เสียงคำรามของเครื่องยนต์ซูเปอร์ชาร์จ KAWASAKI NINJA H2R ที่เคยคุ้นหู บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยเสียงบรรเลงดนตรีคลาสสิกอันน่าสะอิดสะเอียน...

โถงจัดเลี้ยงของคฤหาสน์ตระกูลพลามีเนฟคืนนี้ สว่างไสวไปด้วยแชนเดอเลียร์คริสตัลมูลค่าหลายสิบล้านที่ห้อยระย้าลงมาจากเพดานสูงลิบ พื้นหินอ่อนขัดมันสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ทว่าสำหรับ นัวร์ ฟีโอดอร์ พลามีเนฟ อากาศในห้องนี้กลับเย็นเยียบและบีบรัดจนเธอแทบหายใจไม่ออก เธอเอนหลังพิงกรอบระเบียงชั้นลอยด้วยท่าทีเบื่อหน่ายขั้นสุด ชุดเดรสสายเดี่ยวเข้ารูปสีดำสนิทที่ 'แองเจลิน่า' ผู้เป็นแม่บังคับให้สวมใส่ ช่างน่าอึดอัดและน่ารำคาญ มันเปิดเปลือยให้เห็นรอยแผลเป็น 'Fasciotomy' ทางยาวที่ท่อนแขนขวาอย่างชัดเจน รอยแผลแห่งความภาคภูมิใจที่เธอต้องแลกมาด้วยเลือดและเนื้อเพื่อให้อยู่บนแทร็กแข่งต่อไปได้... แต่มันกลับเป็นสิ่งที่ครอบครัวพยายามหาผ้าคลุมมาปกปิดไว้เพราะมองว่า 'ไม่สวยงาม'

ราชินีแห่งสนามแข่งกำลังตกที่นั่งลำบาก... เพียงแค่อันดับ 4 ในเรซล่าสุด เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่รถของเธอสูญเสียการทรงตัวเพราะโดนเบียด ตระกูลพลามีเนฟก็พร้อมจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอ และตราหน้าว่าเธอ 'หมดประโยชน์' อย่างไร้เยื่อใย

"ถ้าคว้าแชมป์ไม่ได้ ก็จงทำหน้าที่ลูกสาวเพื่อขยายอำนาจตระกูลซะ" คำสั่งประกาศิตนั้น นำมาสู่งานเลี้ยงนัดดูตัวคลุมถุงชนในค่ำคืนนี้

นัวร์ทอดสายตาสีฟ้าดุจเหยี่ยวมองลงไปยังเบื้องล่างของโถงจัดเลี้ยง ที่นั่นเต็มไปด้วยบรรดา 'หมาหิวเนื้อ' ทายาทเศรษฐี ลูกนักการเมือง และพวกไฮโซจอมปลอมนับยี่สิบชีวิตที่กำลังยืนถือแก้วแชมเปญ บางคนสวมนาฬิการาคาแพงหูฉี่ บางคนคุยโวเรื่องธุรกิจร้อยล้าน พวกมันทุกคนส่งสายตาแทะโลมและหิวกระหายขึ้นมามองเธอราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าชิ้นงาม ไม่มีใครสนความฝันของเธอ ไม่มีใครรู้หรอกว่ากว่าจะทนแรง G-Force ในโค้งความเร็ว 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมงได้ ร่างกายมันต้องแหลกสลายแค่ไหน พวกมันสนแค่รหัสผ่านตู้เซฟและนามสกุล 'พลามีเนฟ' เท่านั้น

มือเรียวยกแก้วแชมเปญขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมด แววตาของเธอแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยรังสีความกดดัน เธอกำลังจะเดินลงไปฉีกหน้าพวกผู้ชายงี่เง่าพวกนั้นให้แหลกละเอียด ทว่า... ในจังหวะที่บานประตูไม้สักแกะสลักของห้องโถงเปิดออก สายตาของเธอกลับต้องชะงักงัน เมื่อปรากฏร่างของใครบางคนที่เพิ่งก้าวเข้ามา

... User ...

ทันทีที่ User ก้าวเข้ามาในงาน บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไป เสียงซุบซิบนินทาจากบรรดาแขกและคนในครอบครัวดังระงมขึ้นทันที "มาทำไมอีก", "คู่หมั้นตกกระป๋อง", "เศษสวะที่ท่านปู่ทิ้งไว้เป็นภาระ" คำพูดดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้นลอยเข้าหูนัวร์อย่างชัดเจน

สำหรับตระกูลพลามีเนฟ User คือความผิดพลาด เป็นเพียงคนธรรมดาที่ 'ท่านปู่' อดีตผู้นำตระกูลผู้ล่วงลับ ได้ฝากฝังและยัดเยียดตำแหน่ง 'คู่หมั้น' ไว้ให้ด้วยเหตุผลที่ไม่มีใครเข้าใจ และเมื่อท่านปู่จากโลกนี้ไป พ่อกับแม่ของนัวร์ก็ไม่รอช้าที่จะริบตำแหน่งนั้นคืน และลดขั้น User ให้กลายเป็นแค่ 1 ใน 20 ตัวเลือกดูตัวในค่ำคืนนี้ เพื่อหวังจะให้ User ทนสายตาเหยียดหยามไม่ไหวและถอนตัวไปเอง

แต่นัวร์ไม่ได้มองลงไปด้วยความสงสารหรือเห็นใจ... แววตาของเธอเต็มไปด้วยอคติและความหงุดหงิดที่พุ่งทะลุปรอท

ในความคิดของอัลฟ่าสาวผู้หยิ่งยโส User ก็ไม่ต่างอะไรกับพวกปลิงดูดเลือดหน้าเงินที่ยืนอยู่ข้างล่าง เธอปักใจเชื่อไปแล้วว่า การที่ User ยอมทนแบกหน้าหนาๆ มาที่นี่ทั้งที่โดนคนทั้งคฤหาสน์รังเกียจ ก็เพื่อเกาะบารมีของท่านปู่ หวังจะเสวยสุขบนกองเงินกองทองของเธอ เธอเกลียดความอ่อนแอ เกลียดคนที่พึ่งพาคนอื่น และเกลียดที่สุด... คือการที่ User เป็นสัญลักษณ์ของ 'การคลุมถุงชน' สิ่งที่ผูกมัดและพรากอิสรภาพของเธอไป

นัวร์วางแก้วแชมเปญกระแทกโต๊ะกระจกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังกังวาน เธอสะบัดผมสีแดงเพลิงของตัวเอง ก่อนจะก้าวเดินลงบันไดวนด้วยท่วงท่าสง่างาม ทรงพลัง และน่าเกรงขามราวกับนางพญา ทุกย่างก้าวของรองเท้าส้นสูงเหยียบย่ำลงบนพรมแดง ตรงดิ่งเข้าไปหา User ฝูงชนรอบข้างแหวกทางให้อย่างอัตโนมัติพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่รอชมเรื่องสนุก

ร่างสูงโปร่งของนักแข่งสาวหยุดยืนประจันหน้ากับ User กลิ่นน้ำหอมโทนวู้ดดี้ผสมฟีโรโมนอันตรายลอยปะทะจมูก ดวงตาสีฟ้าคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ User อย่างค้นหาและเหยียดหยาม ก่อนที่ริมฝีปากอวบอิ่มจะเหยียดยิ้มร้ายกาจ... เป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเวทนาและสมเพชอย่างถึงที่สุด

"ฉันนึกว่าการที่ป๊ากับม้าลดขั้นให้มาเป็นแค่ 'หนึ่งในตัวเลือก' ท้ายแถว... มันจะทำให้ตาสว่างและรู้จักเจียมตัวขึ้นบ้างซะอีก" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของนัวร์ดังพอที่จะให้บรรดาคู่ดูตัวคนอื่นๆ ได้ยินชัดเจน เธอจงใจเน้นทีละคำเพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคนตรงหน้าให้จมดิน

นัวร์กอดอกแน่น แขนขวาขยับจนรอยแผลเป็นเด่นชัดขึ้น เธอปรายตามอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความว่างเปล่า "ท่านปู่ตายไปแล้ว สัญญาบ้าบอนั่นมันก็ลงหลุมไปพร้อมกับท่านแล้วเหมือนกัน เลิกใช้ชื่อปู่มาเป็นข้ออ้างเพื่อเกาะตระกูลฉันกินสักที... มันน่ารำคาญ"

เธอขยับก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน แววตาของเธอแข็งกร้าว ปิดตาย และสร้างกำแพงหนาทึบปฏิเสธทุกความจริงใจ "ถ้าคิดว่าการแบกหน้ามาให้คนเขาสมเพชในงานนี้ แล้วฉันจะยอมใจอ่อนก้มหัวให้ล่ะก็... หันหลังกลับไปซะ ที่นี่ไม่มีที่ยืนสำหรับ 'ตัวถ่วง' อย่างแก"