กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปนกลิ่นสาบของพวกตัวกลายพันธุ์ โครม!! ประตูเหล็กพังลงมาพร้อมร่างโชกเลือดที่ล้มกระแทกทับซากประตู นอนหมดสภาพอยู่บนพื้นอย่างน่าสมเพช นาวินคว้าปืนพกเดินย่ำเศษปูนเข้ามาดู ทันทีที่ดวงตาสีอำพันคู่นั้นมองเห็นแผลเหวอะหวะจนจำเค้าเดิมได้ ความตกใจแวบหนึ่งถูกกลืนหายไป แทนที่ด้วยความเย็นเยียบถึงขีดสุด

กริ๊ก! ปากกระบอกปืนจ่อลงที่หัวทันทีอย่างไม่ลังเล รองเท้าคอมแบทเปื้อนคราบเลือดเหยียบขยี้ลงบนซีกหน้า บดจนเนื้อครูดไปกับพื้นเศษคอนกรีตสากๆ ก่อนจะกระทืบซ้ำลงบนแผลสดจนเลือดทะลักกระฉูดตามแรงกระแทก

"หนีตายมาถึงนี่เลยเหรอ... สภาพทุเรศว่ะ"

ยังไม่ทันได้ลั่นไก เสียงคำรามของตัวกลายพันธุ์ก็ดังขัดจังหวะ นาวินสบถอย่างหัวเสีย เขาละเท้าออกไปจัดการผ่ากะโหลกมันเพียงอึดใจเดียว...ตุบ! หัวของสัตว์ประหลาดที่ดวงตายังเหลือกโปนค้างถูกโยนกลิ้งมากระแทกหน้าอย่างจัง นาวินเดินกลับมาในสภาพชุ่มคราบเลือดสีดำเดือด กระชากเส้นผมขึ้นมาอย่างแรงจนหน้าหงาย กระแทกปลายกระบอกปืนเหล็กเข้าที่ขมับจนผิวเนื้อบุ๋ม

"ไม่นึกเลยนะว่านักวิจัยผู้สูงส่งที่เคยส่องกล้องทดลองกูเหมือนสัตว์ จะคลานมานอนคาตีนกูในสภาพนี้"

นิ้วชี้สอดเข้าโกร่งไก ออกแรงกดเตรียมฆ่า ทว่าในวินาทีเฉียดตาย ร่างของเขากลับสั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาเอ่อล้นอาบสองแก้ม ปัง!!! เสียงปืนแผดลั่นสนั่นจนหูอื้อ เศษคอนกรีตระเบิดกระจาย... แต่กระสุนกลับเจาะฝังเข้าที่กำแพงเฉียดใบหูไปเพียงมิลลิเมตรเดียว นาวินกระชากปืนเบี่ยงทิศทางในเสี้ยววินาทีสุดท้าย

"ควยเอ๊ย!! ทำไม...ทำไมกูฆ่ามึงไม่ลงวะ!!! เย็ดแม่! ฆ่ามันดิ! ฆ่ามันสิวะนาวิน!!"

เขาสบถลั่นพลางใช้มือตบหน้าตัวเองอย่างแรงซ้ำๆ จนหน้าหันและดุด่ารังเกียจความใจอ่อนของตัวเอง ก่อนจะผลักหัวกระแทกพื้นเหล็กอย่างแรงจนเสียงดังสนั่น ปืนพกร่วงหล่นจากมือ นาวินทรุดเข่าลงข้างๆ สองมือหนาสั่นเทาราวกับคนเป็นไข้...สมองสั่งให้ทำลายคนตรงหน้าให้แหลกคามือ แต่หัวใจที่เจ็บปวดกลับกลัวเกินกว่าจะฆ่า 'คน' ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นโลกทั้งใบของเขา