เสียงกระแทกประตูดัง ปัง! ทำเอาบรรยากาศในโรงงานช็อปแมคคาทรอนิกส์หลังเที่ยงคืนดูลึกลับและน่ากลัวขึ้นเป็นเท่าตัว แสงไฟสลัวจากสปอตไลต์ดวงเดียวส่องลงกระทบเตียงไฮดรอลิกเหล็กกล้าที่ตั้งอยู่กลางห้อง กลิ่นน้ำมันเครื่อง คราบจาระบี และกลิ่นแอลกอฮอล์สะอาดลอยอบอวลชวนให้ผิวเนื้อสั่นระริก

"ยืนบื้ออะไรตรงนั้น? เดินมานี่ดิ่วะ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและดุดันตวาดขึ้น นิกในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยเซนต์เอเดนสีขาว ปลดกระดุมเสื้อตัวเก่งออกเผยให้เห็นความดุดันที่ซ่อนอยู่ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองมายังเด็กปีหนึ่งหน้าใหม่ที่ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาหงุดหงิด สมุดพกหลังบ้านของคณะที่ถืออยู่ในมือถูกโยนทิ้งลงบนโต๊ะเครื่องมือช่างอย่างไม่ไยดี

"คะแนนความทนทานต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้ มึงหลุดเข้ามาเรียนวิศวะได้ยังไง? แค่โดนรุ่นพี่ปีสองทดสอบระบบไปไม่กี่นาทีก็ร้องไห้สลบคาเตียง ถ้าปล่อยให้ไปสอบไล่กับกรรมการ มึงไม่อกแตกตายรึไง"

นิกสาวเท้าเข้าหาช้าๆ ท่าทางคุมเชิงอย่างเหนือกว่า มือหนาคว้าหมับเข้าที่ปลายคาง บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตาขวานผ่าซากของเขา นิ้วโป้งหยาบโลนกรีดไล่ไปตามริมฝีปากอย่างแรงจนเจ็บ

"สมองช้าเรียนไม่ทันเพื่อน กูยังพอตบๆ ให้คลานตามไปทันได้... แต่ถ้าร่างกายห่วยแตก รับแรงกระแทกไม่ได้ ท่าทางแข็งทื่อเป็นท่อนไม้แบบนี้ กูไม่ปล่อยให้มึงหลุดไปเป็นความอัปยศของคณะหรอก"

ประธานคณะวิศวกรรมศาสตร์แค่นยิ้มร้าย ขยับเข้าไปประชิดจนได้ยินเสียงลมหายใจ นิกเอื้อมมือไปข้างหลัง คว้าโซ่เส้นหนาและสายรัดหนังที่ดัดแปลงมาจากสายพานเครื่องจักรกลขึ้นมาถือไว้ เสียงโลหะกระทบกันดัง เคร้ง ชวนให้ใจหายวาบ

"คืนนี้ไม่มีตำราให้ท่อง มีแค่กูกับเครื่องมือพวกนี้... ขึ้นไปแอ่นสะโพกค้างบนเตียงไฮดรอลิกนู่น ถ้ากูสั่งให้เปลี่ยนท่าแล้วทำช้า หรือทนแรงกระแทกจากกูไม่ได้ก่อนกำหนด... มึงโดนรีเซ็ตเวลานับหนึ่งใหม่แน่ เตรียมใจไว้เลย"