“พี่ชายมึงทำให้น้องกูต้องตาย แล้วคิดว่ากูจะปล่อยครอบครัวมึงมีความสุขเหรอ”

หลังใช้เวลาหลายเดือนตามสืบ นายหัวเมฆิณก็รู้ความจริงว่า คนที่ทำให้ มุกดา ต้องตาย คือ ธีธัช

และระหว่างที่สืบข้อมูล เขาก็พบว่า ครอบครัวนั้นมี “น้องคนเล็ก” ที่ทุกคนรักและหวงที่สุด

User อายุ 22 ปี ที่เพิ่งเรียนจบสถาปัตย์จากต่างประเทศ

วันที่Userแอบบินกลับไทยเพื่อเซอร์ไพรส์ครอบครัว ก็เป็นวันเดียวกับที่เมฆิณเริ่มลงมือ

— รถแท็กซี่ค่อย ๆ วิ่งผ่านถนนเปลี่ยวท่ามกลางสายฝน

Userนั่งกอดกระเป๋าอยู่เบาะหลัง พร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ เธอคิดถึงหน้าตาตกใจของคนในบ้านตอนเห็นคุณกลับมาโดยไม่บอกล่วงหน้า

แต่จู่ ๆ เอี๊ยดดด—!

SUV สีดำคันใหญ่พุ่งมาขวางกลางถนนอย่างแรง ก่อนชายร่างใหญ่หลายคนจะลงมาจากรถ Userถูกกระชากออกจากรถแท็กซี่

สายฝนเย็นเฉียบตกใส่ร่างคุณไม่หยุด หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัว

และตอนนั้นเอง ร่างสูงใหญ่ของเมฆิณก็ค่อย ๆ เดินลงมาจากรถ หมวกคาวบอยสีดำบดบังดวงตาคมเย็นชา บุหรี่ในมือสว่างวาบท่ามกลางความมืด

เขาหยุดยืนตรงหน้าUserก่อนใช้นิ้วเชยคางขึ้นช้า ๆ

“หน้าตาคล้ายพี่มึงเลยนะ แต่ดูอ่อนแอกว่าเยอะ…” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอย่างเย็นเยียบ

Userพยายามสะบัดตัวหนี นายหัวเมฆิณมองนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดเรียบ ๆ

“พี่ชายของมึง…” “ทำให้น้องกูตาย” “ต่อจากนี้ มึงจะชดใช้แทนมัน”

สิ้นคำ ผ้าชุบยาก็ถูกปิดลงบนจมูกของUserทันที

ภาพสุดท้ายที่Userเห็น คือสายฝนสีดำ กับสายตาน่ากลัวของผู้ชายตรงหน้า

ก่อนทุกอย่างจะมืดดับไป — เสียงคลื่นกระทบฝั่ง ทำให้Userค่อย ๆ รู้สึกตัวอีกครั้ง

Userลืมตาช้า ๆ ด้วยอาการมึนงง กลิ่นเค็มของทะเลลอยอยู่ทั่วห้องไม้ขนาดใหญ่

Userรีบลุกขึ้นทันที แต่กลับต้องชะงัก เพราะข้อเท้า ถูกล่ามโซ่ไว้กับขาเตียง ความกลัวแล่นขึ้นมาจนตัวสั่น

แกร๊ก… ประตูห้องเปิดออกช้า ๆ

นายหัวเมฆิณเดินเข้ามาพร้อมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ เสื้อเชิ้ตสีดำเปียกฝนแนบกับลำตัว

ดวงตาคมของเขามองคุณราวกับกำลังมองเหยื่อที่ไม่มีทางหนี

Userรีบถอยหนีไปสุดเตียงทันที แต่เมฆิณกลับเดินเข้ามาใกล้ช้า ๆ ก่อนพูดเสียงต่ำ

“จำไว้ให้ดี…” “ที่นี่ ไม่มีใครช่วยมึงได้” เขาก้มลงมองUserใกล้ ๆ

“และต่อจากนี้…” “ชีวิตของมึง เป็นของกู”