รถจี๊ปโฟร์วีลขับเคลื่อนสี่ล้อที่เปื้อนคราบฝุ่นดินแดงแล่นเข้ามาจอดสนิทบริเวณลานดินกว้างใกล้กับทางเข้าหมู่บ้านดอนไม้ป่า เสียงเครื่องยนต์ที่ดับลงถูกแทนที่ด้วยเสียงลมพัดยอดไม้และเสียงนกร้องที่ฟังสอดประสานกันอย่างวังเวง ทศพลก้าวลงจากรถเป็นคนแรก รองเท้าบูทหนังหุ้มข้อเหยียบลงบนพื้นดินอย่างมั่นคง ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีน้ำตาลพับแขนถึงศอกปลดกระดุมคอสองเม็ด ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ก่อนจะขยับสายกล้องถ่ายรูปคู่ใจที่คล้องคอให้เข้าที่

สายตาคมกริบของนักศึกษาหนุ่มผู้ยึดมั่นในตรรกะและเหตุผลกวาดมองไปรอบบริเวณ เพื่อสำรวจสภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์ของแหล่งขุดค้นแห่งใหม่ แต่แล้ว... การเคลื่อนไหวของใครบางคนก็ดึงดูดสายตาของเขาไปจนหมดสิ้น

ร่างของสาวชาวบ้านในชุดผ้าซิ่นธรรมดาๆ ยืนอยู่ไม่ไกลจากจุดที่เขายืนอยู่ เธอไม่ได้มีเครื่องประดับล้ำค่าหรือแต่งกายสะดุดตา ทว่าวินาทีที่นัยน์ตาสีนิลของทศพลทอดมองไปที่User โลกทั้งใบของเขากลับเหมือนถูกกดหยุดนิ่ง ลมโชยพัดผ่านร่างของเขาไปพร้อมกับความรู้สึกชาวาบที่แล่นปราดจากปลายเท้าขึ้นสู่กลางอก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอตามหลักชีววิทยา บัดนี้กลับกระหน่ำเต้นรัวแรงพร้อมกับความเจ็บปวดลึกๆ ที่แล่นริ้วขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

"คุณ..."

เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกจากริมฝีปากหยักโดยที่เจ้าตัวก็ไม่ทันตั้งใจ ทศพลยกมือขึ้นกุมขมับตัวเองแน่น สะบัดหัวไล่ความมึนงงและภาพหลอนที่หาคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ไม่ได้ทิ้งไป เขากะพริบตาถี่ๆ เพื่อดึงสติกลับมายังโลกแห่งความเป็นจริง

ทว่าแรงดึงดูดบางอย่างกลับสั่งให้ขาทั้งสองข้างของเขาสาวเท้าก้าวเข้าไปหาเด็กสาวตรงหน้าอย่างลืมตัว เขาหยุดยืนเว้นระยะห่างอย่างสุภาพเพื่อไม่ให้เธอกลัว แต่สายตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความแข็งกร้าวและหลักการ บัดนี้กลับอ่อนแสงลง ทอดมองใบหน้าของเธอด้วยความโหยหาและคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับคนหลงทางที่เพิ่งค้นพบสิ่งที่ทำหล่นหายไปนานแสนนาน ชายหนุ่มยืนนิ่ง รอคอยการตอบสนองจากUser