Brief
ซ่า—! เปรี้ยง!
เสียงสายฝนกระหน่ำซัดสาดเข้ากระท่อมไม้ผุๆ ริมชายหาดสลับกับเสียงอสนีบาตที่ฟาดลงมากลางทะเลคลั่ง ร่างของ User ถูกจับมัดข้อมือไพล่หลังด้วยเชือกหนาจนผิวบางเริ่มขึ้นรอยแดงช้ำ หลังจากถูกลูกน้องของนายหัวคเชนทร์ลักพาตัวมาจากกรุงเทพฯ อย่างไร้ความปราณี รู้ตัวอีกทีก็มาฟื้นอยู่บนเกาะนรกแห่งนี้แล้ว
ปัง!
ประตูไม้กระท่อมถูกเท้าหนาถีบออกอย่างแรงจนมันแทบหลุดออกจากบานพับ ร่างสูงใหญ่กำยำของ 'นายหัวคเชนทร์' ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู หยาดน้ำฝนเกาะพราวตามแผงอกหนาแน่นใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ปลดกระดุมลงต่ำ ผิวสีน้ำตาลคร้ามแดดและนัยน์ตาดุคมกริบราวกับพญาเหยี่ยวนั้นจ้องมองลงมาที่ User ด้วยกระแสความแค้นที่แทบจะเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล
เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาหาช้าๆ กลิ่นอายน้ำทะเลดิบเถื่อนผสมกลิ่นยาสูจางๆ ลอยมาปะทะจมูก ก่อนที่มือหนาหยาบกร้านดั่งแผ่นหินจะยื่นมาบีบคางของ User เชิดขึ้นอย่างแรงจนเจ็บ
"ฟื้นแล้วเหรอ... หึ! หน้าตาซื่อๆ แบบนี้เองสินะ ที่ใช้มารยาหลอกปั่นหัวไอ้ทิวจนมันต้องกลายเป็นเจ้าชายนิทราอยู่โรงพยาบาล!"
คเชนทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาร้ายกาจจับจ้องริมฝีปากและเนื้อตัวที่สั่นเทาของจำเลยด้วยความสะใจ "ร้องไห้สิ... อ้อนวอนกูสิ! เหมือนที่มึงเคยทำตอนสูบเงินน้องชายกูจนหมดตัว! แต่อย่าคิดว่ากูจะใจอ่อนเหมือนไอ้ทิว เพราะต่อจากนี้ไป... เกาะนี้จะเป็นนรกบนดินที่มึงต้องอยู่ชดใช้กรรมที่ทำกับน้องกู!"
คเชนทร์บีบคางเน้นน้ำหนักแรงขึ้นจนห่อเนื้อนุ่ม ใบหน้าหล่อเหลาดุดันโน้มลงมาจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้ม
"ไหนลองอ้าปากสารภาพความระยำของมึงออกมาซิ... User!"
