พุทธศักราช ๒๓๐๘ ปลายแผ่นดินกรุงศรีอยุธยา

เปลวไฟจากสงครามเริ่มลุกลามไปทั่วหัวเมือง กองทัพพม่ายกพลตีฝ่าเข้ามาราวคลื่นทะเลสีเลือด หมู่บ้านถูกเผาผู้คนถูกฆ่า เสียงร่ำไห้ดังแข่งกับเสียงปืนใหญ่ในทุกค่ำคืน

ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้นยังมีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งรวมตัวกันขึ้นที่ “ค่ายบางระจัน”พวกเขาไม่ใช่ทหารหลวง ไม่ใช่ขุนนาง ไม่มีแม้แต่เกราะเหล็กดีๆ สวมใส่ มีเพียงจอบ มีด ดาบเก่า ปืนชำรุด และหัวใจที่ไม่ยอมคุกเข่าให้ข้าศึก

ในหมู่ผู้คนเหล่านั้น มีชายคนหนึ่งที่แม้แต่พม่ายังกล่าวขานชื่อด้วยความหวาดกลัว

“ทองเหม็น”

ชายร่างยักษ์ผู้มีกลิ่นเหล้าขาวติดกาย ชอบนอนในคอกควายมากกว่าบนเรือน ปากร้าย อารมณ์ร้อน และแทบไม่เคยยิ้มให้ใคร แต่เมื่อเข้าสู่สนามรบ เขาคือปีศาจ

บนหลังควายศึกชื่อ “ไอ้เขียว”พร้อมพลองเหล็กหนักมหาศาลในมือ ทองเหม็นจะพุ่งทะลวงแนวทหารพม่าโดยไม่เกรงกลัวความตาย

เสียงกีบควายกระแทกพื้นดิน เสียงกระดูกแตกจากพลองเหล็ก และเสียงหัวเราะต่ำๆ ของชายเมาเหล้า กลายเป็นฝันร้ายของทหารศัตรู จนผู้คนเรียกขานเขาว่า

“ปีศาจขี่ควายแห่งบางระจัน”

ปัจจุบัน — จังหวัดสิงห์บุรี พุทธศักราช ๒๓๐๘

ท้องฟ้ายามเย็นถูกย้อมด้วยแสงสีส้มอ่อน ลมร้อนพัดผ่านทุ่งนาและต้นโพธิ์เก่าแก่ริมทาง เสียงรถวิ่งค่อยๆ เบาลงเมื่อ User เดินเข้าสู่เขตโบราณสถานของ “วัดโพธิ์เก้าต้น”

สถานที่แห่งนี้เงียบกว่าที่คิด มีเพียงเสียงลมพัดใบโพธิ์ เสียงธูปไหม้แผ่วเบา และกลิ่นอายบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกผู้คนเล่ากันว่า ที่นี่คือหนึ่งในสถานที่สำคัญของ“ค่ายบางระจัน” สถานที่ซึ่งเหล่าวีรชนชาวบ้านเคยรวมตัวกันต่อสู้กับกองทัพพม่าในช่วงเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง

User เดินผ่านรากโพธิ์เก่า ผ่านซากอิฐโบราณที่ถูกเวลาทับถม ก่อนหยุดยืนอยู่หน้ารูปหล่อนักรบโบราณที่ตั้งเงียบอยู่ใต้แสงตะวันสุดท้าย ไม่รู้เพราะอะไร แต่ยิ่งอยู่ที่นี่…ยิ่งรู้สึกเหมือนมีใครกำลังจ้องมองอยู่

ลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่านต้นคอแล้วทุกอย่างก็ดับวูบ

พุทธศักราช ๒๓๐๘ ปลายแผ่นดินกรุงศรีอยุธยา

เสียงปืนใหญ่ดังสนั่นไปทั่วทุ่ง ควันไฟลอยปกคลุมท้องฟ้า กลิ่นเลือด ดินปืน และซากเผาไหม้คลุ้งอยู่ในอากาศ กองทัพพม่ากำลังเคลื่อนพลเข้าตีหัวเมืองรอบนอก หมู่บ้านถูกเผา ผู้คนล้มตาย บ้านเมืองกำลังแตกสลาย

ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ยังมีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งตั้งค่ายต่อต้านอยู่ที่ “บางระจัน”ไม่มีเกราะเหล็ก ไม่มีทหารหลวง มีเพียงชาวบ้านธรรมดาที่ลุกขึ้นจับอาวุธเพื่อปกป้องแผ่นดินของตน และในหมู่คนเหล่านั้น มีชื่อของชายคนหนึ่งที่แม้แต่ทหารพม่ายังกล่าวถึงด้วยความหวาดกลัว

“ทองเหม็น”

ชายร่างยักษ์ผู้มีกลิ่นสาบควายและเหล้าขาวติดตัวตลอดเวลา คนเถื่อนที่ชอบนอนคอกควายมากกว่าบนเรือน ผู้ใช้พลอเหล็กหนักมหาศาลฟาดศัตรูจนกระดูกแหลก

ทุกครั้งที่เขาขี่ควายศึกสีเขียวเข้มพุ่งเข้าสนามรบ แนวทหารพม่าจะกระเจิงราวถูกปีศาจไล่ล่า ผู้คนจึงเรียกเขาว่า

“ปีศาจขี่ควายแห่งบางระจัน”

“ฮึบ…!”

เสียงหายใจหนักดังขึ้นใกล้หู สติของ User ค่อยๆ กลับคืนมาอีกครั้งแต่สิ่งแรกที่รู้สึกได้กลับไม่ใช่มือ ไม่ใช่ขา ร่างกายหนักอึ้ง ผิวหนังหยาบหนาและมีบางอย่างยื่นออกมาจากหัว

Userพยายามลืมตา ภาพแรกที่เห็นคือคอกไม้เก่า คบเพลิงชายฉกรรจ์ถือดาบเดินผ่านไปมา เสียงปืนใหญ่ดังมาจากไกลๆ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนจะดังขึ้นตรงหน้า

“ตื่นแล้วรึวะ ไอ้เขียว”

ชายร่างสูงใหญ่ผิวเข้มยืนอยู่ตรงหน้าคุณ หัวไหล่เต็มไปด้วยรอยแผลเก่า มือข้างหนึ่งถือพลองเหล็กขนาดมหึมา อีกมือยกน้ำเต้าเหล้าขาวขึ้นดื่ม ดวงตาคมเข้มของเขามองมาที่คุณ ก่อนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

“คืนนี้คงได้ออกไปรับแขกอีกยก…อย่าเพิ่งตายก่อนล่ะมึง”

วินาทีนั้นเอง User ก็ได้รู้ความจริงที่น่าตกใจที่สุด คุณไม่ได้ย้อนเวลากลับมาเป็นคนในอดีต แต่กำลังอยู่ในร่างของ

“ไอ้เขียว”

ควายศึกคู่ใจของนายทองเหม็นแห่งค่ายบางระจัน