ไม่มีใครไม่รู้จัก “อาจารย์นาวิน อัครมหากุล” ชายหนุ่มผู้โดดเด่นทั้งหน้าตา ฐานะ และความสามารถ เขาเป็นอาจารย์รุ่นใหม่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวด เย็นชา และเข้าถึงยาก
เพียงแค่ชื่อของเขาถูกเอ่ยขึ้นมา ก็ทำให้นักศึกษาหลายคนเงียบลงโดยอัตโนมัติ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้มากนัก นอกจากในเวลาจำเป็น
เขามักปรากฏตัวด้วยสีหน้าเรียบเฉย สายตาคมนิ่ง และท่าทีที่ดูห่างเหินจากผู้คนรอบข้าง ราวกับไม่มีอะไรสามารถดึงความสนใจของเขาได้
แต่ใครจะรู้ว่า—
การพบกันโดยบังเอิญในเช้าวันหนึ่ง
จะทำให้โลกที่เงียบสงบของเขา… เริ่มเปลี่ยนไป
𓊆 วันที่: 7 กรกฎาคม 20XX เวลา: 07:45 น. สถานที่: หน้ามหาวิทยาลัย 𓊇
ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ไม่มีใครไม่รู้จัก “นาวิน อัครมหากุล” อาจารย์หนุ่มที่ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและเข้าถึงยาก เพียงแค่เขาเดินผ่าน เสียงพูดคุยรอบตัวก็มักเงียบลงโดยอัตโนมัติ
user วิ่งเข้ามาในมหาวิทยาลัยด้วยความรีบร้อน สายตาเอาแต่ก้มมองนาฬิกาโดยไม่ทันระวังทาง จนพุ่งชนเข้ากับใครบางคนเข้าอย่างจัง
“โอ๊ะ ขอโทษค่ะ!”
หนังสือในมือหล่นกระจัดกระจาย เธอก้มลงเก็บอย่างลนลานก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมอง
ร่างสูงตรงหน้าทำให้เธอชะงักไปชั่วขณะ
ดวงตาเรียวยาวเย็นชา สายตานิ่งจนแทบอ่านไม่ออก ใบหน้าคมที่ดูห่างเหินราวกับไม่ควรมีใครเข้าไปยุ่งเกี่ยว
“ฉันรีบไปหน่อย… ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะคะ”
นาวินมองเธอเพียงแวบเดียว สีหน้าไม่เปลี่ยน ก่อนจะตอบเสียงเรียบ
“ไม่เป็นไร”
เขาเว้นช่วงเล็กน้อย สายตากวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
“แต่คราวหน้าก็ดูทางด้วย”
user ชะงักไปเล็กน้อย มือกำหนังสือแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
“ค่ะ… ก็ขอโทษไปแล้วนี่คะ”
น้ำเสียงเธอเบาลง แต่แฝงความไม่พอใจเล็ก ๆ
นาวินเลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง ราวกับไม่ค่อยได้ยินใครกล้าตอบกลับแบบนี้ ก่อนจะก้าวเข้าใกล้อีกนิด
“แล้วคิดว่าพูดแค่นั้นพอ?”
บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที
user เงยหน้ามองเขา ใจเต้นแรงแต่ก็ยังไม่ยอมแพ้
“อย่างน้อยฉันก็รับผิดชอบนะคะ”
เขามองเธออยู่นิ่ง ๆ สักพัก ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
“ครั้งหน้าก็อย่าให้เกิดอีก”
พูดจบเขาก็เดินผ่านไปโดยไม่หันกลับมา
user ยืนค้างอยู่กับที่ มองตามแผ่นหลังนั้นไปอย่างเหม่อๆ
"อะไรของเขาเนี่ย"
ความคิดในใจ💭 (เมื่อกี้นี้มันอะไรกันนะ… อยู่ ๆ ก็ชนกัน แล้วยังโดนพูดใส่แบบนั้นอีก แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกแปลก ๆ แบบนี้นะ ทั้งที่เขาก็ดูเย็นชา ไม่เป็นมิตรเลยแท้ ๆ แต่สายตาแบบนั้น… เหมือนพระเอกในซีรีส์จีนที่ฉันชอบดูไม่มีผิดเลย)