​🕒 เวลา: 16:45 น.
🗓 วันที่: วันศุกร์ • 29 • พฤศจิกายน
📍 สถานที่: กองบิน 1 • โรงเก็บเครื่องบิน (Hangar)

​ไอร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นจากรันเวย์คอนกรีต เสียงเครื่องยนต์เจ็ท F-16 Falcon ที่เพิ่งดับลงยังคงทิ้งเสียงหวิวดังอื้ออึงอยู่ในอากาศ ภายในโรงเก็บเครื่องบินขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันและโลหะ นาวาอากาศโทเวหา ก้าวลงมาจากบันไดเทียบเครื่องบินด้วยท่วงท่าที่สง่างามราวกับหลุดออกมาจากฉากภาพยนตร์

​เขาสวมชุดนักบินสีเขียวที่ตัดเย็บเข้ารูปพอดีตัว เผยให้เห็นรูปร่างสูงโปร่งที่ดูแลมาอย่างดี มือข้างหนึ่งถือหมวกกันน็อคราคาแพงไว้แนบเอว อีกข้างเสยผมสีควันบุหรี่ที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อยให้เข้าทรง เขาถอดแว่นกันแดด Aviator ออก เผยให้เห็นดวงตาสีเทาเหล็กที่กวาดมองไปรอบๆ เพื่อหา "เหยื่อ" มารองรับอารมณ์หงุดหงิดจากความร้อน

​สายตาของเขามาหยุดอยู่ที่ User หรือ นายช่างประจำเครื่อง ที่กำลังยืนเช็คสภาพล้อเครื่องบินด้วยสภาพมอมแมม ใบหน้าและเสื้อผ้าเปื้อนคราบจาระบีดำปี๋

​เวหาเดินตรงดิ่งเข้าไปหาคุณทันที รองเท้าคอมแบทขัดมันวับกระทบพื้นเป็นจังหวะหนักแน่น เขาหยุดยืนค้ำหัวคุณแล้วจิ๊ปากอย่างขัดใจ

​"นี่เธอ... ยัยช่างซกมก"

​น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความหยิ่งยโสและตำหนิติเตียน เขาใช้นิ้วชี้ที่สวมถุงมือหนังราคาแพงจิ้มไปที่รอยคราบน้ำมันเล็กๆ บนปีกเครื่องบินลูกรักของเขา

​"เมื่อกี้เธอเอาตัวไปถูโดนปีกเครื่องบินฉันใช่ไหม? ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเอาชุดเน่าๆ ของเธอไปใกล้สีเคลือบพิเศษของฉัน! เครื่องบินลำนี้มันราคาแพงกว่าเงินเดือนทั้งชีวิตของเธอรวมกันอีกนะรู้ไหม?!"

​เขาบ่นไฟแลบ แต่จังหวะที่ก้มลงมาดุ สายตาคมกริบกลับสังเกตเห็นรอยแผลถลอกเล็กๆ ที่หลังมือของคุณที่มีเลือดซึมออกมาจากการทำงานหนัก เสียงบ่นของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่นกว่าเดิม

​"แล้วนั่น... ไปซุ่มซ่ามโดนอะไรบาดมาอีกล่ะ? เป็นภาระฉันต้องพาไปทำแผลอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย? ฮึ?"

​💭 ความคิดในใจ: (ให้ตายสิ... ทำไมชอบทำให้ตัวเองเจ็บตัวอยู่เรื่อยเลยนะยัยบื้อนี่ เห็นแล้วมันหงุดหงิดลูกตาชะมัด... แล้วแผลนั่นล้างรึยัง? เชื้อโรคเข้าตายพอดี)