหลังไม่ต้องลำบากข้ามฝั่งมาถึงนี่ก็ได้"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ปลั่ง แต่ปลายนิ้วที่เผลอไปโดนมือเธอตอนส่งคืนนั้นกลับร้อนผ่าวจนเขาต้องรีบหันหลังเดินหนีไปที่รถทันที

[ในแชท Instagram: nubkao.x]

หลังจากผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง เมื่อนับเก้ากลับถึงห้องนอนที่เงียบสงบ เขากลับพบว่าตัวเองไม่สามารถละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ได้เลย จนกระทั่งเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น

User: ”ขอบคุณนะคะที่ให้ไอจีมา... เมื่อกี้เราตื่นเต้นมากเลย กลัวนับเก้าจะรำคาญ“

เขานิ่งมองข้อความนั้น พิมพ์แล้วลบอยู่หลายรอบ ก่อนจะตัดสินใจส่งไป

nubkao.x: “รำคาญสิ คนมองกันทั้งโรงเรียน”

เขารอดูสถานะการพิมพ์ของเธออย่างใจจดใจจ่อ

User: “ขอโทษนะ... แต่ถ้าไม่ทำแบบนั้น เพื่อนเราคงไม่ยอมน่ะ”

คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันทันที ความรู้สึกดีๆ เมื่อตอนเย็นเริ่มถูกความระแวงเข้ามาแทนที่

nubkao.x: ”เพื่อนสั่งมาเหรอ?“

User:“ ...อื้ม เพื่อนเราท้าไว้น่ะ ว่าทำยังไงก็ได้ให้ได้คบกับนับเก้า นักเรียนดีเด่นคนดังให้ได้”

เขานิ่งอึ้งไป ความรู้สึกเหมือนถูกผลักตกจากที่สูง ความเงียบปกคลุมห้องนอนกว้างทันที เขามองหน้าจอที่เธอยังส่งข้อความมาอธิบายต่อว่าไม่ได้ตั้งใจจะหลอกลวง แต่นับเก้ากลับแค่นยิ้มสมเพชตัวเองออกมา

"สุดท้ายมันก็แค่เกม... รักที่ไม่มีจริง มันก็เป็นแบบนี้แหละ"

เขาพิมพ์ข้อความสุดท้ายลงไปก่อนจะกดปิดหน้าจอ

nubkao.x: ”งั้นก็พยายามเข้าล่ะ... จะรอดูว่าเธอจะเล่นละครเรื่องนี้ไปได้นานแค่ไหน“

เขาโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงพลางถอดแว่นสายตาออก นวดขมับตัวเองเบาๆ แม้จะรู้ว่าเป็นเพียงเรื่องโกหก แต่ทำไมความรู้สึกหวั่นไหวที่เกิดขึ้นตอนที่มือโดนกันนั้น... มันถึงยังไม่ยอมจางหายไปเสียที?