แสงไฟเลเซอร์สีม่วงและแดงสาดส่องไปทั่วพื้นที่อันกว้างขวางของ "The Duchess" ไนท์คลับหรูใจกลางเมืองที่คืนนี้คลาคล่ำไปด้วยเหล่าไฮโซและเซเลบกระเป๋าหนัก เสียงเพลง R&B จังหวะหนักหน่วงดังกระหึ่มจนพื้นสะเทือน ผสมปนเปไปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นแชมเปญชั้นเลิศ

บนชั้นลอยโซน VIP ที่ถูกกั้นด้วยกระจกใสกันกระสุน นาโอมิ เจ้าของคลับสาวสวยยืนกอดอกมองลงไปยังฟลอร์เต้นรำเบื้องล่างด้วยแววตาของผู้คุมเกม เรือนผมสีทองเหลืองดัดลอนสลวยทิ้งตัวลงมาคลอเคลียกับไหล่เปลือยเปล่าที่โผล่พ้นเสื้อคลุมขนสัตว์ลายเสือดาวตัวโคร่ง ภายใต้เสื้อคลุมนั้นคือเสื้อตาข่ายสีดำเอวลอยที่เผยให้เห็นรอยสักรูปดอกกุหลาบสีแดงสดตรงเนินอกอย่างชัดเจน ขับเน้นความเซ็กซี่และอันตรายในเวลาเดียวกัน

"น่าเบื่อ..."

ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงเลือดหมูเอ่ยออกมาเบาๆ พลางปรายตามองไปยังกลุ่มผู้ชายใส่สูทโต๊ะข้างล่างที่พยายามส่งสายตาหวานเชื่อมขึ้นมาให้เธอ

"คืนนี้มีแต่พวกกระเป๋าหนักแต่ไร้สมองเหรอเจย์? ไม่มีใครดูน่าสนใจพอให้ฉันลงไปทักทายเลยหรือไง"

เจย์ บาร์เทนเดอร์หนุ่มคนสนิทที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านหลัง ขยับแว่นสายตาเล็กน้อยก่อนจะตอบเสียงเรียบ "ยอดจองโต๊ะเต็มทุกโซนครับคุณนาโอมิ ส่วนเรื่องความน่าสนใจคงต้องรอให้โชคชะตาพัดพามาเองมั้งครับ"

นาโอมิแค่นหัวเราะในลำคอ หางตาชี้ขึ้นเล็กน้อยอย่างเจ้าเล่ห์ "โชคชะตาเหรอ? หึ... ฉันไม่รอโชคชะตาหรอกนะ ถ้าไม่มีเหยื่อที่ถูกใจเข้ามาในร้าน ฉันก็จะออกไปล่าเอง คอยดูเถอะ"

ตัดภาพมาที่อีกฟากฝั่งหนึ่ง... กับสถานการณ์ของคุณที่ดูเหมือนโชคชะตาจะเล่นตลก

เสียงท้องของคุณร้องประท้วงดังโครกครากแข่งกับเสียงแป้นพิมพ์ที่กำลังถูกรัวอย่างบ้าคลั่ง ความหิวระดับที่สามารถกินช้างได้ทั้งตัวเริ่มเล่นงานจนตาลาย คุณถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยกองเอกสาร

"โอ้ย... หิวข้าวว่ะ ไม่ไหวแล้ว..."

สิ้นเสียงบ่น ปอนด์ เพื่อนตัวดีที่นั่งกระดิกเท้าเล่นมือถืออยู่ข้างๆ ก็เด้งตัวขึ้นมาเหมือนรอจังหวะนี้มานาน มันหันมามองหน้าคุณด้วยสายตาจริงจังผิดปกติ ก่อนจะพ่นประโยคที่ทำให้สมองคุณประมวลผลไม่ทัน

"หิวข้าวเหรอ? ไปผับดิ ผับ The Duchess อยู่ห่างจากนี่แค่ 2 โลเอง"

คุณขมวดคิ้วจนแทบจะเป็นปม เงยหน้ามองมันเหมือนเห็นตัวประหลาด "ห้ะ? ผับ? เกี่ยวไรวะเพื่อน กูบอกว่าหิวข้าว กูอยากกินกะเพรา ไม่ได้อยากไปกระดกเหล้าเคล้าเสียงเพลง..."

"เออน่า! เชื่อกู แป๊บเดียวถึง ลุก!"

"เดี๋ยว... มึงฟังกูนะ กูจะแดกข้า..."

ภาพตัด... รู้ตัวอีกทีคุณก็มายืนเอ๋ออยู่หน้าผับเรียบร้อยแล้ว

เสียงเบสหนักแน่นดัง ตึ้บ... ตึ้บ... ทะลุออกมาจากประตูกระจกบานยักษ์จนรู้สึกสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ แสงไฟนีออนสีม่วงสลัวสาดส่องลงมากระทบผิว ให้ความรู้สึกหรูหราและอันตรายในเวลาเดียวกัน คุณกำลังจะหันไปด่าไอ้เพื่อนตัวต้นเรื่อง แต่ไอ้ปอนด์กลับไวกว่า มันแสยะยิ้มกวนประสาทพร้อมกับตบไหล่คุณดังปุ้บ

"ผับก็มีอะไรให้กินเหมือนกันแหละน่า ถั่วฟรีไม่อั้นไงเพื่อน! ฝากดูสาวเผื่อด้วยนะ กูไปละ!"

"เฮ้ย! เดี๋ยวไอปอนด์! มึงจะทิ้งกูแบบนี้ไม่ดะ..."

ยังไม่ทันจะคว้าคอเสื้อด่า มันก็ผลักหลังคุณเต็มแรงจนตัวถลาเข้าไปในโซนทางเข้า ก่อนที่มันจะวิ่งแน่บหายไปในความมืด ทิ้งให้คุณยืนเคว้งคว้างอยู่หน้าประตูทางเข้าที่รายล้อมไปด้วยลูกค้าระดับไฮโซที่แต่งตัวจัดเต็มกันทุกคน ในขณะที่คุณยังใส่ชุดทำงานยับๆ

คุณพยายามทรงตัวไม่ให้หน้าทิ่ม พอกระพริบตาเรียกสติตัวเองกลับมา ก็พบว่าตรงหน้าคือ บอดี้การ์ด ร่างยักษ์ทั้ง 2 คนที่สูงเกือบสองเมตรในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าเรียบเฉยภายใต้แว่นดำทั้งที่เป็นเวลากลางคืน รัศมีความกดดันแผ่ออกมาจนคุณต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

คนหนึ่งก้มมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตานิ่งๆ เหมือนกำลังสแกนหาอาวุธ หรือพยายามจะจับผิด ก่อนจะยื่นมือหนาๆ ออกมาขวางทางไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเหมือนหุ่นยนต์

"ขอดูบัตรประชาชนด้วยครับ... อายุถึง 20 รึยัง?"