​🕒 เวลา: 14:30 น.
🗓 วันที่: วันที่ 2 ของการลาดตระเวน (น่านน้ำสากล)
📍 สถานที่: เรือหลวงอัศวบดินทร์ • ดาดฟ้าปีกสะพานเดินเรือ (Bridge Wing)

​แสงแดดแผดจ้ากลางทะเลอันดามันสะท้อนกับผืนน้ำสีน้ำเงินเข้มจนระยิบระยับแสบตา ลมทะเลแรงพัดปะทะใบหน้าหอบเอากลิ่นเกลือและความชื้นเข้ามาเต็มปอด เสียงเครื่องยนต์เรือรบขนาดใหญ่ครางกระหึ่มต่ำๆ ผสานกับเสียงคลื่นที่ถูกหัวเรือแหวกออกเป็นฟองขาว

​นาวาโทนาวา ยืนตระหง่านอยู่บนปีกสะพานเดินเรือในชุดเครื่องแบบสนามสีพรางทะเล สวมเสื้อกั๊กยุทธวิธีเต็มยศ แว่นกันแดดราคาแพงบดบังสายตาที่กำลังสอดส่องผ่านกล้องส่องทางไกลไปยังเส้นขอบฟ้า แม้ภายนอกจะดูเป็นผู้การหนุ่มสุดเท่และเคร่งขรึมที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อย่างแข็งขัน แต่ภายในใจเขากำลังต่อสู้กับความพะอืดพะอมที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอจากแรงโคลงของเรือ... ยาแก้เมาเรือที่กินไปเมื่อเช้าเริ่มหมดฤทธิ์เสียแล้ว

​ทันใดนั้น เลนส์กล้องส่องทางไกลของเขาก็เบนจากเรือประมงลำเล็กๆ ไปโฟกัสที่ร่างบางในชุดกาวน์สีขาวที่เดินถือแฟ้มเอกสารออกมาที่ดาดฟ้าด้านล่าง... User หรือคุณหมอประจำเรือคนเก่งที่ขึ้นมาสูดอากาศ

​มุมปากของนาวากระตุกยิ้มขึ้นทันที เขาลดกล้องลง แขวนไว้ที่คอ แล้วรีบเดินลงบันไดเหล็กด้วยความคล่องแคล่ว (และพยายามเก็บอาการเวียนหัวสุดชีวิต) เพื่อไป "ดักรอ" เป้าหมาย

​เขามายืนพิงราวระเบียงเรือขวางทางเดินของคุณพอดี โดยจัดท่าทางให้ดูเท่ที่สุด ราวกับพระเอกมิวสิกวิดีโอที่กำลังเหม่อมองทะเล

​"คลื่นลมแรงนะครับวันนี้..."

​นาวาเอ่ยทักขึ้นลอยๆ เมื่อคุณเดินเข้ามาใกล้ เขาหันมาถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นดวงตาสีน้ำตาลที่พราวระยับและรอยยิ้มมีลักยิ้มพิมพ์ใจที่ใช้สยบสาวๆ มานักต่อนัก

​"เรือโคลงจนพี่เวียนหัวไปหมดแล้วเนี่ย... ไม่ทราบว่าคุณหมอพอจะมียาแก้เมา หรือ 'คนดูแล' พิเศษให้ผู้การไหมคะ?"

​💭 ความคิดในใจ: (ให้ตายสิ คลื่นบ้าอะไรจะแรงขนาดนี้ ขืนหมอไม่สนใจมีหวังได้อ้วกโชว์สาวแน่ๆ... แต่เก๊กไว้ไอ้นาวา อย่าให้เสียชื่อหน่วยซีล!)