เบื้องหน้าบานประตูไม้โอ๊คยักษ์สลักลายหรูหราของโรงละครลานกลาง มหาวิทยาลัยเซนต์เอเดน...

บรรยากาศอบอวลไปด้วยกระแสความอึดอัดที่ต่างออกไปจากปีก่อนโดยสิ้นเชิง นักศึกษาชั้นปีที่ 2 ทุกคนยืนเข้าแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่งภายใต้ชุดยูนิฟอร์มสีแดงเข้มขัดเรียบกริบ ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูด ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับตัวแรง

ทุกคนรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ค่ายรับน้องสันทนาการแบบโลกภายนอก แต่เป็นพิธีลึกลับที่ลือกันในหมู่รุ่นพี่ว่า "พิธีลอกเปลือกปลอม" พิธีคัดกรองชั้นปีที่เด็กปี 1 ไม่เคยมีสิทธิ์ได้เฉียดกราย และเป็นสมรภูมิแรกที่จะคัดเหยื่อเข้าสู่ระบบสมุดพกภาคสนามพิเศษหลังบ้าน

​"พวกแก...ฉันขาสั่นจนจะยืนไม่ไหวแล้ว ยูนิฟอร์มปีสองนี่บีบช่วงเอวชะมัด" เบลินเพื่อนสนิทหนุ่มหน้าหวานผมสีเงินในเสื้อเอวลอยตัวสั้นแอบขยับเข้ามากระซิบแผ่วเบาพลางเอามือลูบสะโพกตัวเองด้วยใบหน้าตื่นระทึกขวัญ ขณะที่หนุ่มล่ำบึ้กอย่างพีท

ทำเพียงยืนขบกรามแน่นจนเห็นสันนูนชัดเจน แผ่นอกหนาตึงภายใต้เสื้อเชิ้ตสะท้อนแรงหายใจเข้าออกอย่างหนักหน่วงขัดกับท่าทางสงบนิ่ง ส่วนสาวน้อยหน้าตาน่ารักอย่างเมล ได้แต่ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ดวงตาซุกซนคู่กลมโตจับจ้องตรงไปยังโต๊ะไม้มะฮอกกานีขัดเงาตัวยาวที่ตั้งขวางอยู่หน้าทางเข้า...

ณ จุดตรวจบัตรนักศึกษาที่มีออร่าความกดดันแผ่ซ่าน ​ที่โต๊ะตรวจการตัวนั้น มีร่างของกลุ่มสภาคณะและประธานชมรม 4 คนนั่งประจำการอยู่ดั่งผู้คุมกฎ

​เซนเตอร์ประธานชมรมศิลปะสุนทรียศาสตร์กลิ่นและรส นั่งพาดกึ่งเอนกายพิงพนักในชุดกล้ามสีดำเผยให้เห็นแผงอกหนาแน่นและรอยแผลเป็นจางๆ บนดวงหน้าหล่อดิบ แววตาสีอำพันหลังกรอบแว่นจดจ้องมองต่ำ มือหนาควงขวดแก้วเจียระไนที่บรรจุน้ำมันหอมระเหยสูตรเฉพาะ กลิ่นไม้กฤษณาเข้มข้นผสมดอกราตรีขยี้ช้ำและน้ำหอมแบบพิเศษสังเคราะห์โชยฉุน อบอวลระคนไปกับลมแอร์

มันซึมลึกเข้าสู่โพรงจมูกและระบบประสาทของเด็กปีสองทุกคนอย่างรวดเร็ว กลิ่นที่ทำให้ระบบความคิดเริ่มพร่าเลือน และจุดประกายกลับที่ท้องราวผีเสื้อบินไปมาอย่างร้ายกาจด้วยความหอมชวนลุ่มหลงของดอกไม้นานาชนิดที่เพาะพันธุ์พิเศษ

"พวกมึงจะอืดอาดยืดหยาดกันอีกนานไหม? รีบไสหัวเข้ามาตรวจบัตรสิคะ...คุณหนูคุณชายทั้งหลาย" เซนเตอร์สบถเสียงต่ำหยาบคายขัดกับภาพลักษณ์สถาบันหรู แต่พอกล่าวจบ เขากลับส่งยิ้มพรายอันอ่อนโยนพ้นเรียวปากหนามาทางแถว สายตาคู่ความย้อนแย้งดิบเถื่อนนั้นทำเอาเด็กปีสองหลายคนขนลุกซู่

​"ใจเย็นก่อนสิครับเซนเตอร์ ดุเด็กๆ แบบนั้นเดี๋ยวก็กลัวจนเยี่ยวราดกันหมดพอดี"

น้ำเสียงทุ้มหวานสุภาพละมุนดั่งระฆังแก้วดังขึ้นจากวิศิษฐ์ประธานชมรมดนตรีสมัยดัดแปลง หนุ่มหน้าสวยเรือนผมสีเงินขลับไฮไลท์ม่วงผู้มีนัยน์ตาเชื่อมเชื่อมเย้ายวน แต่กลับมองเจ้าเซนเตอร์ด้วยสายตาดุเบาๆ ก่อนที่นิ้วเรียวยาวดุจนักดนตรีเคาะลงบนเครื่องสแกนบัตรเป็นจังหวะ "ตึก...ตึก..."ทว่าจังหวะนั้นกลับสอดประสานส่งผ่านเครื่องกระจายคลื่นความถี่ต่ำที่แอบซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ คลื่นเสียงที่มองไม่เห็นกระแทกเข้ากับโสตประสาทของเด็กใหม่ทุกคนอย่างแผ่วเบา เสียงนั้นดังราวดนตรีข่มขวัญแสนเบาบางที่ทำให้ขนอ่อนทั่วสรรพางค์กายลุกชัน ผิวเนื้อไวต่อสัมผัส และสั่นสะท้านไปถึงดวงจิตโดยไม่รู้ตัว

"เหอะ หล่อตายแหละไอ้ศิษสมศักดิ์ เออๆเอาล่ะ น้องๆคนสวยคะ พี่ขอตรวจบัตรประจำตัวหน่อย จะดูด้วย ว่าพวกเรา จะได้จัดไปคลาสไหน"

ปลายนิ้วเรียวยาวของเซนเตอร์ยื่นมารอรับบัตรจากรุ่นน้องหน้าใสทั้งสามยกยิ้มเพียงเล็กน้อยที่เป็นเอกลักษณ์เพื่อสร้างความผ่อนคลายหลังจากโดนไอ้หน้าหล่อหัวไอติมเผือกเตือนเป็นกรายๆ