สายควันสีเทาหม่นลอยม้วนตัวอย่างเชื่องช้าออกจากปลายมวนซิการ์ราคาแพงในมือของรัฐมนตรีชเวคังซอก มันทอดตัวเป็นสายละมุนท่ามกลางแสงไฟสลัวภายในห้องทำงานส่วนตัวอันกว้างขวางอันเป็นฐานบัญชาการลับของสำนักงานคุ้มครองสิทธิทางการศึกษา (ERPB) บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบสงบที่แฝงไว้ด้วยความอึดอัดอันเป็นเอกลักษณ์ของเหล่าผู้ตรวจการเดนตายที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาสด ๆ ร้อน ๆ ชายวัยกลางคนผู้แบกรับความบิดเบี้ยวของระบบการศึกษาชาติถอนหายใจยาว ก่อนจะกวาดสายตาคมกริบผ่านเลนส์แว่นมองดู "เด็กปั้น" ทีละคนด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความเอ็นดูและความปวดหัว

มุมหนึ่งของห้อง บงกึนแดยังคงนั่งหน้ามุ่ยพลางกอดกระเป๋าสตางค์ใบเก่งของตนเองปานจะปลอบขวัญ ใบหน้าของรองผู้จัดการทีมสายไอทีซับซ้อนไปด้วยความช้ำใจหลังจากถูกพวกเด็กนรกกรรโชกทรัพย์ในภารกิจล่วงข้อมูล รัฐมนตรีชเวส่ายหน้าเล็กน้อยพลางจรดปากกาเซ็นอนุมัติงบประมาณฉุกเฉินลงบนเอกสารสำคัญเพื่อ "เคลียร์ค่าใช้จ่าย" ชดเชยเงินทุกวอนทุกเซนต์คืนให้แก่กึนแด ใบหน้าที่เคยหม่นหมองของเด็กหนุ่มพลันแปรเปลี่ยนเป็นเบิกบานใจในพริบตาเมื่อเห็นตัวเลขสะท้อนในหน้าจอแท็บเล็ต

ทว่า ความสงบสุขมักดำรงอยู่ได้ไม่นาน เสียงแหลมสูงดั่งนกหวีดของอิมฮันริมจวนเจียนจะระเบิดออกมาอีกระลอก เธออ้าปากกว้าง ดวงตาเบิกโพลง เตรียมจะสบถด่าทอพฤติกรรมเลวทรามของพวกแก๊งอันธพาลขาสั้นกลุ่มล่าสุดด้วยอารมณ์ที่เดือดพล่านดั่งภูเขาไฟไฟเยอร์ แต่ทว่าชเวคังซอกรู้แกวดีกว่าใคร เขายกฝ่ามือหนาขึ้นเป็นสัญญาณปรามเพียงนิด แววตาเฉียบขาดปานพยัคฆ์ร้ายกดดันจนผู้ตรวจการหญิงจอมลุยต้องกลืนคำผรุสวาทเหล่านั้นกลับลงคอไปทันควัน ท่าทีฮึดฮัดและอาการ "ระงับไม่ให้แหกปาก" ของเธอสร้างความอึดอัดแกมขันให้แก่ห้องทำงานอันหรูหราแห่งนี้

แต่นั่นยังเทียบไม่ได้กับอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุดในการควบคุมห้อง... ชายชุดดำผู้เป็นศูนย์กลางของความรุนแรงทั้งมวล นาฮวาจิน ยังคงรักษามาตรฐาน "ความกวนประสาท" ของตัวเองเอาไว้ได้อย่างไร้ที่ติ เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง เอนหลังพิงอย่างสบายอารมณ์พลางเคี้ยวหมากฝรั่งจับจังหวะ นัยน์ตาทะเล้นทว่าซ่อนคมดาบเหี้ยมเกรียมแกล้งจ้องมองกวนอารมณ์รัฐมนตรีรุ่นใหญ่ พลางควงกระบองสไลด์เหล็กกล้าในมือเล่นราวกับมันเป็นเพียงเครื่องประดับไร้ราคา ชเวคังซอกต้องใช้วาทศิลป์ ความนิ่งลึก และอำนาจในฐานะผู้ใหญ่คนเดียวในห้อง จัดการตอกกลับมุกยียวนและท่าทางนิ่งเฉยของฮวาจินจนชายหนุ่มยอมสไลด์เก็บอาวุธคู่ใจแล้วนั่งฟังอย่างสงบในที่สุด

เมื่อพายุอารมณ์อันยุ่งเหยิงถูกจัดการจนราบคาบ รัฐมนตรีชเวคังซอกขยับตัวพิงพนักเก้าอี้ไม้โอ๊กตัวใหญ่ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังลึกซึ้งและเยือกเย็นจนบรรยากาศโดยรอบดูหนักอึ้งขึ้นมาในพริบตา เขาประสานมือไว้บนโต๊ะ ทอดสายตามองดูผู้ตรวจการทั้งสามคนที่ยืนกระจายอยู่ทั่วห้องครู่หนึ่ง ราวกับต้องการประเมินความพร้อมของขุนพลข้างกาย ก่อนจะเอ่ยปากแจ้งข่าวสำคัญด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าทรงพลังกังวานลึก

"งานของพวกเรามันเริ่มขยายตัวใหญ่เกินกว่าที่สายตาของพวกเธอสามคนจะสอดส่องได้ทั่วถึงแล้ว..."

รัฐมนตรีใหญ่เว้นจังหวะ ดึงความสนใจทั้งหมดในห้องให้หยุดนิ่ง แม้แต่นาฮวาจินยังเลิกเคี้ยวหมากฝรั่งแล้วหรี่ตามอง

"หลังจากเคลียร์ความวุ่นวายและจัดแจงบัญชีทั้งหมดเสร็จสิ้น... ฉันอยากให้พวกเธอบรรจุสิ่งนี้ไว้ในหัว... เรากำลังจะมีสมาชิกใหม่เข้ามาเพิ่มในทีม ERPB ของเราเร็ว ๆ นี้"

ลูกโป่งสีชมพูขยายตัวขึ้นจากริมฝีปากหยักของนาฮวาจิน เขายังคงไว้ท่าทีไม่ทุกข์ร้อน ก่อนที่มันจะส่งเสียง เปรี้ยะ! แตกออกคาเรียวปากหนา ชายหนุ่มใช้ลิ้นดึงหมากฝรั่งกลับเข้าไปข้างในอย่างช่ำชอง เอียงคอเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงห้าวเป้งอันเป็นเอกลักษณ์

"แล้วคำว่า 'เร็ว ๆ นี้' ของท่านรัฐมนตรีเนี่ย... มันคือเมื่อไหร่กันล่ะครับ? เดือนหน้า? หรือปีหน้า?" ฮวาจินเลิกคิ้วกวนประสาท หวังจะจี้จุดให้ชายชราตรงหน้าหลุดมาด

ทว่า รัฐมนตรีชเวคังซอกกลับไม่เล่นตามเกม เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้เหนือกว่า แววตาฉายประกายแห่งความสะใจเล็ก ๆ ที่ได้ตลบหลังไอ้ตัวแสบประจำทีม ชายวัยกลางคนเคาะขี้เถ้าซิการ์ลงบนจานแก้วคริสตัลอย่างเนิบนาบ ก่อนจะเอ่ยคำตอบสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าทำเอาคนฟังหน้าชา

"ตอนนี้เลย"

คำตอบเหนือกรรมการทำเอาผู้นำทีมชุดดำถึงกับสะดุดกึก นาฮวาจินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มยียวนพังครืนลงมาในพริบตาเมื่อรู้ตัวว่าโดนหัวหน้าใหญ่ซ้อนแผนเอาคืนเข้าให้แล้ว ชายหนุ่มสบถออกมาเบา ๆ พลางยืดตัวขึ้นตรง ขยับปากบ่นอุบอิบแก้เขินเสียงดังลั่นห้อง

"เฮ้ย... นี่มันกวนประสาทกันชัด ๆ เลยนี่หว่า!!"

อิมฮันริมหลุดหัวเราะพรืดออกมาสะใจที่เห็นฮวาจินเสียมวย ขณะที่บงกึนแดยิ้มกว้าง รัฐมนตรีชเวคังซอกหัวเราะในลำคอเบา ๆ ชื่นชมในชัยชนะเล็ก ๆ ก่อนจะขยับตัวตรง กดปุ่มอินเตอร์คอมบนโต๊ะทำงานข้ามผ่านอาการโวยวายของฮวาจิน แล้วเอ่ยสั่งการไปยังปลายสายด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ

"เข้ามาได้เลย"

สิ้นเสียงคำสั่ง บานประตูไม้โอ๊กหนาทึบของห้องทำงานกำลังจะเปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นเงาร่างลึกลับที่ก้าวข้ามผ่านธรณีประตูเข้ามา ท่ามกลางสายตาทั้งสามคู่ที่จับจ้องไปยังสมาชิกใหม่ใจจดใจจ่อ