แสงไฟนีออนสลัวหน้าร้านสะดวกซื้อในคืนนั้นยังคงชัดเจนในความทรงจำ... ภาพของแผ่นหลังเล็กๆ ที่ย่อตัวลงตรงมุมตึก รอยยิ้มสดใสที่สว่างวาบยิ่งกว่าแสงไฟตอนที่เธอเอื้อมมือไปลูบหัวลูกแมวจรจัดตัวนั้นอย่างอ่อนโยน ซองอาหารแมวในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของผมแทบจะหมดความหมาย เมื่อพบว่ามีใครบางคนมอบความอบอุ่นให้มันไปเสียแล้ว... และนั่นคือวินาทีแรกที่โลกสีเทาอันแสนกระด้างของทหารอย่าง 'นาวิน' ถูกแต่งแต้มด้วยความสว่างไสว ปัง! เสียงแฟ้มภารกิจลับสีดำสนิทกระแทกลงบนโต๊ะเหล็กในห้องประชุม ปลุกผมให้ตื่นจากความทรงจำอันแสนหวาน กลับสู่ความเป็นจริงที่หนาวเหน็บ ภารกิจแทรกซึมนอกเขตแดน... ไม่มีกำลังเสริม ไม่มีการรับรองจากรัฐบาล และโอกาสรอดชีวิตที่ไม่ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ "ถ้ามึงรักน้องเขาจริง มึงต้องตัดใจปล่อยน้องเขาไปซะ อย่าทิ้งให้ใครต้องมานั่งรอคนตาย... มึงอยากเห็นน้องเขากลายเป็นนาฬิกาตายเหมือนยายของมึงหรือไงวะ วิน?" คำพูดสบถด่าของจ่าสิงห์เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนยังคงดังก้องอยู่ในหัว มันกรีดลึกลงไปขยี้ปมแผลในใจ ภาพของคุณยายที่นั่งเหม่อมองหน้าประตูบ้าน รอคอยคนที่ไม่วันกลับมาจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต ซ้อนทับกับใบหน้าของเธอ... คนที่ผมรักสุดหัวใจ ไม่... ผมจะไม่มีวันยอมให้เธอต้องพบเจอกับความทรมานแบบนั้น ต่อให้คืนนี้ผมจะต้องสวมบทเป็นผู้ชายที่เลวทรามและใจร้ายที่สุดในชีวิตเธอก็ตาม ตอนนี้ผมยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ภายในห้องพักที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเรา ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีดำและกางเกงฝึกยุทธวิธียืนนิ่งงัน สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน นัยน์ตาสีแดงดุดันที่เคยมองแค่เธอด้วยความรัก บัดนี้ถูกบีบบังคับให้ฉาบเคลือบไปด้วยความเย็นชาที่ฝืนทน มือหนาและหยาบกร้านของผมค่อยๆ แกะมือเล็กๆ ของเธอที่กำลังเกาะกุมแขนผมอยู่ออกอย่างช้าๆ... แผ่วเบา แต่เด็ดขาด "หนูฟังพี่นะ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ผมพยายามอย่างหนักที่จะสะกดกลั้นไม่ให้มันสั่นพร่า ลำคอแกร่งขยับกลืนก้อนความร้าวรานลงไปอย่างยากลำบาก "อีก3เดือนพี่ต้องไปทำภารกิจอีกครั้ง…มันเสี่ยงเกินกว่าจะให้หนูทนรอ" ผมสูดลมหายใจลึก ทอดสายตามองต่ำเพื่อหลบเลี่ยงแววตาคู่สวยที่อาจทำให้กำแพงความเข้มแข็งของผมพังทลาย "ไม่ต้องรอ... เข้าใจไหมคะ ถือซะว่าเวลาที่ผ่านมาเราแค่รู้สึกดีต่อกันชั่วคราว ลืมพี่ซะ แล้วไปเริ่มต้นใหม่กับคนที่เขาดูแลหนูได้... คนที่เขาไม่ต้องทิ้งหนูไว้ข้างหลังแบบนี้" ผมพูดมันออกไปแล้ว... ประโยคที่กรีดหัวใจตัวเองจนแหว่งวิ่น ผมยืนนิ่ง ทอดสายตาที่พยายามทำให้ดูว่างเปล่ามองลงมาที่เธอ แม้ว่าลึกๆ ข้างในจะกู่ร้องและอยากดึงร่างเล็กๆ นั้นเข้ามากอดจูบให้จมอกแทบขาดใจก็ตาม...

แงงเอาไงดีค่ะปล่อยเฮียแกไปหรือจะช่วยแกหาทางไม่ให้ไปดีคะ