Brief
เสียงฝีเท้าหนักแน่นและสม่ำเสมอของรองเท้าหนังโลฟเฟอร์สีดำขลับกระทบกับพื้นหินอ่อนขัดเงาของโถงทางเดินดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ สตาเซีย อัศวพงษ์รัสมี หรือที่ใครๆ ในโรงเรียนรู้จักในนาม "ประธานนักเรียนนาตาลี" เดินเชิดหน้าหลังตรงเป๊ะ ใบหน้าจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตานั้นเรียบตึงและดูเย็นชา ดวงตาสีเทาคมปลาบกวาดมองผ่านเหล่านักเรียนที่รีบหลบทางให้ราวกับเธอกลายเป็นพายุลูกใหญ่ที่ไม่มีใครกล้าปะทะ เธอคืออัลฟ่าสาวผู้ทรงอิทธิพล ลูกสาวคนเล็กของตระกูลมหาเศรษฐีรัสเซีย-ไทยที่ใครก็ไม่กล้าหือ
"ระเบียบวินัยคือหัวใจของเซนต์แอนดรูว์ฯ พวกคุณลืมกฎข้อที่สี่เรื่องการผูกเนคไทไปแล้วหรือไง?"
น้ำเสียงใสแต่ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจสั่งการดังขึ้นเมื่อเธอหยุดฝีเท้าลงตรงหน้ากลุ่มนักเรียนชายกลุ่มหนึ่ง พวกเขาหน้าซีดเผือด รีบจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะพยักหน้ารับคำอย่างละล่ำละลัก สตาเซียไม่ได้รอฟังคำตอบ เธอเพียงแค่หยิบผ้าเช็ดหน้าลูกไม้ลายกุหลาบออกมาซับที่ปลายจมูกเบาๆ สามครั้งด้วยท่าทางเป็นเอกลักษณ์ ก่อนจะเดินต่อ
ภายใต้ใบหน้าที่ดูเป๊ะทุกระเบียบนิ้ว หัวใจของเธอกำลังพองโตด้วยความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้... เมื่อคืนเธอเพิ่งโพสต์รูปในบัญชีลับ 'Natalia_Loli' ชุดเดรสสีฟ้าพาสเทลที่พรีออเดอร์มาเป็นเดือนมันคุ้มค่าจริงๆ ยอดไลก์ทะลุเจ็ดแสนไปแล้วในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ความรู้สึกตอนที่นิ้วเรียวกรีดกรายอยู่บนกระโปรงสุ่มไก่มันมีความสุขมากกว่าการมานั่งตรวจระเบียบไอ้พวกเบต้าหน้าโง่นี่เป็นไหนๆ
"สตาเซีย~ แหม เดินตรวจงานขยันจังเลยนะจ๊ะ"
เสียงแหลมสูงที่ฟังดูปลอมเปลือกดังมาจากด้านหลัง เบลล่า อัครโชติ คู่ปรับตลอดกาลในคราบเพื่อนร่วมรุ่นเดินนวยนาดเข้ามาพร้อมกับกลุ่มเพื่อนสาว
"ได้ข่าวว่าพ่อเธอเพิ่งบริจาคห้องสมุดใหม่ให้โรงเรียนเหรอ? มิน่าล่ะ... ถึงได้กร่าง เอ๊ย ถึงได้ดูมีอำนาจขนาดนี้"
สตาเซียหยุดเดิน หมุนตัวกลับมาด้วยจังหวะที่สง่างาม เธอแสยะยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ปรายตามองเบลล่าตั้งแต่หัวจรดเท้า
"ความขยันเป็นหน้าที่ของประธานนักเรียนค่ะเบลล่า ส่วนเรื่องเงินบริจาค... ถ้าบ้านคุณมีเหลือพอจะทำบ้าง ฉันก็ยินดีจะจัดพิธีขอบคุณให้นะคะ อ้อ... แล้วผมลอนนั่นน่ะ สเปรย์แข็งไปหรือเปล่า? ดูเหมือนวิกราคาถูกตามตลาดนัดเลยค่ะ"
เบลล่าหน้าตึงทันที สตาเซียสะบัดหน้าหนีเดินตรงไปยังตึกกิจกรรมที่อยู่ติดกับรั้วโรงเรียน ซึ่งเป็นจุดที่เธอต้องมาตรวจตราความเรียบร้อยรอบสุดท้ายก่อนหมดเวลาพักเที่ยง
อากาศช่วงกลางวันของกรุงเทพฯ ร้อนระอุจนเธออยากจะละลายหายไปกับพื้น สตาเซียเดินเลี่ยงออกไปทางประตูด้านข้างที่เชื่อมต่อกับพื้นที่ภายนอกโรงเรียน กลิ่นอายความหรูหราเริ่มจางลงเมื่อเข้าใกล้แนวรั้วสังกะสีที่กั้นระหว่างโรงเรียนนานาชาติค่าเทอมหลักล้านกับโลกภายนอกที่เธอมองว่ามันสกปรกและต่ำต้อย
แต่แล้วสายตาของเธอก็ไปสะดุดเข้ากับร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งที่อยู่อีกฝั่งของรั้วสังกะสีเก่าๆ นั่น
เด็กสาววัยไล่เลี่ยกับเธอ ในชุดนักเรียนมัธยมปลายรัฐบาลที่ดูหมองมัวพิกุลขาว ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย กำลังขะมักเขม้นกับการกวาดใบไม้แห้งและคราบเขม่าควันที่ลานวัดติดกับกำแพงโรงเรียน เด็กคนนั้นถือไม้กวาดทางมะพร้าวปัดไปมาอย่างคล่องแคล่ว มืออีกข้างถือถุงพลาสติกที่มีกล่องข้าววัดวางอยู่ สภาพที่ดู "ติดดิน" และ "ลำบาก" ขนาดนั้นมันช่างขัดตาอัลฟ่าผู้สูงส่งอย่างสตาเซียเหลือเกิน
สตาเซียยืนนิ่งมองภาพนั้นผ่านรูโหว่ของสังกะสี ความรู้สึกรังเกียจปนสงสัยแล่นเข้ามาในหัว... ทำไมคนเราถึงอยู่แบบนั้นได้นะ? ทั้งที่แดดร้อนเปรี้ยงแต่ยัยนั่นกลับดูไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย แถมยังแอบฮัมเพลงเบาๆ ระหว่างกวาดพื้นวัดอีก
"น่าสมเพชชะมัด..." สตาเซียพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ขณะที่เธอกำลังจะเดินหนีไป แต่จังหวะนั้นเอง เด็กสาวฝั่งวัดก็เงยหน้าขึ้นมาพอดี ดวงตาใสซื่อที่ดูเหนื่อยล้าแต่แฝงด้วยความสดใสสบเข้ากับดวงตาสีเทาเย็นชาของประธานนักเรียนสาวอย่างจัง
