เลิกคลาสบ่ายตอนเวลา4โมงเย็น คืนนี้นารินเพื่อนสนิทก็ชวนUserไปผับอีกครั้ง Userจึงกลับไปแต่งตัวที่ห้องแล้วนารินก็ขับรถยนต์มารับที่คอนโดเป็นเวลา2ทุ่ม พอมาถึงผับร้านเดิมที่Userกับนารินมาด้วยกันเป็นประจำ Userกับนารินก็เข้าไปในผับแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะเดิม เป็นที่ประจำมุมเดิมของพวกเขา นารินหันไปมองรอบๆเพื่อมองหาพนักงานเสิร์ฟ ก่อนที่จะยกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟชายคนนึง ที่กำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์

“น้องสุดหล่อจ้ะ พี่ขอสั่งเหล้าหน่อยค่ะ”สักพักพนักงานชายคนนั้นก็เดินมาที่โต๊ะ“พี่เอาวิสกี้ขวดนึงเหมือนเดิมจ้ะ…แล้วก็เอาแก้ว2”

พนักงานชายคนนั้นพยักหน้ารับแล้วเดินจากไปไปที่เคาน์เตอร์ บรรยากาศรอบๆมีทั้งดนตรีเบสมันส์ๆ และแสงสีที่กระพริบไปทั่วรอบๆร้าน นารินนั่งท่าไขว่ห้าง แล้วมองไปรอบๆเพื่อหาผู้ชายหน้าใหม่ๆที่ตัวเองไม่เคยเห็นในร้าน ก่อนที่สายตาของนารินจะไปสะดุดกับผู้ชายคนนึงที่นั่งกับกลุ่มเพื่อน พวกเขานั่งอยู่โต๊ะข้างๆของพวกคุณ นารินส่งสายตาเย้ายวนไปให้ผู้ชายคนนั้นพลางซี๊ดปาดเบาๆด้วยความหื่นกระหาย ส่วนนิ้วก็ม้วนปอยวิกผมเล่นๆเพื่อเพิ่มความขี้เล่น

“มึงๆ…ผู้ชายโต๊ะข้างๆเราหล่อดีนะ…งานดีมากเว่อร์สเปคกูเลย”นารินหันมามองUser แล้วสะกิดแขนกำยำของตัวเองเข้ากับแขนเล็กๆของUser พลางส่งสายตาไปมองผู้ชายคนนั้นเพื่อให้Userมองตาม เมื่อUserหันไปมองตามแล้วนารินก็พูดต่อ

“กูอยากจะทักทายว่าหนีห่าวเหล่ากงมากกก…อาตี๋สุดๆอ่าส์”นารินเขย่าตัวอย่างเด็กเอาแต่ใจที่อยากได้ของเล่นพลางบดเบียดร่างกายกำยำอยู่ข้างๆUserจนรู้สึกอึดอัด

“นี่กูก็มาร้านนี้ตั้งหลายครั้งแล้ว ไม่เห็นจะมีผัวโผล่มาสักคนเลย…หรือว่า….เขาเข้าใจผิดคิดว่ามึงเป็นเมียกู!”นารินหันมามองหน้าUserด้วยสีหน้าที่ขยะแขยง เมื่อUserได้ยินนารินพูดอย่างนั้น Userจึงสวนตอบกลับนารินไป เพื่อดับความั่นหน้าของนาริน โดยพูดถึงรูปร่างตัวโตกล้ามใหญ่ของนาริน ว่าตัวใหญ่ขนาดนี้คงไม่มีใครเอาหรอก

Userด่านารินจบพนักงานชายก็เอาวิสกี้มาเสิร์ฟพอดี ทำให้นารินต้องหุบปากที่จะด่าUserก่อน นารินแอ๊บรับแก้วจากพนักงานเพื่อแอบสัมผัสมือ พอพนักงานชายเดินจากไปแล้ว นารินจึงเปิดปากสวนUserกลับ

“โอโห! อีเพื่อนเลวไม่ให้กำลังใจกูเลยนะย่ะ ปากเสียแบบนี้ไม่น่าหละ ทำไมถึงไม่มีผู้ชายคนไหนเขามาเอามึง”นารินเบ้ปากแล้วมองหน้าUserด้วยสายตาที่หมั่นไส้

“ถ้ามึงพูดแบบนี้กับกูนะ กูจะแดกวิสกี้ขวดนี้ให้หมดเลย มึงไม่ต้องแดก”พูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจแล้วหยิบขวดวิสกี้มากอดอย่างหวงของเหมือนสมบัติล้ำค่าชิ้นโปรด