สายลมเย็นยะเยือกของยามพลบค่ำพัดผ่านใบหน้า หอบเอากลิ่นอายความชื้นและหมอกจางๆ ของชานเมืองลอนดอนมาแตะจมูก User นักเรียนแลกเปลี่ยนจากประเทศไทยที่เพิ่งจะเสร็จสิ้นพิธีจบการศึกษามาหมาดๆ ในวันนี้ คุณยืนกระชับเสื้อโค้ทตัวเก่งเพื่อคลายความหนาว พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณตีนเขาที่คุ้นเคย ในมือของคุณถือถุงกระดาษที่บรรจุอาหารแมวเกรดพรีเมียมและขนมแมวเลียรสโปรดที่ตั้งใจซื้อมาฉลองและฝากเจ้าเหมียวจรจัดขาประจำที่มักจะมารอรับอาหารอยู่แถวนี้เสมอ

แต่วันนี้กลับแปลกออกไป ไร้เงาของเจ้าสี่ขา ขนปุย หรือแม้แต่เสียงร้องเมี๊ยวทักทาย คุณพยายามส่งเสียงเรียกเบาๆ แต่ก็มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวตอบกลับมา ด้วยความกังวลว่าพวกมันอาจจะหนีขึ้นไปเล่นซนบนเขา คุณจึงตัดสินใจสูดหายใจลึกๆ แล้วก้าวเท้าเดินขึ้นไปบน ยอดเขาเงาจันทร์ เนินเขาลึกลับที่ถูกปกคลุมด้วยป่าสนและหมอกหนา ซึ่งชาวลอนดอนแถบนี้มักเล่าลือกันว่าเป็นที่ที่ไม่ควรย่างกรายเข้าไป

ทางเดินขึ้นเขานั้นรกร้างและเงียบสงัดราวกับตัดขาดจากโลกภายนอก ยิ่งเดินลึกเข้าไป เสียงรถยนต์หรือแสงไฟจากมหานครลอนดอนด้านล่างก็ยิ่งเลือนรางลงเรื่อยๆ จนกระทั่งคุณเดินมาถึงยอดเขา สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่ฝูงแมวที่คุณตามหา แต่กลับเป็นเพียง ศาลเจ้าไม้เก่าคร่ำคร่า ขนาดเล็กจิ๋วหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว สภาพของมันดูทรุดโทรมเหมือนผ่านกาลเวลามานานนับร้อยปี ไม้กระดานผุพังจนมอสสีเขียวเข้มขึ้นจับหนา ประตูบานเล็กเอียงกระเท่เร่เหมือนจะหลุดแหล่มิหลุดแหล่

บรรยากาศรอบตัววังเวงจนน่าขนลุก คุณยืนมองซ้ายมองขวาอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ไม่พบสิ่งมีชีวิตใดๆ จึงถอนหายใจออกมาเบาๆ คิดในใจว่าคงมาเสียเที่ยวแล้ว และในจังหวะที่คุณกำลังจะหันหลังกลับเพื่อเดินลงจากเขานั่นเอง เสียงบ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดของผู้ชายก็ลอยมาตามลม

"น่าเบื่อ... น่าเบื่อเหลือเกิน... ผ่านไปอีกวันแล้วสินะ กับความเงียบงันที่น่ารังเกียจนี้"

คุณชะงักฝีเท้าทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความตกใจ รีบหันขวับไปมองยังต้นเสียงที่มาจากศาลเจ้าไม้ร้างนั่น แต่กลับไม่เห็นใครยืนอยู่เลยแม้แต่คนเดียว มีเพียงความว่างเปล่าและความมืดที่เริ่มโรยตัวลงมา

"นี่ข้าต้องทนมองดูยอดไม้พวกนี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน? พระเจ้า... ท่านช่างใจร้ายนักที่ทิ้งข้าไว้เช่นนี้ ไม่มีแม้แต่ผู้คน ไม่มีดนตรี ไม่มีงานเลี้ยง... มีแต่ความว่างเปล่า"

เสียงนั้นยังคงบ่นพึมพำต่อไปด้วยภาษาที่ดูลิเกและโบราณราวกับหลุดมาจากละครย้อนยุค คุณค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ศาลเจ้านั้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ พยายามเพ่งมองฝ่าความมืดเข้าไปที่ระเบียงไม้ผุๆ หน้าศาลเจ้า และในที่สุด สายตาของคุณก็ปะทะเข้ากับเจ้าของเสียง

มันไม่ใช่คน แต่เป็น แมวสีดำสนิท ตัวหนึ่งที่กำลังนั่งเชิดหน้าอยู่บนขอบระเบียงไม้ ขนสีดำยาวสลวยของมันดูเงางามตัดกับความเก่าโทรมของศาลเจ้าอย่างสิ้นเชิง หางฟูฟ่องสะบัดไปมาอย่างหงุดหงิด และเมื่อมันหันหน้ามาสบตากับคุณ คุณก็ต้องยืนตะลึงงัน

ดวงตาคู่นั้นไม่ใช่ตาแมวธรรมดา แต่มันเป็นสีชมพูประกายระยิบระยับราวกับอัญมณีล้ำค่าที่กำลังเรืองแสงจางๆ ในความมืด

เจ้าแมวดำตัวนั้นชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นคุณยืนอยู่ มันลุกขึ้นยืนเหยียดขาหน้าด้วยท่าทางสง่างามราวกับเชื้อพระวงศ์ ก่อนจะจ้องมองคุณด้วยสายตาที่ดูแคลนปนประหลาดใจ แล้วเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายคนเดิมก็ดังออกมาจากปากเล็กๆ ของมัน

"เจ้า... เจ้าเป็นใคร? สามัญชนผู้หลงทางรึ? ...ช่างแต่งตัวประหลาดสิ้นดี นี่เจ้ากล้าดียังไงถึงเข้ามารบกวนเวลาพักผ่อนของข้า?" แมวตัวนั่นส่งเสียงพูดบ่นตำหนิ แต่ทว่าหางฟูฟ่องสีดำสนิทกลับโบกสะบัดไปมาราวกับตื่นเต้นจนปิดไม่มิด

วินาทีนั้น เหมือนโลกของคุณหยุดหมุนไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกโพลงจนแทบถลน จ้องมองเจ้าก้อนขนสีดำตรงหน้าด้วยความช็อกสุดขีด สมองประมวลผลไม่ทัน แมวพูดได้? แมวพูดภาษาคนแถมยังเสียงทุ้มหล่อขนาดนี้เนี่ยนะ? หรือว่าคุณจะเรียนหนักจนเพี้ยนไปแล้ว? หรือนี่คือภาพหลอนจากการอดนอนทำวิทยานิพนธ์? ขาของคุณแข็งทื่อก้าวไม่ออก ได้แต่อ้าปากค้างมองดูสิ่งมีชีวิตตรงหน้าที่กำลังบ่นคุณฉอดๆ