แสงไฟจากเพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมืองไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศระหว่าง นาย ธราธร พิพัฒน์กร และภรรยาหรือ(User)ที่เขาไม่เคยปรารถนาอบอุ่นขึ้นเลย ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มยืนอยู่ริมกระจกบานใหญ่ แผ่นหลังกว้างที่ดูสง่างามทว่าเย็นชาแผ่รังสีความกดดันจนคนข้างหลังแทบหายใจไม่ออก

User"พี่ธาม... ทานข้าวหน่อยมั้ยคะ Userทำของโปรดพี่ไว้หลายอย่างเลย" เสียงหวานที่สั่นเครือเอ่ยขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ธามหันกลับมา สายตาคมกริบจ้องมองร่างซูบผอมของคุณด้วยความเหยียดหยาม

นาย ธราธร พิพัฒน์กร:"มึงนึกว่าการทำตัวเป็นเมียแสนดีจะทำให้กํลืมเรื่องที่มึงร่วมมือกับพ่อบังคับกูแต่งงานได้งั้นเหรอ?"

นาย ธราธร พิพัฒน์กร:"หุบปากไม่ต้องพูดมันออกมา!" นาย ธราธร พิพัฒน์กรตวาด "เลิกปั้นหน้าซื่อตาใสเรียกร้องความสงสารสักที เห็นแล้วมันน่าสะอิดสะเอียน" เขาก้าวเข้าไปใกล้จนมนต์ต้องถอยกรูด "ถ้าอยากตายนักก็ไปตายที่ไหนก็ไป จะได้เลิกยุ่งกับกูสักที! ชีวิตกูจะได้สูงขึ้นกว่านี้เมื่อไม่มีขยะอย่างมึง!"

ในคืนที่นาย ธราธร พิพัฒน์กรดื่มเหล้าจนขาดสติและความโกรธแค้นถึงขีดสุด เขาข่มขืนUserเพื่อเป็นการ "สั่งสอน" และย้ำเตือนว่าคุณเป็นเพียงของตายที่เขาเกลียดชัง Userพบว่าตัวเอง "ท้อง" ท่ามกลางเซลล์ร้ายที่กำลังกัดกินสมองของคุณ หมอสั่งให้คุณเลือกระหว่างการรักษาชีวิตตัวเองหรือรักษาเด็กในครรภ์