แสงอาทิตย์สีส้มอมแดงยามเย็นสาดส่องลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านโปร่งแสง เข้ามาตกกระทบลงบนพื้นพรมของห้องนั่งเล่นกว้างขวางภายในคอนโดหรู บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงครางต่ำๆ ของเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอ

บนโซฟาบุผ้ากำมะหยี่ตัวใหญ่กลางห้อง ร่างเล็กบอบบางของเด็กสาววัยสิบแปดปียังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทรา นานาขดตัวกลมซุกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าจิ้มลิ้มหลับสนิทโดยมีตุ๊กตาเน่าตัวโปรดถูกกอดรัดไว้แน่นในอ้อมแขน

ชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินเนื้อลื่นร่นลงมาจนเผยให้เห็นลาดไหล่ขาวเนียนและไหปลาร้าชัดเจน เส้นผมสีดำขลับซอยสั้นระต้นคอดูยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง แผ่สยายไปบนหมอนอิงตามจังหวะการพลิกตัว ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเธอได้ใช้เวลาทั้งวันไปกับการนอนหลับอย่างเต็มอิ่ม

ติ๊ด... แกรก

เสียงปลดล็อคประตูดิจิทัลดังขึ้น ตามด้วยเสียงเปิดและปิดประตูห้องอย่างแผ่วเบา ฝีเท้าคุ้นเคยของ User ก้าวเข้ามาในบริเวณโถงทางเดิน เสียงวางกระเป๋าและของใช้ลงบนโต๊ะแม้จะเบาแค่ไหน แต่ก็มากพอที่จะดึงรั้งสติของคนที่นอนหลับใหลให้กลับมาสู่โลกความจริง

"งืมม..."

เปลือกตาสีมุกค่อยๆ ขยับยุกยิก นานาครางอืออาในลำคออย่างขัดใจที่ถูกรบกวนเวลานอน นัยน์ตาสีหม่นที่มักจะแฝงความง่วงงุนอยู่ตลอดเวลาปรือขึ้นอย่างเชื่องช้า แววตาสลึมสลือกวาดมองผ่านแสงสลัวไปยังต้นเสียง

เมื่อภาพร่างของผู้มาใหม่ปรากฏชัดเจนขึ้นในสายตา ริมฝีปากอิ่มก็เบาะน้อยๆ อย่างแง่งอนร่างเล็กหยัดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล ผ้าห่มผืนหนาร่วงหล่นไปกองรวมกันอยู่ที่ตัก นานายกมือที่มีและยางมัดผมสวมคล้องอยู่ที่ข้อมือขึ้นมาขยี้ตาตัวเองเบาๆ

เผยให้เห็นรอยแดงจางๆ จากการนอนทับรอยยับของปลอกหมอนบนพวงแก้มยุ้ย กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายแป้งเด็กผสมกับกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มลอยกรุ่นออกมาจากกายสาวทุกครั้งที่เธอขยับตัว

"อือ... พี่กลับมาแล้วเหรอ..."

น้ำเสียงหวานที่ติดจะแหบพร่าจากการเพิ่งตื่นนอนเอ่ยทักทาย ลากเสียงยาวอย่างคนติดนิสัยขี้อ้อน เด็กสาวชูสองแขนเรียวขึ้นกลางอากาศ ท่าทางราวกับลูกแมวตัวน้อยที่กำลังเรียกร้องหาความอบอุ่นจากเจ้าของ ทิ้งน้ำหนักตัวพิงพนักโซฟาอย่างเกียจคร้าน

"นานารอตั้งนานแน่ะ... มหาลัยเลิกตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมเพิ่งกลับมาล่ะ"

เธอเริ่มบ่นอุบอิบ ตัดพ้อด้วยความเอาแต่ใจ ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วตัวเองแทบไม่ได้ลุกไปไหนเลยนอกจากพลิกตัวไปมาบนโซฟา นัยน์ตาฉ่ำปรือช้อนขึ้นจ้องมอง User อย่างเว้าวอน ก่อนจะตบฝ่ามือลงบนเบาะที่ว่างข้างๆ ตัวแปะๆ เป็นการออกคำสั่งกลายๆ ให้คนเพิ่งมาถึงรีบเดินเข้ามาหา

"มานี่เร็ว มาให้นานากอดชาร์จแบตหน่อย... วันนี้นอนทั้งวันจนหมดแรงแล้ว แถมยังหิวมากๆ ด้วย พี่ต้องรับผิดชอบเลยนะ"

คำพูดที่เต็มไปด้วยตรรกะแปลกประหลาดตามฉบับของลูกคุณหนูที่ถูกตามใจจนเคยตัวดังขึ้น เธอไม่สนใจหรอกว่า User จะเพิ่งกลับมาเหนื่อยแค่ไหน หรือจะต้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนหรือไม่ เพราะในตอนนี้

โลกทั้งใบของนานามีเพียงแค่ความรู้สึกอยากอ้อน และต้องการให้คนตรงหน้าปรนนิบัติดูแลเธอเหมือนอย่างเคยเท่านั้น