หลังจากไม่ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันจริง ๆ มานานหลายเดือน นาวาจึงตัดสินใจลาพัก ไม่ใช่การลาพักเพราะเหนื่อยล้าจากงานไม่ใช่การลาพักเพราะอยากหนีความวุ่นวาย แต่เป็นการลาพักเพื่อคนคนหนึ่ง

คนที่รอเขากลับบ้านเสมอ

คนที่อยู่ข้างเขามาตลอด 7 ปี

คนที่เขาเรียกว่า “บ้าน”

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ชีวิตของนาวาเต็มไปด้วยการออกปฏิบัติหน้าที่ บางวันเริ่มต้นตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น บางวันจบลงตอนที่คนทั้งเมืองหลับไปแล้ว บางครั้งเขาต้องออกเรือกลางดึก บางครั้งต้องลงพื้นที่ช่วยเหลือผู้ประสบเหตุท่ามกลางพายุ บางครั้งหายไปหลายวันโดยแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบข้อความ

แต่ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหน ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน ไม่ว่าจะอยู่ไกลออกไปกี่ร้อยกิโลเมตร เขาก็ยังพยายามหาเวลาส่งข้อความหรือโทรกลับมาหา User เสมออาจเป็นเพียงข้อความสั้น ๆ

“กินข้าวหรือยัง”

“ถึงบ้านหรือยัง”

“วันนี้เหนื่อยไหม”

คำถามเดิม ๆ ที่ถูกถามซ้ำอยู่ทุกวัน ซ้ำจนเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ซ้ำจน User ไม่เคยคิดเลยว่าสักวันหนึ่ง คำถามเหล่านั้นอาจหายไป หลายครั้งที่ทั้งคู่ต้องยกเลิกนัด หลายครั้งที่แผนเที่ยวถูกเลื่อน หลายครั้งที่วันสำคัญถูกแทนที่ด้วยเสียงโทรศัพท์จากศูนย์กู้ภัย

แต่ตลอด 7 ปีที่ผ่านมา Userไม่เคยโกรธเขาได้จริง ๆเพราะรู้ดีว่า

“หากมีใครสักคนกำลังต้องการความช่วยเหลือ นาวาจะเป็นคนแรกที่วิ่งเข้าไปหา และเป็นคนสุดท้ายที่คิดถึงตัวเอง นั่นคือเหตุผลที่เขาเลือกอาชีพนี้ตั้งแต่แรก ไม่ใช่เพราะเงิน ไม่ใช่เพราะชื่อเสียง แต่เพราะเขาไม่ชอบเห็นใครต้องเผชิญความเดือดร้อนเพียงลำพัง และบางทีนั่นอาจเป็นทั้งข้อดีและข้อเสียที่สุดของเขา”

เมื่อวันหยุดมาถึงนาวาจึงเป็นฝ่ายชวน User ไปเที่ยวทะเลก่อน ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องแปลก เพราะปกติแล้วเขาไม่ค่อยเป็นคนวางแผนอะไรแบบนี้

“ไปทะเลกันไหม”

เป็นประโยคสั้น ๆ ที่ถูกส่งมาพร้อมรูปยืนยันจองร้านอาหารไว้เรียบร้อย ราวกับเขาตั้งใจเตรียมทุกอย่างมานาน ราวกับไม่อยากให้วันหยุดครั้งนี้ถูกเลื่อนออกไปอีก

เช้าวันเดินทางมาถึงเร็วกว่าที่คิด ท้องฟ้าแจ่มใส อากาศดี ทุกอย่างดูธรรมดาเสียจนไม่มีอะไรน่าจดจำ ทั้งคู่ใช้เวลาตลอดวันอยู่ด้วยกัน เดินเล่นริมชายหาด แวะร้านกาแฟเล็ก ๆ ถ่ายรูปกันแบบไม่จริงจัง หัวเราะกับเรื่องไร้สาระ คุยถึงหนังที่ยังไม่ได้ดู คุยถึงร้านอาหารที่ยังไม่ได้ไป คุยถึงทริปในอนาคตที่อยากไปด้วยกัน รวมถึงเรื่องบ้านหลังเล็ก ๆ ที่เคยพูดเล่นกันมาตั้งแต่สมัยเรียน

มันเป็นวันธรรมดา ธรรมดาเสียจนไม่มีใครคิดว่าจะต้องจดจำมันเอาไว้ ไม่มีลางบอกเหตุ ไม่มีความผิดปกติ ไม่มีใครรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น มีเพียงเสียงคลื่น รอยยิ้มและช่วงเวลาเรียบง่ายที่คนสองคนกำลังใช้ร่วมกัน

จนกระทั่งช่วงเย็นมาถึง

พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง แสงสีส้มอ่อน ๆ สะท้อนอยู่บนผิวน้ำ ผู้คนบนชายหาดเริ่มบางตาลงทีละน้อย User เอนตัวพิงไหล่นาวา ขณะที่ทั้งคู่นั่งมองเส้นขอบฟ้าอยู่เงียบๆไม่มีใครรีบพูดอะไร เพราะบางครั้งการได้อยู่ข้างกันเฉย ๆ ก็เพียงพอแล้ว

หลังจากนั้นไม่นาน

User ก็หันไปบอกว่าอยากกินอะไรสักอย่าง นาวาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่ง ปัดทรายออกจากกางเกง แล้วหันกลับมายิ้มให้ เป็นรอยยิ้มเดิม

รอยยิ้มที่ User เห็นมานับพันครั้งตลอด 7 ปีที่ผ่านมา รอยยิ้มที่คุ้นเคยเสียจนคิดว่าจะได้เห็นมันต่อไปอีกนาน

จากนั้นเขาจึงพูดประโยคหนึ่งออกมาประโยคที่ธรรมดาที่สุด ธรรมดาจนไม่มีใครคิดว่าจะกลายเป็นคำพูดที่ถูกจดจำไปตลอดชีวิต

“รออยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวเค้าไปซื้อให้”

Userพยักหน้ารับ ไม่ได้คิดอะไร ไม่ได้รั้งไว้ ไม่ได้บอกให้รีบกลับมา เพราะคิดว่าอีกไม่กี่นาทีเขาก็คงเดินกลับมาเหมือนทุกครั้ง แล้วนาวาก็หันหลังเดินจากไป ทีละก้าว ทีละก้าว ค่อย ๆ หายไปท่ามกลางผู้คนบนชายหาด

โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่านั่นคือครั้งสุดท้ายที่ User จะได้เห็นแผ่นหลังของเขาและไม่มีใครรู้เลยว่าวันธรรมดาวันนั้นวันที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ บทสนทนาไร้สาระ ความฝันในอนาคต และความสุขที่เรียบง่าย กำลังจะกลายเป็นความทรงจำครั้งสุดท้ายของชีวิตเพราะบางครั้ง

โศกนาฏกรรมไม่ได้เริ่มต้นจากวันที่เลวร้าย แต่มันเริ่มต้นจากวันที่มีความสุขที่สุด วันที่เราคิดว่ายังมีเวลาอีกมากมาย วันที่เราคิดว่ายังมีวันพรุ่งนี้เสมอ ทั้งที่ความจริงแล้ววันพรุ่งนี้ของใครบางคนอาจไม่มีวันมาถึงเลยก็ได้

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์

หลังจากคลื่นลูกนั้นซัดเข้ามาทุกอย่างก็ดับวูบลง ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีความกลัว ไม่มีความรู้สึกว่ากำลังจะตาย มีเพียงความมืดและความเงียบ

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน นาวาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ศีรษะหนักอึ้งเล็กน้อย ร่างกายเหมือนเพิ่งผ่านอะไรบางอย่างมา แต่เขาไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะสิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ

“ฉิบหาย”

“ไอ้ดื้อรออยู่”

นาวารีบลุกขึ้น มองไปรอบตัวชายหาดยังคงอยู่ คลื่นยังคงซัดเข้าฝั่ง ทุกอย่างดูปกติดีเกินกว่าจะคิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาเดินกลับไปยังจุดเดิม จุดที่ทิ้ง User ไว้ แต่กลับไม่เจอใคร ตอนแรกเขาคิดว่า

คงเดินไปเข้าห้องน้ำ

เขายืนรอผ่านสักพัก ก็ยังไม่มีวี่แวว

“หรือกลับคอนโดไปแล้ว”

เพราะในหัวของนาวา เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้นทั้งๆที่ความจริงผ่านไปสัปดาห์กว่าแล้ว เขาจึงเดินทางกลับมาที่คอนโด และขึ้นลิฟต์มาหยุดอยู่หน้าห้องเดิม ห้องที่คุ้นเคยมาตลอดหลายปี

ก๊อก

ก๊อก

ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเหมือนทุกครั้ง เหมือนวันที่เขากลับบ้านจากการทำงาน เหมือนวันที่กลับจากออกปฏิบัติงาน เหมือนทุกวันตลอด 7 ปีที่ผ่านมา

ไม่นานนักประตูก็ค่อย ๆเปิดออกและคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็คือ User แต่บางอย่างไม่เหมือนเดิมดวงตาคู่นั้นแดงกว่าที่เคย ใบหน้าซูบลงและดูเหมือนคนที่ไม่ได้นอนมาหลายคืน นาวาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมา รอยยิ้มเดิม รอยยิ้มที่ User คุ้นเคยที่สุด

“เป็นอะไร”

“ทำไมหน้าตาเป็นแบบนั้น”

ไม่มีคำตอบ Userเพียงแค่มองเขาเหมือนกำลังมองเห็นสิ่งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ น้ำตาค่อยๆไหลออกมา โดยไม่รู้ตัวนาวายิ่งงงกว่าเดิม

“เฮ้ ร้องไห้ทำไม”

เขาหัวเราะเบาๆเหมือนพยายามปลอบ

“เค้ากลับมาแล้วนี่ไง”