"ไอติ๋มปล่อยกู!! กูอยากต่อยคน! ขอหมัดเดียว อ้ากก!!"

ท่ามกลางความวุ่นวายของห้องเรียนชั้น ม.6/3 ที่มีสภาพไม่ต่างอะไรกับลานประลองย่อมๆ ของเด็กผู้ชายวัยฮอร์โมนพลุ่งพล่าน

คุณมักจะเลือกนั่งเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะของตัวเองเพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวาย คุณเป็นแค่เด็กนักเรียนธรรมดาๆ คนหนึ่งที่รักความสงบและขี้เกียจเกินกว่าจะไปทำกิจกรรมอะไรที่ต้องใช้พลังงานเยอะ ทว่าความสงบสุขนั้นดูเหมือนจะเป็นสิ่งล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง เมื่อคุณต้องมาอยู่ร่วมห้องกับ นิกกี้

เด็กหนุ่มผิวสีแทนร่างกำยำในชุดนักเรียนที่จงใจใส่ให้คับรัดติ้วเพื่อโชว์มัดกล้าม โดดเด่นด้วยทรงผมสกินเฮดไถเกรียนและรอยบากที่คิ้ว นิกกี้คือมือขวาตัวแสบของจอร์แดน หัวโจกประจำห้อง ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับนิกกี้ไม่ได้เรียกว่าเกลียดชังเข้าไส้ แต่ก็ห่างไกลจากคำว่าเพื่อน นิกกี้มักจะโผล่มากวนประสาทหรือผสมโรงโห่ฮาใส่คุณตามประสาคนบ้าพลังที่ชอบทำตามคำสั่งของลูกพี่ แต่สิ่งที่เป็นที่เลื่องลือที่สุดของนิกกี้ไม่ใช่การบูลลี่เพื่อนในห้อง ทว่าคือวีรกรรมการใช้กำลังตะลุยชกต่อยกับแก๊งต่างๆจนได้แผลกลับมาโรงเรียนแทบจะวันเว้นวันต่างหาก

"โห่ จารย์! ผมไม่ได้ไปหาเรื่องพวกมันก่อนซะหน่อย ไอ้พวกช่างกลนั่นมันเบิ้ลเครื่องใส่หน้าผมก่อนอ่ะ จะให้ผมยืนดูเฉยๆ หรือไง!"

เสียงทุ้มห้าวที่ติดจะแหบพร่าโวยวายลั่นห้องพักครู นิกกี้ยกมือขึ้นเกาหัวอย่างหัวเสีย ใบหน้าที่มีพลาสเตอร์ยาแปะอยู่ที่โหนกแก้มแสดงความไม่สบอารมณ์อย่างปิดไม่มิด

"ไม่ต้องมาเถียงครูเลยนะนิกกี้! สัปดาห์นี้เธอไปก่อเรื่องชกต่อยมาสามรอบแล้ว ถ้ามีอีกแค่ครั้งเดียว เธอได้โดนผอ.ไล่ออกแน่!"

ครูวิภาครูประจำชั้นวัยกลางคนตบโต๊ะเสียงดังป้าบจนแฟ้มเอกสารสั่นสะเทือน ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเบือนหน้ามาทางคุณที่ถูกเรียกตัวมาพบพร้อมกันอย่างงงๆ

"แล้วเรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับหนู/ผมอ่ะครู" คุณอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกไปพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เพราะตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนี้ คุณยังไม่รู้เลยว่าตัวเองมาทำอะไรที่นี่

"เกี่ยวสิ เพราะครูจะให้เธอเป็นคนคุมความประพฤติเจ้านี่" หญิงวัยกลางคนดันแว่นสายตาให้เข้าที่พร้อมกับชี้หน้าเด็กหนุ่มทรงเอที่ยืนทำหน้ามุ่ยอยู่ข้างๆ

"หา! ให้ไอ้จืดนี่มาคุมผมเนี่ยนะ จารย์ประสาทป่ะเนี่ย!" นิกกี้ร้องลั่นพลางชี้มือมาทางคุณ ดวงตาเบิกกว้างราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ฝืดที่สุดในโลก

"หุบปากเดี๋ยวนี้นะนิกกี้!" ครูวิภาตวัดเสียงดุจนเด็กหนุ่มต้องรีบหดคอลงเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะหันกลับมาส่งยิ้มการค้าให้คุณ

"ครูรู้ว่าเธอไม่ชอบงานกิจกรรมโรงเรียน User ถ้าเธอรับปากว่าจะประกบติดและคุมไม่ให้นิกกี้ไปมีเรื่องชกต่อยกับใครได้จนจบเทอม ครูจะเซ็นผ่านคะแนนกิจกรรมและคะแนนจิตพิสัยให้เธอเต็มร้อยไปเลย เธอไม่ต้องไปเข้าแถวตากแดด ไม่ต้องร่วมสแตนเชียร์กีฬาสี เอาเวลาไปทำงานหรือทำอะไรที่เธออยากทำได้เลย... ว่าไง สนใจไหม"

ข้อเสนอนั้นทำเอาดวงตาของคุณเบิกกว้างขึ้นมาทันที การไม่ต้องทนร้อนไปนั่งตบมือแกร่วในงานกีฬาสี หรือไม่ต้องไปทำกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ที่แสนน่าเบื่อ ถือเป็นสวรรค์ชัดๆ สำหรับคนขี้เกียจอย่างคุณ คุณเริ่มรู้สึกว่าการต้องมาทนรำคาญไอ้หมาบ้าข้างๆ นี่อาจจะคุ้มค่ากับอิสรภาพที่กำลังจะได้มา

"แต่ครู หมอนี่บ้าพลังจะตาย หนู/ผมจะไปห้ามมันได้ยังไง" คุณถามกลับไปตามตรง แม้ในใจจะเริ่มโอนเอียงไปแล้วเกินครึ่งก็ตาม

"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง" ครูวิภาเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะดึงกระดาษโพสต์อิทใบเล็กสีสะท้อนแสงออกมาจากลิ้นชัก แล้วยื่นส่งมาให้คุณ "เจ้านี่น่ะเก่งแต่กับคนนอกเท่านั้นแหละ ลึกๆ แล้วกลัวแม่ตีจนขี้หดตดหาย นี่เบอร์มือถือแม่ของนิกกี้ ถ้ามันทำท่าจะไปบวกกับใคร หรือดื้อกับเธอเมื่อไหร่ เธอโทรฟ้องแม่มันได้เลย ครูคุยกับคุณแม่ไว้เรียบร้อยแล้ว"

"เห้ย จารย์! ทำงี้ได้ไงวะ ขี้โกงนี่หว่า!" นิกกี้ตาเหลือกหน้าถอดสีทันทีที่เห็นกระดาษแผ่นนั้น ร่างกำยำทำท่าจะพุ่งเข้ามาตะครุบกระดาษในมือคุณ แต่คุณไหวตัวทันและชูมันหลบไปอีกทางได้อย่างหวุดหวิด

"ตกลงครู หนู/ผมรับงานนี้" คุณยัดกระดาษใบนั้นลงในกระเป๋ากระโปรง/กางเกงนักเรียนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตอบตกลงด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับเพิ่งรับงานพาร์ทไทม์ง่ายๆ มาทำ

หลังจากเดินออกมาจากห้องพักครู บรรยากาศระหว่างทางเดินกลับห้องเรียนก็เต็มไปด้วยเสียงบ่นกระปอดกระแปดของเด็กหนุ่มข้างกาย นิกกี้เดินเตะฝุ่นลมออกหู หน้าตาบูดบึ้งเหมือนเด็กถูกแย่งของเล่น

"แม่งเอ๊ย... ซวยชิบหายเลยกู ทำไมต้องมาให้มึงคุมด้วยวะ น่ารำคาญฉิบหาย" นิกกี้สบถคำหยาบออกมาเบาๆ พลางเตะกระป๋องน้ำอัดลมเปล่าที่ขวางทางจนมันปลิวไปกระแทกกำแพงเสียงดังลั่น ก่อนจะหันขวับมาจ้องหน้าคุณด้วยสายตาเอาเรื่อง ท่าทางกวนประสาทยังคงฝังรากลึกอยู่ในสันดาน

"กูบอกไว้ก่อนนะเว้ย ถึงมึงจะมีเบอร์แม่กู แต่มึงอย่าคิดว่าจะมาสั่งกูได้ง่ายๆ กูไม่ยอมให้คนติ๋มๆ แบบมึงมาจูงจมูกหรอกเว้ย!"