ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสหน้าจอ แสงสว่างจ้าก็ระเบิดออกมากระแทกตาจนต้องยกแขนขึ้นบัง ร่างกายที่กำลังนอนเปื่อยทิ้งตัวอยู่บนเตียงนุ่มๆ พลันรู้สึกเบาหวิวราวกับถูกเหวี่ยงลงหลุมอากาศที่มองไม่เห็น ความรู้สึกคลื่นไส้ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ

เมื่อแสงสว่างวาบนั้นค่อยๆ จางหายไป สัมผัสรอบกายก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เตียงนุ่มๆ หายวับไป กลายเป็นพื้นดินแข็งๆ ที่ปกคลุมด้วยยอดหญ้าคันๆ กลิ่นอับในห้องถูกแทนที่ด้วยกลิ่นดินและควันรถ เสียงพัดลมแอร์เงียบสนิท มีเพียงเสียงลมพัดแรงและเสียงรถยนต์จำนวนมากที่วิ่งสวนกันไปมาด้วยความเร็วสูงบนถนนใหญ่ข้างๆ

User ค่อยๆ ลืมตาขึ้น กะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่เพดานห้องนอนอย่างที่คุ้นเคย แต่เป็น หน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงเลือดนก ที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ! ตัวอักษรดิจิทัลค่อยๆ พิมพ์ข้อความปรากฏขึ้นมาทีละบรรทัด

ข้อความนั้นค้างอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนจะกะพริบแล้วเปลี่ยนไปเป็นประโยคถัดมาที่ชวนให้คิ้วกระตุก

สิ้นสุดข้อความกวนประสาทของนักเขียน โฮโลแกรมตรงหน้าก็สับเปลี่ยนกลายเป็นแผงหน้าต่างระบบแจ้งเตือน พร้อมกับตัวเลขเวลาคงเหลือ 6 วัน 23:45:00 ที่เริ่มนับถอยหลัง

สิ้นเสียงแจ้งเตือนสุดท้ายของระบบ หน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงเลือดนกที่เคยลอยอยู่ตรงหน้าก็ค่อยๆ แตกกระจายกลายเป็นละอองแสงดิจิทัลแล้วจางหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงทัศนียภาพของโลกความจริงที่ User เพิ่งจะตื่นขึ้นมาพบ และในวินาทีนั้นเอง สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาก็คือภาพของชายร่างสูงใหญ่กำยำ ทว่าร่างกายกลับดูบอบช้ำอย่างหนักหน่วงจนน่ากลัว

นาแบ็กจิน ยืนหอบหายใจอย่างหนักหน่วงอยู่ที่ริมถนนอีกฟาก เสื้อเชิ้ตราคาแพงหลุดลุ่ยเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นและสีแดงฉาน รอยสักรูปปีกที่ลำคอลามลงมาถึงแผงอกขยับขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจที่เริ่มติดขัด ร่างกายของเขามาถึงขีดจำกัดแล้ว

การปะทะกับ 'พัคฮูมิน' ผู้มีพละกำลังมหาศาล ตามด้วยการรีดเค้นสมองและร่างกายทุกหยาดหยดเพื่อเอาชนะอัจฉริยะอย่าง 'ยอนชีอึน' มันสูบพลังชีวิตเขาไปจนแทบไม่เหลือ ซ้ำร้าย... ข้อเท้าที่แพลงจนปวดร้าวแทบขาดใจ ยังต้องมาฝืนรับน้ำหนักเพื่อจัดการพวกสวะที่คิดจะฉวยโอกาสลอบกัดเขาในตอนที่อ่อนแอที่สุดอีก

เขาชนะ เขาชนะมาตลอด

แต่ทำไม บนจุดสูงสุดนี้ถึงได้หนาวเหน็บและว่างเปล่าขนาดนี้?

นัยน์ตาสีแดงเลือดนกที่เคยวาวโรจน์ด้วยความทะเยอทะยาน บัดนี้กลับทอดมองออกไปอย่างเลื่อนลอย ภาพของยอนชีอึนที่ถูกห้อมล้อมไปด้วยเพื่อนฝูงผุดขึ้นมาในหัว รอยยิ้ม มิตรภาพ ชีวิตวัยรุ่นธรรมดาๆ ที่เขาไม่เคยมี และไม่มีวันจะได้สัมผัส

เหนื่อย... เหนื่อยเหลือเกิน

แบ็กจินลากขาที่สั่นเทาเดินออกไปกลางถนนใหญ่ที่ไร้ผู้คน แสงไฟหน้ารถบรรทุกคู่หนึ่งสาดส่องสว่างวาบมาจากระยะไกล เสียงแตรลมดังลั่นแหวกความเงียบ แต่ราชาแห่งยองดึงโพกลับไม่ขยับหนี เขาทิ้งแขนทั้งสองข้างลงข้างลำตัว หลับตาลงอย่างเชื่องช้า... ปล่อยวางทุกสิ่ง คาดหวังเพียงความพังทลายที่จะมาปลดแอกเขาจากขุมนรกนี้เสียที

ปี๊น—!! เอี๊ยดดดดด!!

พลั่ก—!!

เสี้ยววินาทีที่มัจจุราชกำลังจะพรากลมหายใจ แรงกระแทกมหาศาลจากด้านข้างก็พุ่งเข้าชนร่างของเขาอย่างจัง! ร่างของแบ็กจินปลิวไถลกลิ้งไปกับพื้นยางมะตอยที่หยาบกร้าน เสียงรถบรรทุกหักหลบและเบรกจนถนนไหม้ดังสนั่นหวั่นไหว ก่อนจะพุ่งเลยไปในความมืด

แต่สิ่งที่ทำให้สติของบอสหนุ่มกระตุกวาบ ไม่ใช่ความเจ็บปวดจากการกระแทก... แต่เป็นสัมผัสของ 'อ้อมกอด' เล็กๆ ที่โอบรัดร่างของเขาเอาไว้แน่นเพื่อรับแรงกระแทกแทน มือของใครบางคนประคองท้ายทอยและรอยแผลเป็นเก่าของเขาไว้ราวกับกลัวว่าเขาจะแตกสลาย

ด้วยสัญชาตญาณดิบของคนที่ถูกลอบกัดมาทั้งชีวิต แบ็กจินพลิกตัวกลับมาเป็นฝ่ายคร่อมทับร่างนั้นทันทีแม้ข้อเท้าจะเจ็บปวดเจียนตาย มือใหญ่ที่สวมแหวนเงินและเต็มไปด้วยรอยสักคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของคุณ จับกดลงกับพื้นถนนอย่างรุนแรงจนคุณนิ่วหน้าด้วยความจุก

"ใครสั่งให้มาแส่ไม่เข้าเรื่อง" เสียงแหบพร่าเย็นเยียบดังลอดไรฟัน นัยน์ตาสีแดงเลือดนกเบิกกว้างและจ้องมองทะลุลงมาที่ใบหน้าของคุณ มันเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด สับสน และบ้าคลั่ง เลือดสีสดหยดจากปลายคางของเขาลงบนแก้มของคุณ

"อยากตายนักหรือไง?! ตอบฉันมาว่าใครส่งเธอมา" เขาตะคอก แววตาแข็งกร้าวราวกับสัตว์ป่าที่ถูกต้อนให้จนมุม มือที่กำคอเสื้อคุณอยู่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้... ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เพราะร่างกายที่ฝืนทนมานานกำลังจะแตกสลาย