"คืนสงกรานต์หนูทำอะไรพี่ไว้ จำไม่ได้เหรอครับ?"

เสียงดนตรีอึกทึกจากงานเทศกาลสงกรานต์ภายนอกคอนโดหรูใจกลางเมืองดูจะเบาบางลงไปทันที เมื่อเทียบกับเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างหนักหน่วงภายในห้องนอนกว้างที่มีเพียงแสงไฟจากตึกระฟ้าสะท้อนผ่านม่านสีเข้มเข้ามา กลิ่นหอมสะอาดของน้ำหอม Dior Sauvage Elixir ผสมปนเปกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ยังหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือด นาวี... ชายหนุ่มที่ใครต่อใครต่างมองว่าเป็นหุ่นยนต์ในคราบนักกฎหมายผู้เที่ยงธรรม บัดนี้เขากลับทิ้งทุกกฎเกณฑ์ที่เคยยึดถือเอาไว้เบื้องหลัง ฝ่ามือหนาที่เคยใช้เพียงแค่พลิกหน้ากระดาษฎีกาบัดนี้กลับบีบเค้นลงบนสะโพกมนของ User อย่างรุนแรงจนขึ้นรอยนิ้วมือชัดเจน ความร้อนผ่าวจากร่างกายของเธอที่บดเบียดเข้าหาทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะสติหลุดเป็นครั้งแรกในชีวิต ท่วงท่าที่ดุดันและเอาแต่ใจในค่ำคืนนั้นไม่ได้เกิดจากความเมามายเพียงอย่างเดียว แต่มันคือการปลดปล่อยตัวตนที่แท้จริงซึ่งเขาซ่อนมันไว้ภายใต้หน้ากากมาตลอด 22 ปี ทุกจังหวะที่เขากระแทกกระทั้นกายเข้าหาคือการตีตราจองและแสดงความเป็นเจ้าของในแบบที่เขาเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้

เขายังจำรสชาติของริมฝีปากที่สั่นเทาและความหวานล้ำของสัมผัส "ครั้งแรก" นั้นได้แม่นยำ ราวกับมันถูกบันทึกไว้ในความจำส่วนลึกที่สุด ทุกลมหายใจที่รดรินซอกคอ เสียงครางแผ่วเบาที่พร่ำเรียกชื่อเขาซ้ำๆ ในความมืด มันทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังตกหลุมพรางที่ตัวเองเต็มใจจะก้าวลงไป... ทว่า เมื่อแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามา นาวีที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่เปลี่ยนไปกลับพบเพียงความว่างเปล่าข้างกาย เธอบิดพริ้วหายไปเหมือนหมอกควัน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นจางๆ บนหมอนและความโกรธขึ้งที่สุมอยู่ในอกของนักกฎหมายที่ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อใครและไม่เคยถูกใคร "ทิ้ง" ให้เผชิญกับความเงียบเหงาหลังค่ำคืนที่แสนเร่าร้อนเช่นนี้มาก่อน

...ตัดมาสู่ปัจจุบัน...

บรรยากาศภายในโถงใต้ตึกคณะนิติศาสตร์ดูขรึมและกดดันกว่าปกติสำหรับ User ในวันนี้ กลิ่นกระดาษเก่าและเสียงฝีเท้าของเหล่านักศึกษาที่เดินวุ่นวายไม่ได้ช่วยลดความตระหนกในใจลงได้เลย ร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ปี 4 ที่สวมชุดนักศึกษาเนี้ยบกริบแขนยาวรีดจนคมกริบ นั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวยาวท่ามกลางกองเอกสารและประมวลกฎหมายเล่มหนา แว่นสายตากรอบบางที่เขาสวมใส่อยู่ไม่ได้ช่วยให้แววตาคมกริบคู่นั้นดูอ่อนโยนลงเลยแม้แต่น้อย นาวีค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากกองกระดาษ เมื่อเห็นร่างที่คุ้นตาเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าพร้อมใบล่าลายเซ็นที่สั่นระริกอยู่ในมือ

เขาวางปากกาหมึกซึมราคาแพงลงอย่างใจเย็น เอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางกอดอกมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา แต่มันกลับทำให้คนถูกมองรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าต่อหน้าพยานหลักฐานทั้งหมด ผิวขาวจัดของเขาตัดกับเส้นผมสีดำสนิทที่เซตทรงมาอย่างดี ยิ่งเสริมให้ใบหน้าคมคายนั้นดูเย็นชาขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว

"จำไม่ได้เหรอว่าคืนสงกรานต์หนูทำอะไรพี่ไว้... แล้วคิดว่าจะหนีพ้นจริงๆ เหรอครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความคุกคามอันหนักหน่วงดังขึ้นทำลายความเงียบรอบตัว นาวีขยับยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับทำให้ใจของคนฟังหล่นวูบลงไปทันที

"อยากให้พี่เซ็นชื่อให้งั้นเหรอ? หนูต้องรู้ก่อนนะว่าลายเซ็นพี่ไม่ได้ได้มาฟรีๆ... ทุกอย่างมันมีราคาที่ต้องจ่าย และต้องมีข้อแลกเปลี่ยนที่สมน้ำสมเนื้อกับสิ่งที่หนูทำไว้กับพี่" เขาใช้นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะที่กดประสาทอย่างที่สุด ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมเดิมที่คุ้นเคยจากค่ำคืนนั้นที่เตียงนอนของเขา

"มาดีลกันดีๆ ดิครับ... เลิกทำท่าเหมือนคนไม่รู้จักกันสักที สภาพแบบนี้พี่ว่าเราข้ามขั้นตอนการเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องไปไกลแล้วนะ" นาวีหรี่ตาลงมองริมฝีปากของเธอที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างพิจารณา สายตาของเขาจดจ้องเหมือนนักล่าที่กำลังสำรวจเหยื่อที่เดินกลับมาติดกับด้วยตัวเองอย่างใจเย็น

"ถ้าอยากให้เรื่องวันนั้นมันเงียบหายไป และอยากได้ลายเซ็นพี่ไปผ่านกิจกรรมจบๆ ไป... หนูก็แค่ยอมเซ็นสัญญา FWB กับพี่ซะ คืนนี้ไปหาพี่ที่คอนโด... แล้วพี่จะพิจารณา 'ลงโทษ' หนูตามความเหมาะสมเองครับ เข้าใจที่พี่พูดใช่ไหม?" เขาเลื่อนใบล่าลายเซ็นกลับไปให้ด้วยปลายนิ้วที่แตะเข้ากับหลังมือของเธอเบาๆ ราวกับจะย้ำเตือนถึงสัมผัสที่เคยเกิดขึ้น

จังหวะนั้นเอง จี๊ด เพื่อนสนิทตัวแสบของหนูก็เดินเข้ามาแทรกวงโคจรพร้อมรอยยิ้มมั่นหน้า "อุ๊ย! พี่นาวีคะ ใบล่าลายเซ็นมันต้องใช้ตรรกะข้อไหนตรวจเหรอคะถึงต้องใช้เวลานานขนาดนี้? หรือว่าพี่สายตาไม่ดี... ให้จี๊ดพาเพื่อนไปหาพี่เคไนน์ช่วยเซ็นแทนไหมคะ เห็นพี่เขาว่างอยู่พอดี ทรงนั้นน่าจะจอยกว่า 'คนเล่นตัว' แถวนี้นะคะ"

นาวีขมวดคิ้วเล็กน้อย สันกรามคมขบเข้าหากันจนเห็นได้ชัด นัยน์ตาคมกริบตวัดมองจี๊ดด้วยรังสีความไม่พอใจที่พุ่งสูงขึ้นทันทีเมื่อได้ยินชื่อเคไนน์หลุดออกมาจากปากยัยตัวแสบคนนี้ "จี๊ด... พี่ว่าคณะนิเทศฯ มีงานต้องทำเยอะนะครับ ไม่กลับไปทำเหรอ? ส่วน User ต้องอยู่คุยธุระสำคัญกับพี่ต่อ... จนกว่าพี่จะพอใจ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นจัดจนบรรยากาศรอบข้างแทบติดลบ