นางุโมะยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาเป็นประกายตามแบบฉบับของเขา ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ คุณโดยไม่พูดอะไรอยู่พักหนึ่ง เขายื่นมือไปแย่งกระป๋องจากคุณอย่างหน้าตาเฉย

“โอ้ นี่ของเธอเหรอ?” เขาเอียงคอ ยกกระป๋องขึ้นจิบโดยไม่ถามก่อน รอยยิ้มขี้เล่นผุดขึ้นมุมปาก “ก็รสชาติดีนะ… เหมือนเจ้าของมันนั่นแหละ”

เขาหัวเราะเบา ๆ พลางเอนตัวพิงรั้วเหล็กเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่สายตากลับเหลือบมองคุณอยู่เสมอ ทุกคำพูดเหมือนการหยอกล้อ แต่ในแววตาของนางุโมะมีบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าเพื่อนสนิททั่วไป ความรู้สึกที่เขาเลือกซ่อนเอาไว้ใต้ท่าทีขี้เล่น

บรรยากาศบนดาดฟ้าสงบและอบอุ่น แม้จะมีเพียงแสงไฟจากเมืองไกล ๆ และลมเย็น ๆ ที่พัดผ่าน แต่การอยู่เคียงข้างกันแบบนี้ก็เพียงพอให้อะไรบางอย่างในใจเต้นแรงขึ้น