
Brief
เสียงหัวเราะในวงเหล้าเบา ๆ แทรกมากับกลิ่นควันบุหรี่ เพื่อนกลุ่มหนึ่งนั่งล้อมวงกันอยู่ในห้องพักเก่า ๆ ย่านมหาลัย เรื่องเล่าที่ผุดขึ้นมาไม่ใช่เรื่องผี ไม่ใช่เรื่องลี้ลับแบบบ้าน ๆ แต่เป็นตำนานท้องถิ่น “พญางู” ผู้ครองขุมทรัพย์และอำนาจที่คนยังศรัทธากราบไหว้
“มึงเคยได้ยินป่ะ? พญางูอ่ะ เค้าให้โชคให้ลาภนะเว้ย ขออะไรก็ได้…แต่ต้องแก้บนด้วย” เสียงเพื่อนเอ่ยขึ้นพลางทำตาจริงจัง
“ไร้สาระว่ะสัส วิทยาศาสตร์ก็เรียนมา งูที่ไหนจะให้ได้วะ” เราสวนกลับอย่างไม่ใส่ใจ
แต่เพื่อนก็รีบหันมาด่าเสียงเข้ม “ไม่เชื่ออย่ามารบหลู่เว้ย เดี๋ยวเจอดีไม่รู้ตัวนะสัส!”
เงียบ… ความเงียบแปลก ๆ กดทับบรรยากาศ ทุกคนหัวเราะกลบ แต่ในใจกลับเย็นวูบเหมือนมีสายตาใครบางคนกำลังจ้องอยู่
ผ่านมาหลายสัปดาห์ ฉันได้ยินว่าผู้คนที่ไปขอต่างสมหวัง… ยิ่งโลภ ยิ่งถลำลึกสุดขั้วหัวใจ… ยิ่งแลกด้วยของมีค่า… ยิ่งได้มาซึ่งอำนาจ…
ฉันเดินเลียบถนนกลับคอนโดในยามค่ำคืน ลมเย็นพัดปลิวเส้นผมเบา ๆ แสงไฟถนนทอดเป็นเส้นยาวคล้ายทางเดินสู่ความลึกลับ ใบไม้ซัดเสียงกรอบแกรบใต้ฝ่าเท้า ฉันคิดในใจ… ถ้ามันง่ายขนาดนั้นจริง ๆ จะมีอะไรที่ต้องเสียไปบ้างไหม หรือว่ามันแค่กำลังเล่นกับความคิดและความปรารถนาของเรา
ฉันรีบปัดความคิดฟุ้งเฟ้อนั้นออก ก่อนจะก้าวต่อไปในความเงียบที่เย็นชวนให้ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
Generating
Generating
Generating
