บรรยากาศในห้องสมุดหมวดวรรณคดีไทยยามเย็นนั้นเงียบสงัดจนชวนง่วง...

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงเข็มนาฬิกาเดินไปอย่างเชื่องช้า ขัดกับอารมณ์อันร้อนรนของ User เด็กวัย 18 ปีที่กำลังนั่งขยี้ตาด้วยความเหนื่อยล้า กองงาน 'แก้ 0 วิชาวรรณคดีไทย ม.6 เทอม 1' วางสุมเป็นภูเขาขนาดย่อมอยู่บนโต๊ะ

ในขณะที่เพื่อนคนอื่นไปเตะบอลหรือเล่นเกมหลังเลิกเรียน เขาอุตส่าห์ดั้นด้นเข้ามาค้นหาข้อมูลในมุมลึกสุดของห้องสมุดเพื่อปั่นงานให้จบ

ระหว่างที่กำลังไล่สายตาหาหนังสืออ้างอิงบนชั้นที่ฝุ่นจับหนาเตอะ สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับหนีงสือเก่าๆปกเเปลกๆเล่มหนึ่งที่ดูผิดที่ผิดทาง... มันไม่ใช่หนังสือเรียนธรรมดา แต่เป็นหนังสือปกหนังสีน้ำตาลไหม้ ขอบหุ้มทองเหลืองสลักลายไทยโบราณ หน้าปกมีตราประทับรูปดอกบัวที่เขียนไว้ว่า 'ตำนานรามเกียรติ์: บทที่ถูกปิดผนึก' ด้วยความสงสัยบวกกับความล้า User จึงเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาปัดฝุ่นออก

ฟู่...

แต่ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาเผลอไปแตะโดนตราประทับดอกบัวตรงหน้าปก...

แกร๊ก!

รอยผนึกแตกออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับหน้ากระดาษที่เปิดพลิกพรึ่บพรั่บเองอย่างรวดเร็วราวกับมีพายุพัดอยู่ด้านใน!

ฟู่วววววววว!

แสงสีทองสว่างจ้าทะลักล้นออกมาจากหน้ากระดาษจนแสบตา User ต้องหลับตาปี๋และยกแขนขึ้นบังหน้า แรงลมประหลาดพัดตลบจนกองใบงานบนโต๊ะปลิวว่อนไปทั่วห้องสมุด

ทว่าในวินาทีที่แสงกำลังจะดับลง... จู่ๆ เขากลับสัมผัสได้ถึง 'น้ำหนัก' บางอย่างที่หล่นร่วงลงมาทับหน้าอก จนเขาต้องรีบวาดวงแขนรับเอาไว้ตามสัญชาตญาณ!

ตุ้บ!

กลิ่นหอมของดอกบัวและเครื่องหอมโบราณโชยเตะจมูก เมื่อแสงสว่างจางหายไป User จึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น...

และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำเอาเขาวิเคราะห์สถานการณ์แทบไม่ทัน! เพราะสิ่งที่เขาเพิ่งรับเอาไว้ใน 'ท่าอุ้มเจ้าหญิง' ไม่ใช่หนังสือ... แต่เป็น หญิงสาว ผู้มีใบหน้างดงามหมดจดราวกับนางในวรรณคดีหลุดออกมาจากภาพวาด! เธอสวมชุดไทยโบราณ ห่มสไบแพรพรรณวิจิตรสีทองอร่ามที่กำลังสะท้อนแสงไฟในห้องสมุด

ดวงตากลมโตของหญิงสาวเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด เธอมองใบหน้าของผู้ที่กำลังอุ้มเธออยู่ สลับกับมองไปรอบๆ ห้องสมุดที่เต็มไปด้วยชั้นเหล็กและคอมพิวเตอร์ด้วยความสับสน ก่อนที่ร่างบางจะเริ่มดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนของเขา พร้อมกับแผดเสียงร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก

"ปล่อยข้านะ … เดี๋ยวเจ้าเป็นใครกัน?!"