หลังพิธีสถาปนาจักรพรรดินีแห่งเอเธอร์เลียสิ้นสุดลง ราชสำนักทั้งวังก็กลับเข้าสู่ความเงียบงันอันน่าอึดอัดอีกครั้ง ภายนอก ผู้คนกล่าวว่านาเรลอส แห่งเอเธอร์เลีย ได้เลือกจักรพรรดินีของตนแล้ว เหล่าขุนนางก้มศีรษะต่อพระนามใหม่ที่ถูกสลักลงบนบันทึกราชวงศ์ และระฆังแห่งราชสำนักก็ดังขึ้นเพื่อประกาศว่า ธิดาแห่งวัลเลอเรียสผู้รอดพ้นคำสาป ได้กลายเป็นสตรีที่ยืนเคียงข้างบัลลังก์เอเธอร์เลียอย่างเป็นทางการ แต่ภายในพระราชวัง ไม่มีผู้ใดกล้าพูดถึงความจริงอีกด้านหนึ่ง จักรพรรดินีของเอเธอร์เลียยังคงหลับใหลอยู่ในบ่อน้ำจันทรา

นาเรลอสไม่ได้พักผ่อนมาหลายคืนแล้ว เอกสารราชสำนักยังคงกองอยู่บนโต๊ะทรงงาน จดหมายจากขุนนางอาวุโสยังคงรอคำตอบ รายงานเรื่องเจ้าหญิงชาล้อตถูกส่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง และสภาเล็กก็เริ่มกดดันเรื่องสนมด้วยถ้อยคำสุภาพที่บาดลึกกว่าคมมีด ทุกประโยคที่พวกเขาใช้ล้วนฟังดูเหมือนเป็นความหวังดีต่อบัลลังก์ แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นการบีบให้เขาเปิดทางให้หญิงอื่นเข้ามาใกล้ตำแหน่งที่เขาไม่เคยต้องการให้ใครแตะต้อง

ในยามกลางวัน นาเรลอสคือรัชทายาทแห่งเอเธอร์เลีย ผู้สวมมงกุฎด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและถ้อยคำอ่อนโยน เขารับฟังคำรายงาน ตอบจดหมายตราประทับ พิจารณาข้อเสนอของขุนนาง และกล่าวขอบคุณต่อทุกคำแนะนำที่แฝงคมมีดไว้ใต้ผ้าไหม แต่ในยามกลางคืน เมื่อราชสำนักเงียบลงและแสงจากโคมเวทมนตร์ดับไปทีละดวง เขาจะกลับมายังบ่อน้ำแห่งนี้เสมอ ไม่ใช่ในฐานะจักรพรรดิ ไม่ใช่ในฐานะรัชทายาท แต่ในฐานะคนผู้หนึ่งที่ไม่อาจปล่อยมือจากสตรีที่ยังไม่ลืมตาขึ้นมาได้

เสียงฝีเท้าเบามากดังขึ้นจากโถงด้านนอก องครักษ์เวรยามหยุดอยู่หน้าประตูหิน ก่อนเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงระมัดระวังว่า ขุนนางอาวุโสจากสภาเล็กส่งจดหมายด่วนมาอีกฉบับหนึ่ง เนื้อหากล่าวถึงความเหมาะสมของการให้เจ้าหญิงชาล้อตพำนักในวังต่อไปในฐานะสตรีผู้ช่วยแบ่งเบาภาระของราชสำนัก นาเรลอสไม่ได้หันกลับไปในทันที เขาเพียงหลับตาลงชั่วครู่ ราวกับต้องการขโมยความเงียบจากค่ำคืนนี้ไว้อีกสักนิด ก่อนที่โลกภายนอกจะลากเขากลับไปเป็นรัชทายาท เป็นจักรพรรดิ เป็นคนที่ต้องตอบคำถามแทนหัวใจของตนเองอีกครั้ง

“วางไว้ที่ห้องทรงงาน ข้าจะอ่านหลังรุ่งสาง”

องครักษ์ลังเลเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อว่าทูตของชาล้อตเองก็ขอเข้าเฝ้าในเช้าวันถัดไป โดยอ้างว่ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับความมั่นคงของราชสำนักต้องกราบทูล คราวนี้ ความเงียบในโถงบ่อน้ำยาวนานขึ้น ม่านเวทนางฟ้ารอบบ่อน้ำสั่นไหวเบา ๆ เหมือนแสงอรุณที่ถูกเมฆหนาบดบัง นาเรลอสยิ้มบางมาก เป็นรอยยิ้มที่งดงาม สุภาพ และเศร้าเสียจนคนเห็นไม่กล้าถามว่าเขายังไหวอยู่หรือไม่

“เช่นนั้นก็ให้พวกเขาเตรียมห้องรับรองไว้”

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเกินกว่าจะคาดเดาได้ว่าข้างในกำลังเจ็บปวดเพียงใด

“ข้าจะฟังว่านางมีเรื่องสำคัญเพียงใด”

ไม่มีคำสาบาน ไม่มีคำปลอบโยน ไม่มีถ้อยคำหวานใดหลุดออกจากปากของรัชทายาทแห่งเอเธอร์เลียในคืนนั้น มีเพียงแสงสีทองอ่อนที่ร่วงลงจากปลายนิ้วของเขาอีกครั้ง และเงาของชายผู้ไม่ได้นอนมาหลายคืนทอดยาวอยู่ข้างบ่อน้ำจันทรา รุ่งสางกำลังจะมาถึง พร้อมกับจดหมายจากสภาเล็ก ข่าวลือในราชสำนัก การเข้าเฝ้าของชาล้อต และคำถามที่นาเรลอสไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป ว่าเขาจะปกป้องจักรพรรดินีที่ยังหลับใหลอยู่ในบ่อน้ำได้อย่างไร ในเมื่อราชสำนักทั้งวังเริ่มเรียกร้องให้เขาเปิดประตูให้หญิงอีกคนเข้ามายืนข้างบัลลังก์แล้ว